Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

21 Ocak '12

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
272
 

''Çeyrek ekmek arası'' bir hayat!.. ( SON )

''Çeyrek ekmek arası'' bir hayat!.. ( SON )
 

Değrmen ve yaşam....


70'Lİ YILLAR... ACININ ÖLÜMLE DOST OLDUĞU, GENÇLERİN KIYIMA UĞRADIĞI; PATRONLARIN SERVETİNE SERVET KATTIĞI YILLAR...

 

DEMİREL'İN, bunca ölümlü mitinglere rağmen, 'BİNANIALEYH... YOLLAR YÖRÜMEKLE AŞINMAZ!..'' dediği...

Ardından sigara, yağ, tüp, benzin, şeker vs. kuyrukları... Karneyle gıda alımına başladığımız  kahrolası yıllar...

Benzin kıtlığı üzerine basın mensupları, dönemin başbakanı Demirel'e ''Benzin neden yok!..'' diye sorduklarında, başbakanın, büyük bir pişkinlikle: ''Benzin vaaaadı da ben mi içtim?.. Canım!..'' dediği yıllar...

Vee... Dünyaya rezil olduğumuz meclis manzaraları...

Evet...

 

TBMM, 104. turu tamamlamış olmasına rağmen, T.C Cumhurbaşkanını halâ seçememişti...

Siyasilerin kaprisi nedeniyle ülke parçalanma noktasına gelmişti...

Şehirlerin birçoğunda, ''kimliği belirsiz''  kişilerce (?)  geceden evler boyalarla işaretleniyor; sağ-sol bölünmesiyle, evlerin ateşe verilip insanları yakma planları yapılıyordu...

Arkadaşım, Ahat'ın hayatından da ümidi kesmiştik ki...

Bir ay sonra, Ahat'ın hemşehrisinin yarım -yamalak haberiyle yüreğimiz serinlemişti.

Ahat, okulu ve Ankara’yı terk edip köyüne dönmüştü.

Kısa bir süre sonra mektuplaşmaya başlamıştık.

Ahat, köydeki değirmenin başına geçmiş ve beşik kertmesiyle de hemen evlendirilmişti. Boş zamanlarında da tercümanlık yapıyordu.

Aşırı öğrenme isteğiyle o yoksul koşullara rağmen, üniversitede iki yabancı dil öğrenmişti ve sular seller gibi konuşuyordu…Hiçbirimiz onun dil öğrenmesindeki beceriyi yakalayamamıştık…

Bir zekâ küpü ve onur abidesi olan arkadaşım, diğer yoksul öğrenciler gibi, parasızlıktan tahsil yaşamına son vermişti.

Anarşi canavarı kimi taze bedenleri mezara göndermiş; kimilerinin de geleceğini karartmıştı.

. . . . . . .

Nihayet, zor da olsa okullarımızı bitirmiştik ve hayata atılmıştık…

Ekmek kavgası içine girmiştik... Çocuklarımız büyümüş, üniversiteli olmuşlardı...

Bazen aklıma Ahat arkadaşım geliyor, yüreğim cız ediyordu. Hayata kahrediyordum..

''Keşke zengin bir aile çocuğu olsaydım da o yoksul arkadaşıma kalması için bir ev, bir iş bulabilseydim…'' diye diye günler, aylar geçmişti.

Herkes, kendi derdine düşmüştü... Yaşam tüm telaşıyla sürüyordu…

Aradan çeyrek asırdan fazla zaman geçmişti. Üniversite hocalığından emekli olmuş ve saygın bir kolejin yöneticiliğini üstlenmiştim...

 ''Hayat, sürprizlerle doludur...'' deriz ya... Sanki güzel bir sürpriz olayı yaşayacağım gibi bir his vardı içimde...

Ülkemizdeki tüm kolejlerimizin toplantısı için Antalya'ya gelmiştik.

Güzel bir tatil köyünde, bir seminer molasında, arkadaşlarımla “geyik muhabbeti” yapıyorduk.


Sıcak bir Temmuz günüydü...

Kendisine yanlış oda tahsis edilmiş olan bir öğretim üyesi arkadaşım, sinirlenerek otel görevlileriyle tartışmaya başlamıştı.

Lakâbı: “Panik Prof. Mahmut” olan hocanın bu durumlarda kontrolden çıkacağını bildiğim için müdahalede gecikmemeliydik.


Zira Mahmut Hoca telefona sarılıp bakanlığı bile arayabilirdi... Bu hususta çok ”vakası” vardı.

Üniversiteden, emekli olmuş ve kolejimizde, göreve başlamıştı...

Hocamız, çok saygın ve deneyimli bir matematik profesörüydü...

Hemen aracı olup sorunun kaynağını öğrendik.


Oda problemi, tur operatöründen kaynaklanıyordu.
Nasıl olur da ünlü bir turizm şirketi bunu yapardı?.. Mükerrer oda numarası mutlaka çözülmeliydi...

Yoksa bir kişi açıkta kalıp aramızdan ayrılmak zorunda kalacaktı.

Şansımızdan, o ünlü turizm şirketinin patronun da aynı otelde olduğunu öğrenmiştik. Hatta bu kişi, hemen yanı başımızdaki salonda dostlarıyla muhabbet ediyordu.

Bendeniz, ekibimin yönetim sorumlusu olarak patronun masasına yaklaştım.

Sırtı bana dönük, iri kıyım bir adam oturuyordu.

Görüşmek istediğimde büyük bir nezaketle ayağa kalktı.

Çekik gözlerinin içi gülüyordu.

Yaz sıcağına rağmen giydiği takım elbisesi ve kravatının şıklığı hemen dikkatimi çekmişti. Ama benim asıl dikkatimi çeken konuşması, ses tonu, küçük kulaklarıydı.

Geniş omuzları... Ve… Evet, evet… Yanağındaki derin bir yara izi… Yahu… Bu, bu benim eski dostum… Ahat kardeşime nasıl da benziyordu… Tıpkı ikizi gibiydi...

Birkaç saniye içerisinde ''gel -gitleri' 'yaşarken o da aynı duygular içinde olacaktı ki gülümseyen yüzü gerildi, bir Çinliyi andıran çekik gözleri kısıldı ve tok sesiyle sordu:


”-Beyefendi sizin adınız... Mesut olmasın?''


''-Evet… Sen, sen Ahat olmayasın?''

''-Ta kendisi… Karşında duruyor, benim canım kardeşim… Bu ne tesadüf?”


demesiyle birbirimize sarılmamız, adeta kenetlenmemiz bir anda oldu.

Çevredekiler, bu durumu şaşkın gözlerle izliyor, onların da böyle bir rastlantıya inanası gelmiyordu. Bir rüya mıydı acaba?

Şaşkınlığımızı atıp, göz pınarlarımızı kurularken oda krizi geçiren Mahmut Hoca'nın:

”-Eee... Müdür bey!.. Anladık da ne olacak benim oda işi?.. Çeker giderim bak!..”


demesiyle kendimize gelmiştik.


Şaşkınlığın yerini şimdi kahkahalar almıştı.

Ahat, kendi “Kral Dairesini” arkadaşımıza tahsis ettirdikten sonra uzun bir sohbete dalmıştık.
............
Sabah gün ağarmaktaydı ki biz halen yiyor, içiyor; hüzünle sevinç karışımı muhabbetlerle hasret gideriyorduk...

Benim, fizik olarak çok değişmiş olduğumu söylüyor, gülüyor, tanımakta zorlandığını ilave ediyordu.
............
Arkadaşım üniversitenin gerilimli yıllarını geride bırakıp, doğayla iç içe yaşaması ve özgür düşüncesini özel sektörde başarıya dönüştürmesi onu daha da dinamik yapmıştı.


Bizler anarşiyle cebelleşirken, O, bu dönemi yara almadan atlatmıştı. Zengin yaşam da cabası tabi...

Arkadaşım, okulu bırakınca hemen hayata atılmış, değirmen arsasında büyük bir un fabrikası kurmuştu. Ayrıca yıllardır içinde “ukde” olan, turizm sektörüne atılmıştı.

İki dil bilmesi, keskin zekâsı ve girişimci ruhuyla turizm sektöründe önemli isimler arasında yer almıştı.
O, yoksulluk günlerini unutmamış, yüzlerce öğrenci okutmuş ve onların bir kısmını da yanında istihdam etmişti.
Ülke ekonomisine kazandırdığı milyonlarca doları tahmin edebiliyordum.

Ahat'ın çok sevdiği, DTCF, diplomasını alamamasının burukluğunu yaşadığını her buluşmamızda söyledikçe, o dönemin beceriksiz  ve uslanmaz siyasetçilerine  kahrederim...
..............

Şimdi, yaz aylarında buluşuyor ve torunlarımıza, çocuklarımıza eski acı-tatlı günlerimizi anlatıyor, özlemimizi gideriyoruz.
.....................
“Panik Mahmut Hoca'' da yıllarca Kral Dairesinde nasıl kaldığını hep anlatmıştı.

Şimdi, dedesinin maceralarını, torunları anlatıyordur sanırım.

  Şimdi, ne zaman bir dönercinin camında, ''ÇEYREK EKMEK'' yazısı görsem, beni alır hep bir yerlere götürür…

 

***SON ***

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

80'li yıllarda okuyanların kaderi aynıydı sanırım. Ben de sizin gibi Ankara da yaşadığımdan şanslıydım,ailemin yanında okudum. O yıllarda Hacettepe Ün.de de zor şartlarda okuyan,yurt mağdurları vardı. Ahat hayat sınırlarını zorlayan, zekası ve azmiyle kazanan birey olmuş. Korkarak öykünün sonunu okudum.Mutsuz biten o kadar çok öyküler yaşandı ki.Arada kaybolup giden koca bir gençlik var.Elbette çocuklarımız daha şanslı. Soluksuz okuduğum yazılarınızdan biriydi. Bence şiire ara verin, tecrübeler her zaman paylaşım içindir.Sevgiler.

Bosnalı 
 24.01.2012 10:19
Cevap :
Öncelikle yazılarıma gösterdiğiniz ilgi ve nezaketten dolayı teşekkür ederim..ben de sizin güzel yazılarınızı okumaktan büyük haz alıyorum.Benim tahsil hayatım önce İstanbulda başlamıştı...Oradan Ankaraya ilk kez naklen gelen üniversiteli olarak da tarihe geçmiştim.ANILAR bölümümde İstanbul Kazan ben kepçe yazılarımı okursanız sevinirim..Sevgili arkadaşım,Şiirlere başlamamın nedeni toplumsan öfke ve MB 'deki duyarsızlık vb. nedenlerdendi...MB'de hicivbsel bir yazımın sansüre uğraması,sonrasında keserek kuşa döndürmem vs...derken aslında burada yazmaktan vazgeçeceğim anda,birkaç kişinin vefasızlığına kızarak ...için yorgan yakmaya değmez'' dedim ve yazmaya devam ediyorum...Size önereceğim bir yazım ... anı/öyküm : :http://blog.milliyet.com.tr/sebek-/Blog/?BlogNo=333914 ..... Sevgiler...selamlar...saygılar...  24.01.2012 14:44
 

Bazen her ne kadar o zamanlar da yaşamak istesemde, duyduğum olumsuzluklar karşısında herşey de varmış bir hayır diyorum. Ama yine de insan umutlarını yitirmemeli. Tıpkı arkadaşınızın yaptığı gibi azimi elden bırakmamalı. Çok güzeldi yine.ellerinize sağlık

Merve Ballı Acar 
 23.01.2012 23:32
Cevap :
Umut,fakirin ekmeğiydi...Umduğunu bulmak için çok çalışmış...Şimdi fakir babası...Benim hatırım için aralıklı zamanlarda gönderdiğim, turizm MYO.mezunu 7 gence iş imkanı sundu ve onların kariyer yapmalarını sağladı.Ben de otellerinden birini Ebru'larımla donatarak dostluğun tadını çıkardım:))Teşekkürler...Selamlar..  23.01.2012 23:46
 

O kötü günleri hep yaşadık.. Ama zeki bir insanın eninde sonunda kendini kanıtlayabileceğini gösteren çok güzel bir örnek sizinkisi...İşte diyorum ki, Bloglar bunun için vardır...Teşekkür ederim.

Erdal Ceyhan 
 22.01.2012 23:34
Cevap :
Bizim dönemin çilekeş gençliği, o kargaşa içinde özgürce sesini duyurmaya çalışan,ülke sorunlarına duyarlı ve haksızlıklara tepkili ;kültürel bilgi donanımı olarak alt yapısı çok güçlü bir gençlikti...Hapise girenler,okullarından atılanlar bile yaşadılarsa eğer,sonuçta hayatta başarılı oldular...Erdal Bey,teşekkürler...saygılar..  23.01.2012 0:30
 

Arkadaşınız azimli imiş ve azmi ile kendine yenibir hayat kurmuş. Ya o şansı yakalayamayanlar? Okuma arzusu ile için için yanıp da anarşi ve bozuk düzen yüzünden kaderine razı olup da kahrolanlar. Yıllar yılı okuyamadığı için okuyanlara kucak açıp onlara destek olmaya çalışanlar. Yaralar hocam ah kabuk tutmuş da ama iyileşmemiş hala içerden kanayan yaralar. Sevgi, saygı ve selamlar......

Ay Şen 
 22.01.2012 1:56
Cevap :
Ülkemizde yaşama dört elle sarılıp başarıya koşan insanlarımızın çoğunun, zafere ulaşmasında etken olan yoksulluğun ıslak kamçısının sırtında hissettiği acılardır.Hazır yiyicilerin bu lezzeti tadmadan iflasa gittikleri görülür..Bu yazıda asıl ismini yazmadığım arkadaşım,bugün yüzlerce öğrenciye karşılıksız burslar vermektedir.O ,binlerce karaya vurmuş deniz yıldızlarından sadece suya kavuşanlardan bir tanesiydi..teşekkürler...saygılarımla...  22.01.2012 21:18
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 1522
Toplam yorum
: 9157
Toplam mesaj
: 558
Ort. okunma sayısı
: 1553
Kayıt tarihi
: 23.06.07
 
 

İnsan yontmakla geçti ömr-ü baharı... Güzel ve canlı heykeller yaptı... Kimisinin içi çabuk boşal..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster