Bir çiftçi, bir gün Allah’a seslenmiş. “ Ey Tanrım her şeyi sen yaratmış olabilirsin ancak çiftçiliğin çesini bilmezsin. Benden öğreneceğin çok şey var. Bana bir yıl yetki versen dünyada yoksulluğun kökünü kazırım” demiş.

Allah da “peki söyle bakalım ne istiyorsun” demiş. Çiftçinin istekleri pek ağırmış ancak Allah tümünü yerine getirmiş. Bir yıl boyunca hiç fırtına olmamış, çiftçi güneş istediyse güneşli bir hava, yağmur dediyse yağmurlu bir hava olmuş. Tohumları yiyen böcekler de olmamış. Uyumlu, düzenli, problemsiz bir yıl olmuş çiftçinin isteğince.

Yıl sonunda başaklar öyle uzamış, öyle uzamış ki “ İnsanoğluna on yıl yeter ürettiklerim” diye düşünmüş çiftçi. Ancak ürünler hasat edilmek istenince bir bakmış ki hiç birinin tanesi yokmuş. Hepsi de kof çıkmış.

Çiftçi büyük bir şaşkınlıka sormuş; “ Ey Tanrım ne oldu? Nerede hata yaptım? Aksilik nerede? Nerede yanıldım?”

Tanrı; “ Çok basit” demiş. “ Sen mücadeleyi engelledin. Hiç sürtüşme olmadı. Tüm güçlüklerden ve kötülüklerden arındırdın mahsülü. Çelişkiyi yok ettin.Oysa doğadaki her etkenin bir rolü vardır. Fırtına, gökgürültüsü, sağanak yağış, şiddetli rüzgar vb. nin tümü de gereklidir. Bunlar da ürünün ruhunu, özünü dingin tutarlar.

Sürekli mutluysan mutluluk anlamını yitirir. Beyaz bir zemine bembeyaz bir tebeşirle yazı yazarsan kimse bir şey okuyamaz. Gece kadar da gündüz, yaz kadar da kış gereklidir. Acı, üzüntü dolu günler de mutluluk, sevinç dolu günler kadar bir şeyler katarlar yaşantımıza.

Çelişki ve ikilemler yaşantının ritmidir. Her şey kendi zıttını içnde taşır, unutma” diye yanıtlamış çiftçiyi.