Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

05 Mart '07

 
Kategori
Psikoloji
Okunma Sayısı
854
 

"Acı" önünde saygıyla eğiliyorum senin

"Acı" önünde saygıyla eğiliyorum senin
 

Acıyı hissetmemek adına tüm kaçışlarımız...Kimiz de bu kaçış "paylaşmak" adı altında bize acı veren konuyu içimizde saklamak yerine birilerine anlatmak şeklinde oluyor. Kimiz ise haza doğru gözü kapalı koşuyor...Her ikiside o anda yaşananı uyuşturabilmek adına. Bu kaçış isteği başladığında, kendinizi gözlemleyin: Ya tanrı ve inaç sistemlerine, ya alkol ve uyuşturucuya yada sekse doğru bir kaçış başlatıyoruz. Yada telefona sarılıp halden anlamasını beklediğimiz bir kaç dosta sığınıyoruz.Hepsi uyuşturlmak isteğinin uzantısı. Ve acının yok-var-sayılması adına, boşuna çaba...

Kendimi bir kaç saat önce, yoğun bir acıyı hissetmeye başladığım bir anda sabit , öylece kalakalmış buldum. Sanki zaman dondu. Ve vipassana da öğrendiğim şeyi deneyimlemeye çalıştım. İçimde usul usul kıpırdanmaya başlayan, ufak ufak oluşan duygulara odaklandım.

Ve o an yıllardır görmeyip, esgeçmiş olduğum şeyi fark ettim: Ben bu acıyla kalmayı deneyimlemek dışında her şeyi yapmaya meyilliyim. Ve o anda, sanki yeni bir bilinç düzeyinin kapısı önümde aralanıverdi. Şimdi bu kapın aralğından görebildiklerimi sizinle paylaşmayı istiyorum:

Acıya neden olan "zaman" ...
Çünkü o anda var olduğunu hissettiğim acı bana zarar verebilecek ölçüde olamaz.
Bu bakış açısının en basit biçimde ispatı da şu: O acı hissettiğim kadar büyük değil. Öyle değil ki hala yaşıyorum... O halde, acının yoğunlaşması git gide büyümesi ve kaosa varacak denli beni esir alımasında ki tetikleyici neydi? Hangi korkuydu? diye sordum. Ve çözüm de geldi. Yanıt:"Zaman" dı..." Acıya asıl sebep olan an da ki kısmı değil gelecekte ki devamlılığına duyduğum endişeydi. Azken yoğunlaşan bu korkuyu, onu varken yok varsaymama, kaçışa meyletmeme ön ayak olan bu endişeydi. "Ya bu acı gelecek zamanda da devam ederse?" Asıl mesele buydu. Hayata karşı korku dedim önceleri. Ama değildi...Bu değildi sebep. Asıl sebeb kendime güvensizlik. Evrene teslimiyet eksikliği, yaratanın, seçenin, oluşturanın "ben" olduğuma dair inançsızlık...

Bilmem farkında mısınız? An da ki acı taamül edilemez değil.
Acı yok değil, elbette ki var. Ancak an da olabileceği kadarıyla sınırlı. Onun içine girip, yüzyünü yüzünüzün önüne alıp, adam akıllı kendinize çektiğinizde; o kadarda korkulacak bir şey olmadığını da fark edebiliyorsunuz. O anı, sonuna kadar yaşamayı bir defa göze alabildiğimizde ise, acı da kendini tüketmeye başlıyor.

Acı içsel bir şey....
Dışarıdan kaynaklanmıyor. Bu aslında bir tür kodlanma...Bir çoğumuz ailelerimizin, atalarımızın, hatta insanlık tarihinin tüm acılarını genetik miras olarak almış vaziyetteyiz. Bunu kabullenebildikten sonra geriye kalan, bununla yüzleşmek olacaktır.

Birinin ölümü bize acı vermez...
Bize acı veren, onunla hala paylaşmayı istediğimiz fakat artık paylaşamayacağımızı bildiğimiz duygularımızın olmasıdır. Gerçekleşemeyeceğini kabullenmemiz gereken beklentilerimiz, hayalini kurduğumuz doyuma ulaşmayacak olan isteklerimizle kalakalmış olmamızdır. Ve buna duyduğumuz isyanın adıdır "acı"...

Acı sevgi ve ölüm bir üçlü...
Acı varsa sevgi de vardır. Sevmeden acı duyamazsınız. Bu ikisi hep biraradadır. Yokluğuna tahamül gösteremeyecek olduğunuz sevgi, sizde kendini acı olarak gösteriri. Ölümse sevginin bitişidir. Çünkü sevgilerimizde sahiplenme vardır. "Benim" dedikçe acı ve sevgi birbirinin yanından ayrılamaz.

Acı sevgi ve ölümün ortak ürünü: Yaratıcılıktır...
Dünya edebiyatın da hemen hemen tüm klasikler, sevginin kaybı(ölümü) yada ona hiç ulaşılamaması (acı) üzerine yazılmıştır. Ve doğuştan herbirimizde olduğuna inandığım yaratıcılık dürtüsünün uzantısı olarakda, ama az ama çok hepimiz acı duymayı seçeriz ve bazılarımız bununla besleniriz. Müzikle uğraşan bir çok kişi içinde sonuç aynıdır. Kendini gerçekleştirmedeki ürünü; heykel yada resim olan bir çok dostumla da bu konu da görüş alış verişinde bulunduğumdan durmun onlarda da aynı olduğunu gözlemleyebildim.

Son söz...
İnsan olmanın gereği kanımca varlığı tamamen tüketilemez olan acıyı; sınırsız boyuta taşımadan; var oluşuna saygı duyarak, kaçmak yerine sahip çıkıp içine girerek usul usul bitirmek gerek. Tüketmek yada boğmak çabası olmaksızın, böyle bir gaye gütmeden acı duyduğumuz şeyin gözlerinin içine doğru bakabilmek... Ama tehtitkar bakışlardan çok, bizim bir parçamız olana duyduğumuz o özsel saygıyla...

Simdilik kapının ardından sıza ışık bu kadarını aydınlattı...

Sevgi ve ışıkla

Ayna

05.03.07

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Çok iyi... gece okudum yazını.. katınlanmış bir matematik probleminin fesefi açılımını, yapmak problemi çözmekten daha zor bilirsin... Nasıl anlatılabilirki çözdüğün aşama!... sen zaman zaman bunu başarıyorsun yazılarında.. sağol...

Yücel EVRENN 
 06.03.2007 15:19
Cevap :
Yücel seni tekrar hissetmek ne güzel. Değer verip görüşlerini paylaşmana da ayrıca memnun oldum. Sen de sağol dostum. Sevgi ve ışıkla Ayna  06.03.2007 16:48
 

Dinleyenin ya da okuyanın tepkili veya duyarsız kaldığı ile, kendisine hitap edilemeyen söylevlerin anlamlı olduğunu savunan kişi... Cevap; kişi iletmek istediği duygusunu anlamlar katarak yoğunlaştıran saf bir kişiliktir. Suçu, bastıramadığı duyguları ile hatalara düşen ya da anlatmakta zorluk çeken ifade yeteneği yüksek mahkumudur. Cezası, kesilen bir ilişkinin tek düzeliğine ortak ve cevapsız kalıyor ise acı çekenin acısına son duygusuna da katil bir yaklaşım tarzıdır. Aslında cevap arayan kişi hep acı çekmekle birlikte hiç acı çekmediğini anlayıp acının son ve içten sözlerini karşı-sın-da-kine iletmeyen hep içinde bekleyendir. Böylelikle acı devam eden anlatım tarzı olmakla beraber ifade edilemeyen aşk besinidir. Çünkü acı yaşamdan sıyrılabilen geçmişin çıkışa geçen sararmasıdır. ACIYI BİR BLOG OLARAK DEĞERLENDİRİP YAZDIĞINIZ İÇİN TEŞEKKÜR EDERİM...

sürahi 
 06.03.2007 13:03
Cevap :
Yoğun yaşanmışlıkların damıtılmış lezettini, kokusunu ve kıvamını algıladığım yorumunda. Tutuğun ışığa ve katkına içtenlikle teşekkür ederim. Sevgi ve ışıkla Ayna  06.03.2007 14:55
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 268
Toplam yorum
: 1159
Toplam mesaj
: 159
Ort. okunma sayısı
: 1866
Kayıt tarihi
: 15.09.06
 
 

Var olan her oluş ve bozuluş hakkında gözlem, tahlil ve sonuca varma sürecindeki yolculuğumu, siz..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster