Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

25 Temmuz '07

 
Kategori
Kentleşme
Okunma Sayısı
1104
 

40 yıl önce

40 yıl önce
 

Mani oluyor halimi takrire hicabım,
Üzme yetişir, üzme firakınla harabım...

Televizyon büyüklüğündeki radyonun sesi evin ahşap tavanlarını, beyaz kireç badanalı duvarlarını dolaşıp, portakal çiçeği ve yasemen kokulu bahçeye taşıyordu. Şarkının sözleri: duygu, tutku, hüzün ve yakarı dolu bir naiflikteydi.

40 Yıl önce, şarkılarda, insan ilişkilerinde, yaşama dair her ne varsa onun içinde önce duygu vardı.

Şehrin dokusu sanki canlıydı.Evler ahşaptı, ara sokaklar toprak ve bu ara sokaklar boyunca arıklardan serin sular akar, şehrin kılcal damarları gibi can verirdi yaşama. Yol kenarlarındaki ağaç direklerin arasındaki kabloların her iki yanından iri yağmur damlaları ortaya doğru süzülür, birleşir, daha iri bir damla olmanın ağırlığına dayanamayıp toprağa düşerdi.. Yağmur yağdığı zaman şehir toprak toprak kokardı.

Ahşap, her adım attığınızda gıcırdayan, böylelikle sanki hala yapıldığı ağacın ruhuyla seslenmek isteyen merdivenlerden çıkılırdı evlere.Tellerle ovulmuş, sarı tahta boyasıyla boyanmış, yüksek tavanlı odalarda, minik, şirin ördek sobalar yanardı. Kimi evlerde talaş sobaları, kuzineler yemek pişirme görevi de görürlerdi... Yanan sobalardan kor halindeki odun parçaları alınır, içi kül dolu mangallara yerleştirilir ve soba olmayan odalara konurdu.

Oyuncak bebekler ve çiçekler plastikti.Plasik bebeğiniz yoksa ne gam? Anneniz size hemen kumaş artıklarından, düğmelerden ve pamuktan şirin bir bebek yapıverirdi. Erkek çocuksanız kalınca bir tel ve makaralardan araba yapabilirdiniz elbirliğiyle...

40 Yıl önce çocuk olmanın hoş sorumlulukları da vardı.Her evde telefon olmadığı için bir tür haber güvercini görevi görürdünüz.Haber ileteceğiniz eve, tıpkı o güvercinler gibi sevinç kanatları takıp uçarak gider ve o kalıplaşmış cümleyi bir solukta söyleyiverirdiniz;

' Bu akşam bir maniniz yoksa annemler size gelecekler.'

Bu haberi iletip olumlu yanıt almanın en güzel yanı sizin de o gezmeye gidecek olmanızdı. Eğer gitiğiniz evde çok çocuk varsa, isim-şehir, el el üstünde kimin eli var gibi oyunlar oynamak, ya da o anda yazdığınız hayatınızın ilk senaryosuyla tiyatro sahnelemek çocukluğunuzun en güzel anılarından biri olurdu..

.40 Yıl önce şehirde herkes birbirini tanıdığı için alış-veriş yapmak bir ahbabınızla özlem gidermek gibi olurdu...

Naylon torba kesekağıdının saltanatını henüz yıkmamıştı. Hasır sepetler, zembiller, fileler, ya da haftalık meyve sebze almışsanız bir hamalla eve yollayacağınız küfeler vardı...

Çamaşır makinaları, buzdolapları leğenlerin, teldolapların yerini yeni yeni alıyordu... Büyük metal leğenlerde mis kokulu beyaz sabunlarla, çivitlerle mavi-beyaz olana kadar çitilenirdi çamaşırlar... Tıpkı sebzeler gibi onlar da hasır sepetlere konur, ağaçların arasına gerilmiş iplere mandallanırdı...

Neredeyse her evin bahçesi vardı... Çocuksanız bahçe demek, iki ağaç arasına kurulmuş ipten salıncak demekti en çok, ya da dalından meyve yiyebilmek..Hele bir de kedileriniz varsa, hele hele kümesiniz..Dünyanın en mutlu çocuğu oluverirdiniz...

40 Yıl önce yaşama dair sohbetler vardı, çünkü televizyon yoktu.. Herkes birbirinin gözlerinin içine bakabiliyordu konuşurken.. Bayram günleri radyodan Hacivat-Karagöz dinlemek bugünkü televizyonların eğlence programlarından daha zevkliydi..Belki de o kuşağın hayal dünyası bu nedenle çok gelişmişti, çünkü dinlediğimiz bir oyunu hayalimizde canlandırıyorduk...

40 Yıl önce postacı özlem dolu mektuplar taşırdı kredi kartı ekstrelerinin, faturaların yerine... Özel günlerde gümüş simler yapıştırılmış şirin tebrik kartları gelirdi sevdiklerimizden mailler değil...

40 Yıl önce yaşamın içinde en çok insanca duygular vardı, çıkar hesapları değil...

60 lı yıllar hüznü, sevinci, hasreti, vuslatı, paylaşımı, kent dokusunun bozulmamış güzelliğini doya doya sindirerek yaşamamızı sağlıyor, ama bizler tıpkı balıkların denizde yaşamanın güzelliğini bilemediği gibi, meyvelerin, sebzelerin tadının bozulduğu, egzosların kirlettiği, makinalara, b ilgisayarlara ve paranın saltanatına teslim olmuş yıllara bir an önce kavuşmanın yanlış özlemini yaşıyorduk...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

...en çok özlemini çektiğim şeylerden birini anlatıyor. Bu, her gün ürkütücü bir biçimde büyüyen kentlerden bir kaçabilsem diyorum hep. Ruhları yiyip tüketen bir kara delik olan bu canavardan. Artık o geleceğe yanlış bir özlem duymuyorum. Gelecek geldi ve her şey bozuldu. Önlenemeyen geleceğin neler gizlediğini görür gibiyiz. Başka bir geleceğe özlem duymak istiyoruz. Sevgiyle...

Haşmet Şenses 
 27.12.2009 1:27
Cevap :
Senin de, o sakin, sevimli, minik bir sahil kasabası hayalin var mı?:) Var diyorsan anlarım ki sıkılmışsın kentten. 40 yıl sonrakiler bizim sıkıldığımız kentleri özleyecekler, emin ol. Sevgiyle...  27.12.2009 22:13
 

Özlemeden edemiyoruz... Önce, blogunuzdaki fotoğrafa baktım. Acaba dedim bizim (Uzunçarşı) sokak mı. Yoksa şu cumbalı ev, rahmetli Camcı Salih Abilerin evimi?... Yok, orası değil. Ama oralarda bir yer. Sanki iskeleye iniliyormuş gibi... Ben gecikmeyeyim, annem kızar... Bir koşu şekercilerin Ayşe teyzelere gidip gelmem gerek. Akşama onlara gideceğiz de... Neyse, çok gerilere gitmeyelim... Saygılarımla... İBRAHİM PEKBAY

İBRAHİM PEKBAY 
 25.07.2007 19:02
 

Anılar olarak yazdıklarınız.yakın geçmişin belgeseli olarak önemli bir işlev görüyor. Elinize sağlık. sevgiler-saygılar

Nariçi 
 25.07.2007 18:17
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
 
Toplam blog
: 262
Toplam yorum
: 2348
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 1413
Kayıt tarihi
: 23.07.07
 
 

1954 Antalya doğumlu ve Antalyalı'yım. Ülkemin ve özellikle bu şehrin sevdalısıyım. Sanatın pek çok ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster