Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

23 Aralık '09

 
Kategori
Anılar
Okunma Sayısı
1605
 

"Diyen gitti" mi Anne?

"Diyen gitti" mi Anne?
 

Koparılacak, okunacak takvim yaprakları ne çok birikti bi bilsen...


Mutfaktan annemin sesi yükselirdi ta salona kadar...

"Selma,Belma, Sema .... biriniz gelsin buraya! "

Bizden "çıt" çıkmazdı. Pusardık oldugumuz yerde.

"Kızlar nerdesiniz, duymuyor musunuz beni!?

Salonda sessiz bir savaş başlardı aramızda"ben gitmem, sen git..." şeklinde.

Annem bizi bildiği için böyle seslenirdi. Sadece birimizin adını seslenirse "Hep bana yaptırıyorsun işleri" diye sitem ederdik..

Genellikle Belma ve ben galip gelirdik. Selma, büyüğümüz olarak kalkar ve topuklarını vura vura(sinirle) mutfağa yönelirdi...

Ahh! anlayabilseydik hayatın böyle dümdüz gitmeyeceğini. Bir gün annemize seslendiğimiz zaman sesimize ses bulamayacağımızı bilseydik, kendi sesimizde, kendi haykırışlarımızda kaybolacağımızı düşünebilseydik koşar giderdik.

Bilseydik eğer, anlayabilseydik eğer...

 

Duydun mu anne, bir masal kahramanını anlatır gibi anlatıyorum seni...

Hani hiç yaşamamışsın ama yine de varmışsın işte bir zaman önce. Tuhaf birşey işte bunu anlatmak. Varlığının tüm kanıtı bizler... Tam beş kız ve yana yakıla aradığın, en sona sakladığın, göz nurun olan bir erkek....

Şimdi bize ne kadar kızarsan kız susuyorsun olduğun yerde...

Bize kızdığın zaman dudaklarına kilit vururdun...

"Diyen gitti..." der ve ağzını mühürlerdin ellerinle...

Ve o zaman sanki daha bir çağla yeşili olurdu gözlerin...

"Diyen gitti..."

Gittin anne! 

Koparılacak, okunacak takvim yaprakları ne çok birikti bi bilsen...

Bugün doğacak çocuğa ne ad verilmiş,

Yemeklerden ne pişirilmiş,

Günün anlam önemi neymiş, tarihte bugün ne olmuş?

Günün fıkrası neymiş kimin umrunda?

Kopartmayı ve okumayı sevdiğin o ülkü takvimi asılmıyor artık duvara...

Takvim yapraklarını biriktirip biriktirip okumayı severdin biriktirip biriktirip ağlamaların gibi...

 

Anneler hep sessiz mi ağlar anne?

İçine mi akıtır gözyaşlarını?

Kimse görmez mi duymaz mı hıçkırıklarını?

Kimse bilmez mi neden ağladığını?

 

Takvim yaprakları kopmadı anne!

Koparamadık...

Bayramlar seyranlar ne zaman, kandiller, yılbaşılar ne zaman bilemez anlamaz olduk...

Anlasak da sevmez olduk.

Bir gece sabaha karşıydı, ocağın 24'düydü sabah ezanı okunuyordu çok fena sarsıldık!

Uyandım ki ocağımız sönmüş!

Uyandım ki her yan karanlık...

Uyandım ki enkaz altında kalmışız, uyandım ki üşüyorum....

Uyandım ki her yanım acıyor, her yanım kanıyor anne!

Bağırıyorum, bağırıyoruz sesimize can veren yok!

Bu nasıl bir sessizlik Allahım?

Anladım kızmışsın sen bize yine,

Susmuşsun yine?

"Diyen gitti" mi anne?

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

bir üç yıl daha geçmiş uslu kuşum üstünden... Rahmet diliyorum.

Portakal Çiçeği ve FISILTI 
 24.01.2013 18:46
Cevap :
yedi yıl oldu serap...daha dün gibi inan.. Amin.. teşekkür ediyorum.  24.01.2013 20:52
 

yarama dokundu yazdıkların,içim ürperdi akmaya hazır gözyaşlarım yanaklarımdan pıtır pıtır aktılar tuzlu ve ılık ılık acıyan yüreğime doğru...annenin ve annelerimizin mekanları cennet olsun,ruhları nurla dolsun canım benim...

Tunay 
 07.11.2010 17:45
Cevap :
Acıyı veren Allah sabrı da veriyor Tunay'cım. Annelerimizin mekânı cennet olsun... allah sabır versin sana ve sevdiklerine. Bir de uzun sağlıklı bir ömür. Sevgilerimle..  07.11.2010 20:14
 

Ölmezler çünki , vücudumuzdaki her hücre ondan bir kalıntı. İyisiyle, kötüsüyle, acısıyla, tatlısıyla her anı aynı zamanda onun kendisi. O yaşadı o anılar onun sayesinde var. Anılar olduğuna göre oda yaşıyor demektir. Hala anne diyebiliyorsak, çocuklarımız bize anne diyebiliyrosa, demek ki annemizde yaşıyor. Aksi halde biz yokuz. Acı, acı, acı...Asla başka bir karşılığı yok, benzeri yok, ondan güzeli, ondan sıcağı, ondan yumuşağı yok. İşyerindeyim, ama gene de ağlıyorum. Benim annem yaşıyor, ama senede ancak 2 kez onar gün görebiliyorum. Başka illerdeyiz. Evliyim çocuklarım var, her istediğimde gidemiyorum. Ama telefonun ucunda olduğunu biliyorum. Yok olduğunu düşünmek bile resmen yüreğimi kanırtıyor, yerindne söküyor. Ama hayatın gerçeği bu, yaşarsak yaşatabiliriz, onu, anılarını. Benim kızım anneme hayran..Tamamen benim anlattığım anılardan. Anlat anneni herkese, rahatlayacaksın. Yaşıyormuş gibi hissedeceksin, konuş onun gibi aynı şiveyle. Bak mutlu olacaksın.

cennetgüneşi 
 28.10.2010 10:24
Cevap :
Gözlerimi yaşarttınız sabah sabah cennetgüneşi... annemi hep anlatıyorum, anlatmak istemedeğim zaman bile anlatmak zorunda kalıyorum çünkü kalemim yazıyor.... çok teşekkür ediyorum paylaştıgınız için. Size ve ailenize, sevgili annenize sevgiler selamlar...  28.10.2010 10:59
 

Boğazıma bir şey oldu, tıkandım. Çok güzel ifade etmisiniz, elinize sağlık. Ama ben bu tür yazıları hem okumayı çok istiyorum hem de okumamayııı... Annenin yerini hiç ama hiç kimse tutmaz... Nihayet ağlayabildim. Sevgiler...

Mavi tuna: 
 06.02.2010 2:44
Cevap :
Okudugunuz ve paylaştıgınız için çok teşekkür ediyorum, sevgi ve saygımla!  06.02.2010 10:25
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 319
Toplam yorum
: 4719
Toplam mesaj
: 557
Ort. okunma sayısı
: 1358
Kayıt tarihi
: 29.10.06
 
 

"Ben; hiç yalnız kalmadım... Kalabalık bi ailede yere atılan yataklarda Yan yana, baş başa, el el..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster