Her akşam geçiyorum o evin önünden. Salonun köşeleri yerlere kadar, koyu renk cam. Denize nazır pencereye sırtlarını dönmüş iki berjer görünüyor dışardan. Yüzleri ise bir duvara.

Bu blog yazma işi gittikçe karmaşık hal almaya başladı. Eskiden hayat ne kadar basitti. Blog yazmak için gerekli olan tek şey klavye idi.

Birazdan...

Koskoca bir bina temellerinden sarsılacak. Bir kadın bağıracak, basları ve tizleri hiç hesaba katmadan. Yüzlerce insan zıplayacak. Her zıp bir taş. Her taş bir hayal. Her hayal bir umut. Son kullanma tarihleri geçmiş tüm taşlar takır takır dökülecek.

Gözlerim. Gözlerim acıyor... Açmaya çalışıyorum ama şimdiye kadar hiç görmediğim kadar parlak bir ışık var, açamıyorum. Şimdiye kadar! Ben daha 4 yaşındayım! Offf göğüsüm acıyor, elimle yokluyorum birşey yok. Sadece acıyor.

"Nilüfeeer, Figeeen, Jojooo, Yusuuuf, Melinaaa, Aliii, Ritaaa, hadi yaaa hava kararıcak birazdan! Geçen sefer kuka kimde kalmıştı getirsin gelirken. Atilla ya sen git maç yap, almam seni oyuna. Sonunda hep mızıtıp, oyunu bozuyorsun."

İzlemeyi düşündüğüm filmin eleştirilerini önceden okumam. Hatta konusuna bile göz ucuyla bakarım. Çünkü bir filmin yönetmeni, senaristi, oyuncuları önemlidir benim için.

Neydi?


Buralarda bir yerde olmalı!

Kırmızı kovamla yeşil tırmığımı, haylaz deniz çalmıştı. Avucumda çocukluğum, arkalarından bakakalmıştım. Korsanlar gelip onu da elimden almadan saklamalıydım.