Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

14 Ağustos '07

 
Kategori
Güncel
Okunma Sayısı
337
 

17 Ağustos yaklaştıkça...

17 Ağustos yaklaştıkça...
 

Gün doğmamakta kararlı bu gece, bekliyorum, bekliyorum ama gece inatla geçmişe salıyor beni...

17 Ağustos sabahı tatilden Yalova'ya dönüyorduk. Yolun kapandığı haberi ile Gemlik kavşağında otobüsten indirildik, ne olduğunu anlayamamıştık. Şaşkın, korkmuş, soran gözlerle yolun ortasında kalakalmıştık. Eşi Çınarcık'ta bulunan bir beyefendi Armutlu tarafından Çınarcığa kadar bizi alabileceğini söyledi. Arabada radyodan "Yalova'ya ulaşamıyoruz, lütfen ordan birileri bize ulaşmaya çalışsın" diye devamlı anons yapılıyordu. Çınarcık'a gelene kadar gördüklerimiz bizi dehşete düşürmüştü ama ya sonra göreceklerimiz...

20 kişilik minübüste neredeyse 45 kişi zorla merkeze gelebildik, arka tarafta kaldığımız, inmemize olanak olmadığı için geçerken annemlerin sokağına sadece bakabildim, apartman ayaktaydı. Gözyaşlarıma engel olamıyordum. Kabustamıydım? Ne olur biri uyandırsaydı artık...

Annemle babamı gördüğümde sımsıkı sarılıp, konuşmadan öylece kalakaldık. Kelimeler boğazımızda düğümlenmişti. Etraf; yerle bir olmuş binalar, beton kokusu, duman, boş boş nereye gittiğini bile bilmeden koşturan insanlarla doluydu.

Kendi evim ağır hasar görmüştü, aslında ben binamızı ayakta görmeyi bile düşünmüyordum çünkü hasar en çok o semtteydi. Yeni siteler, yeni kooperatifler, yeni yerleşim bölgesi, yeni, yeni, yeni...

Ailemden kaybımız yoktu ama arkadaşlarım, eşleri, çocukları artık yoktu. Aslında il olarak aileydik, kayıplarımız çoktu.

İlerleyen süreci sanırım tüm Türkiye takip etti.

Bilinmeyense yıllarca yaşadığımız uykusuz, tedirgin, olacaksa çocuklarımız yanımızdayken olsun düşüncelerimizdi.

Senelerce çocuklarımızın başında nöbet tuttuk, oturma odalarımız onların odasıydı, iş çıkışı koşarak evlerimize gelirdik, ne olacaksa birlikteyken olmalıydı ! Sanki elimizdeymiş gibi...

Aciz kalacağını hissetmek o kadar ürkütücü ki...

Hayatın depremden sonra bana oyunları bitmedi, boşanma ve 2-3 sonra annemin kısa sürede ellerimden kayıp gitmesi. Neler oluyordu? Ne zaman bitecekti? Bu ne kadar uzun bir kabustu?

Kendime "Kızım toparlan, ne depremi bekle, ne de karamsarlığını sürdür, hayat devam ediyor, her yokuşun bir inişi var" diye telkinlerde bulunmamla son 1, 5-2 yıldır biraz rahatlamıştım.

Ama tarih yaklaştıkça, göğsümdeki ağırlık artıyor, nefes alamıyorum...

Uzmanlar, depremin psikolojik boyutunun yıllar sonra çıkacağını açıklamıştı.

Haklılardı.

Depremzedelerin çoğu gibi, bazen neyi düşündüğümü hatırlamıyorum, isim hafızam sıfırlandı, kimi anlar beynimin bomboş olduğunu hissediyorum, konsantre olmakta zorlanıyorum, en işlek cadde de kendimi bir anda yolun ortasında buluyorum.

BUNLARI BİZE YAŞATMAYA KİMİN HAKKI VARDI? SÖYLERMİSİNİZ KİMİN?

3-5 cebini doldurmaya çalışan SOYSUZUN MU?

Kabullenemiyorum...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

işte siz kardeşlerimizin yaşadıklarını malzeme yapıp, yetmedi mi 7.2 diye pankart açan gericiler destekçileri %47 sayesinde baştalar hala! bizler, sizlerle ağladık, bölgeye koşup elimizden gelen yardımı yaptık. mesleki olarak da dikkat ettiğim ve altına imza atacağım projelerde ilk sorduğum sorular hep bu yaşananların bana verdiği derslerin ürünleri. yeni nesil medeni ve ilerici mimarlar olarak acılarınızı teknik olarak engelleyeceğiz.

turgenyev 
 19.08.2007 18:37
Cevap :
Gençliğe güvenimiz sonsuz, siz tüm ümidimizsiniz. Aramıza hoşgeldin. Yolun hep açık olsun. Sevgilerle...  20.08.2007 13:09
 

sevgili rosemoon. gergin durma. relax kal. bak, ayni benim gibi... ben nasil yasadim o günü ankara'da biliyor musun?.. bir toplanti. gecenin 2'sinde fitil gibi sarhos eve gelip yattim. ortalik yikilmis, haberim olmamisti bir saat sonra. apartmanim sokaga ugramis, sürekli bana telefonla ulasmaya calismislar dostlarim. ama ruhum bile duymamis olan biteni... sabah kalkip ise gittim arabamla. güvenlik kontrolünde arkadaslar "gecmis olsun abi" dediler. neyin gecmis olsun'u, anlamadim. "abi cok kötü deprem oldu" dediler... gelismelerin gerisini o gün boyunca ögrendim... ve ertesi gün görevli olarak alman kurtarma/söndürme ekipleriyle tüpras yanginindaydim... kabus gibiydi. kabus kaldi. cok canimizi yakti. ama benim bundan cikardigim bir ders de oldu kendimce: alkol, dedikleri kadar kötü birsey olamayabiliyor her zaman... ama: ayik kalalim ve bir daha olmasin böyle kabuslar. sevgiler.

pirmete 
 14.08.2007 13:40
Cevap :
Sade kendim olsam inanın bu kadar ürkütmeyecek. Ya çocuklar.. (Tümü) Onlar olmasa o dönemi hep çakır geçirirdim hiç şüpheniz olmasın. Sevgilerle...  14.08.2007 15:59
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 44
Toplam yorum
: 464
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 883
Kayıt tarihi
: 27.07.07
 
 

1965 yılında İstanbul'da doğdum, 18 yıldır Yalova'da yaşıyorum. Lise mezunuyum, kamu kuruluşunda mem..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster