Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

29 Mayıs '07

 
Kategori
Basın Yayın / Medya
Okunma Sayısı
9429
 

Bir Yerel Gazete Çıkarmak

Bir Yerel Gazete Çıkarmak
 

Bizim de bir gazetemiz vardı. 2005 yılının Ocak ayında akdenizin batı köşesine serpilmiş bir çekirdek kadro ile bölgede bir "haftalık yerel gazete" çıkarma hayaliyle yola çıkmıştık. Bu gazete farklı olsun istiyorduk. Bölgede pıtrak gibi biten reklam gazeteciklerinden olmasındı. Üç beş tane oteli kafalayıp sırtını ona yaslayıp " al reklamı-yap haberi " gazetesi olmasındı bu gazete. bir Artı-sı olsundu bölgeye ve bölge insanına. bu yüzden gazetenin adı "Haber Artı" oldu.

Gerçek gazete boyutunda, haftalık çıkarmayı planladığımız bu gazeteyi market kasalarında yığınla duran diğer reklam gazetecikleri/reklam kataloğu gazetemsileri gibi bedava değil, maliyeti neyse parayla satmalıydık. Okumak ve bu gazeteye ulaşmak isteyenler, bu işe gönül vermiş olanların çalışmalarının bedelini ödesin diye. Bölge dediğimiz de sadece Kalkan değil, Fethiye'den başlayıp Antalya'ya kadar uzanan bütün batı akdenizi kapsamalıydı. Bunu hedef edindik.

Fethiye- Antalya arasında kalan Likya bölgesi hem karakteri olan dağ-deniz kardeşliği ile hem de bu kardeşliğin insanlara dayattığı yaşam biçimi yüzünden yaşayanların yaptıkları kader birliği ile gerçekten de " bölge " adını hakediyordu. Dağların denize en yakından paralel oldukları yerdi çünkü bu bölge. Uzun yıllar boyunca denizin kenarında yolu olmadığı için köylüler antik Likyalıların yaptıkları dağ yollarını kullandıkları için, çok eskiden su altındaki dağlar artık suyu çekilmiş deniz kayaları olduğu için.

Hala 800 metrede deniz kabuklarına ayağınızın çarptığı eski sualtı dağlarıyla, kumsalsız, engebeli, bol taşlı, konforsuz ama içine tatlı suların karıştığı buz gibi suyu olan billur kıyılarıyla burası yeryüzünde ilk kez Likyalıların keşfettikleri özel bir bölgeydi. Bölge gazetesi çıkarmanın hiç de kolay olmadığını ama her türlü zorluğuna rağmen burada yaşayan insanların da buna gerçekten ihtiyacı olduğunu biliyorduk.

Bölgedeki kasabalarla irtibata geçip kendi bölge muhabir ağımızı oluşturduk. Bu bölgede dağlarda, kasabalarda yaşayan yerel halk dışında bir de buraya sonradan gelip yerleşmiş türk ya da yabancı pek çok insan vardı. bu yüzden gazetemizin bir de ingilizce eki olsun dedik. İlgi görürse gazetenin tamamını ikinci bir gazete olarak ingilizce de bastırmayı planladık.

Hazırlıklara başlamadan önce bölgede yaşayan bir grup insanla toplantılar yaptık, görüşlerini aldık. beklentilerini anlamaya çalıştık, desteklerini istedik. Herkes heyecanla - her zaman olduğu gibi hiç itirazsız arkamızda olduğunu söyledi- sanki biz bir siyasi parti kuruyormuşuz da oy isteyecekmişiz gibi, her yerel seçmen gibi bizi destekleme sözü verdiler. Hatta gerekirse bir anonim şirket kurulsun istedik ki herkes elini taşın altına sokup sorumluluk hissetsin dedik. bu tek bir kişinin ya da grubun kontrolünde olmasındı. Çoğulcu ve tabana yayılan bir oluşum olsundu.

Biz aldığımız bu destekle işe başladık, her yerden haberler gelmeye başlamıştı. Bir yerde motosiklet kazası, başka bir yerde kayıp bir kız çocuğu, bir başka yerde arazisi kandırılarak satılmış bir yaşlı kadın. bu olaylar bölgede yaşayanların her gün karşılaştıkları sorunlardı zaten. büyük medyada küçücük bir yer bulması için ne yer ne de zaman olmayan olaylar. ama bu küçük dünyada pek çok insanın hayatını etkileyen olaylardı. Gazetemizi bayilere dağıttırmak ve bayilerden satışını sağlamak için gerekli anlaşmaları yapmıştık.

Ve heyecanla ilk sayımızı antalyada anlaştığımız bir gazete matbaasına gönderdik. Dağıtıldığı gün heyecanla bayilere, marketlere koşturduk. İşte oradaydı. Bizim çıkardığımız, kırmızı üzerine beyaz puntolarla üzerinde zeytin dalı olan "akdenizli gazete" orada gelin gibi duruyordu. Manşetimiz dikkat çekiyordu bazı insanların durup raftan okuduğunu görüyorduk.

"Akdeniz'de Tsunami Olur mu"

demiştik kocaman puntolarla. Kaş'ta yeni bir deprem olmuştu çünkü. Hemen altında da;

"Yabancılara Mülk Satışı Turizmi Bitiriyor mu"

diye soran başka bir haber vardı. İçimiz pır pır ederek alan var mı, nasıl satışlar diye sorduk bakkal ya da market sahibine. "Evet sabahtan beri şu kadar satıldı ya da kalmadı" dediklerine inanamadık. Ne bir tanıtım ne bir duyuru hiç bir şey yapmamıştık. Kimi yerler için ikinci, üçüncü dördüncü baskılar yapıldı daha birinci sayıda yok satmıştık! hatta dağıtım şirketinden arayıp "siz naptınız ya böyle" demeleriyle gururumuz okşanmıştı, dağıtımdaki satışların başarısı yüzünden üste para bilem aldık.

Gazetenin ilk sayısını elimize alıp gözden geçirirken amatörlükle ne çok hata yaptığımızı görüp hayıflandık. bir sonraki sayı daha iyi olmalıydı, bu hatalar bir daha olmamalıydı. Gazete rahat okunmalıydı, haberler anlaşılır olmalıydı, fotoğraflar temiz olmalıydı, başlıklar etkili olmalıydı, herkes kendinden bir parça bulmalıydı vs vs. her kafadan çıkan eleştirileri dinledik, ikinci sayı gerçekten da daha iyi olacaktı. Oldu da. Birinci sayıda Kaş'ı, ikinci sayıda da Fethiyeyi anlattık bölge tanıtımlarında.

Ne yazık ki bu gazetenin ikinci sayısından sonraki başka bir sayısı olamadı. Hem ilkeli hem parasız gazete çıkmıyordu netekim. " Reklam karşılığında herkesi haber yapamayız" ilkesi de karın doyurmuyordu. Ya sırtımızı bir finansöre dayamalıydık ya da herkes pamuk ellerini cebe atmalıydı en azından 5-6 sayı için. Fakat bölgede gazete çıkarmanın başka bir zorluğu kendini çabucak göstermişti." Tabii destek oluruz", abone oluruz diyenlerin bir anda etrafımızdan uzaklaşacağını, "yerel yönetimle ilgili herhangi bir haber çıkarsa benim de abone olduğum bilinirse benim işim bozulur" diyenlerin endişeleri yüzünden kala kala bir çekirdek kadro kalacağımızı, yerel yönetimlerin iki dudağı arasında yaşayan halkın ne kadar sindirilmiş olduğunu önceden göremedik. Gazeteciliğin sırat köprüsünde yapılabileceğini, gazetecilerin neden genç yaşta kalp krizinden öldüklerini anlamak için 2 sayı yetti ve de arttı.

bu gazeteyi çıkarmak için hiç bir bedel beklemeden yardım eden arkadaşlarımız kimler miydi?

Eşen çayı yakınlarındaki Yakabağ köyüne yerleşmiş olan Atlas dergisinden Sinan Anadol fotoğraflarıyla, ressam Ferit Avcı karikatür ve illüstrasyonlarıyla ve Antalyanın yükseğinde yaşayan Atlas gezgini ve fotoğrafçısı Ali Murat Atay da yine İngilizce çevirileriyle, Kaşa yerleşmiş olan ve Tuna nehrini kanoyla geçmiş olan ve dalış ve kano turizmcisi olan Gökhan Türe de fotoğraflarıyla, emektar karikatürist Sunder Erdoğan, yani Sunder abimiz afişlerdeki karikatürleriyle, çocuklara zeka geliştiren çalışmalar tasarlayan Ümit Öğmel vinyetleriyle, Kaş'ta yaşayan ve asıl işi giderek değişen (!), artık boş zamanlarında pastacı diğer zamanlarda muhabir olan Yusuf Yavuz ve Cumhuriyet Gazetesinin başarılı karikatüristi "harbi" Semih Poroy, Müge İplikçi, Ahmet Yıldız, Nihat Genç, Ferit Avcının hazırladığı "komikartı" sayfasındaki mizah yazılarıyla Cihan Demirci ve bölgede yaşayan adını sayamadığım pek çok amatör gazeteci, yazar ve çizerin katkısıyla çıkan bu iki sayı sanki bölgeye yepyeni bir soluk ve renk getirmişti.

Bu gönüllü çalışmalarından dolayı herkese sonsuz teşekkürler, belki bir gün yine buluşur bir başka mecrada akarız diyerek doğumunun ve ölümünün 2. yılında "Haber Artı"ya inanmış herkesi sevgiyle selamlıyorum.



 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

merhaba.. bimde fethiye de bir yerel gazetem var. adı Gözde.. hani siz diyorsunuz ya reklama bağlı kalmadan haber yapmak ilkemiz!.. ben burada gülmek istiyorum.. benim 6.senem. gazeteyi ilk çıkardığımda bizim da başımızdan geçti o destek olmak isteyip de sonradan olmayanlar. ama ilerleyen zamanlarda anladım ki bu iş parasız olmuyor. yani açıkçası reklama bağlı kalmada haber yapıp okuyucu kitlesi oluşturmak o kadar da kolay olmuyor. haberi ağı yapıyorsunuz ve o haberciler sizden ay sonu gelince maaşlarını zamanında istiyorlar. matbaada gazetenizi basıyrsunuz ay sonu gelince kağıt parası ve kalıp parası geliyor kapınıza çatıyor. yani söyleyeceğim bir yerel gazetede reklamda olacak, reklama bağlı haberde, manşette.... maalesef yerelde gazetecilik yapmak bu esasları kabul etmektir. bu arada benim gazetem günlük çıkan bir gazete:) bu arada gazetenizin 2 sayı çıkmasına üzüldüm keşke büyük hayallerle sizi destekleriz sözü veren insanlara güvenmeden çıkartsaydınız da bu gün ölümünüzün değil

seda köktener 
 11.01.2008 16:24
Cevap :
Seda hanım, hem bölgeden reklam alıp hem de kimseye gebe kalmadan tarafsız kalabilip, yaşadığınız bölgedeki çoğunluğun çıkarlarını koruyan ve yeri geldi mi bir reklamvereni ya da yerel yönetimi belki de kızdırabilecek ama gerçek gazeteciliğin gereği yazılması gereken haberden kaçmayan bir gazetecilik yapıyor ve başarıyorsanız sizi tebrik ederim ben de. Çünkü bu saydıklarım bırakın ulusal ölçeği yerel bir ölçekte daha da imkansız. Size başarılar ve kolaylıklar, katkınız için teşekkürler.  11.01.2008 19:37
 

başak hanım gerçekten güzel bir konuya değinmişiniz. Gazeteler okunmak için alınır, bakkalarda yığılmak için değil . rEKLAM İÇİN gazete çıkarılmamalı bende nurdağında bunun savaşını veriyorum haberlerim, yazılarım okunsun diye sizin gibi amacım aynı gazeteyi diğer gazelerden farklı kılmak için herkesi gazete okumaya yönlerdirmek için Yerel gazetemde var gazeteciyim ÖKKEŞ ANALIK gazeter okunmak içindir. herkesin gazete ye ihtiyacı vardır... SİZE KOLAY GELSİN BAŞARILAR

ÖKKES ANALIK 
 27.08.2007 19:10
Cevap :
teşekkürler bizim gazete maceramız kısa sürdü. şu an bu gazete çıkmıyor. ama sizi çabanızdan dolayı kutluyorum hakkaten de zor ama bir o kadar da keyifli bir iş gazete çıkarmak ve yaşatmak. selamlar.  30.08.2007 14:22
 

ya ben haftalık gazete çıkarmak istiyorum içinde birazda reklam olcakki para kazanıyım ama bunun için ne yapmam gerektiğini bilmiyorum bana en kısa zamanda yardımcı olursanız sevinirim bana mail atın lütfen cevabinızı bekliyorum

capcap 
 22.06.2007 19:18
Cevap :
selamlar sercan yıldız. mail adresiniz görünmüyor. öncelikle gazeteyi ücretsiz mi yapmayı düşünüyorsunuz yoksa bayiden parayla satmayı mı? siz bana mail atın ayrıntıyı konuşalım. selamlar.  22.06.2007 22:31
 

Sevgili Başak yazını hece hece,ilmek ilmek okudum Yazıya başlarken içimde bir heyecan,bir büyük sevincin doğumu vardı..Aynen bu memlektin kendi öz değerlerini hunharca,hoyratça,yok etmesi,arka dönmesi ya da bir farkındalığın tünel ışığına bile göz yanılması muamelesi gibi.....Bir de yorumlara bakıyorum,o daha da can acıtıcı,halbuki sizinki bir muhteşem çalışmaki kuyruğun bir ip takıp uçurtma misli herkes görsün diye semalara uçurtmak gerek,,artık o kimin rengindeyse ipinden tutmak gerek....Bir gün olur yepyeni bir umut,bir cesaretle böyle bir işe kalkışırsanız beni sakın unutmayınız,olur mu? sevgilerimle.... www.akincilar.meb.k12.tr

İbrahim kaya 
 05.06.2007 2:05
Cevap :
her zamanki gibi çok duyarlı, hassas ve incelikli yaklaşımın için çok teşekkürler sevgili İbrahim öğretmen dostum. sağlıcakla kal ve elbette böyle bir uğraşta bundan sonra hep aklımdasın. sevgiler.  06.06.2007 13:30
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 161
Toplam yorum
: 2168
Toplam mesaj
: 568
Ort. okunma sayısı
: 1921
Kayıt tarihi
: 09.07.06
 
 

Başkentte doğmuşum ve orada gidilecek tüm okullara gitmişim: ODTÜ-Psikoloji ve Ankara Üni. İletiş..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster