Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

19 Mart '07

 
Kategori
Blog
Okunma Sayısı
711
 

Açıklığa ve anlaşılır olmaya davet

Açıklığa ve anlaşılır olmaya davet
 

Son zamanlarda bazı bloglara ve yorumlara bakıyorum da üşüyorum resmen. Arada esen soğuk rüzgarlar cereyan yapıyor. Birileri birilerinden şikayetçi, birileri birilerine kızgın, birileri birilerine hasım. Şikayet var, şikayetçi mevcut ama ortada fail yok. Fail meçhul. Aslında suç da meçhul, yani en azından benim açımdan.

Anlayabildiğim kadarıyla, birileri blog karteli oluşturmuş (Yahya İncik’in iddiası), birileri birilerine, “sen şunu yazabilirsin, şunu yazamazsın” demiş (bunun kaynağını bilmiyorum), birilerini birilerine “sen bu konulardan anlamazsın yazma” demiş (Hoşsada’nın yazısı), birileri birilerini kategorize etmiş, birileri birilerinin bloguna fena yorumlar göndermiş, birileri birilerinin yorumlarını yayınlamamış. Tanju hanım, bir yazısına gelen eleştirel nitelikte yorumlar yüzünden yazısını silmiş. Birileri birilerinin eleştirilerini üzerine alınmış. Ayda hanım, negatif yorumlardan bıkmış. Hakkani, bir blog yazısını yoruma kapatmış.

Değinmek istediğim yazıların içeriği değil. Yani mesela, birinin Cumhurbaşkanlığı seçimi konusundaki görüşünün birine ters gelmesi gibi bir şey değil. Yazıların teknik yeterliliğini, kişilik haklarına saldırı olup olmadığını ve hukuksal sorumluluğunu zaten editörlerimiz denetliyor. Ben bizzat blog yazarlarını birbirleri hakkındaki görüş ve eleştirilerini ya da genel konularda çıkan bir tartışmanın giderek kişisel boyutlara taşınmasını kastediyorum. Bu konuda büyük bir çekingenlik var. Genelde herkes söylemek istediklerini olabildiğince esrarlı hale getirme, bir sis perdesinin arkasına saklama eğiliminde. Oysa kim kimden rahatsız olmuşsa bunu açıkça ifade edebilmeli.

Böylesi yazıları okuyunca biraz şaşırıyorum. Biraz da duyguları ifade edebilme ve eleştiriye bakış konusunda alınacak daha çok yolumuz olduğunu görüp üzülüyorum. Maalesef biz eleştiriye alışık bir toplum değiliz. Ne toplumsal ne de bireysel boyutta eleştiriye fazla tahammülümüz yok. Eleştirmek ve cevap vermek yerine kavgayı. kızgınlığı ve küsmeyi tercih ediyoruz. Oysa düşüncemizi açıkça ortaya koyabilmeli ve gelecek karşı görüşleri eleştiri sınırları içinde kabul edebilmeliyiz. Her platformda olduğu gibi burada da zıt fikirler, tartışmalar ve polemikler olacaktır; hatta olmalıdır. Birileri birilerinin yazılarının düzeyini, fikirlerini beğenmeyecek, birileri birilerine kızacaktır. Her şey eleştirilebilir, her şey eleştiri konusu olabilir. Yeter ki bunlar eleştiri ve tartışma adabına uygun olsun. Yeter ki eleştirinin kaynağı ve hedefi belli olsun.

Bir konudan şikayetçiysek o yakınmamıza neden olan yazının kaynağını ve yazarını açıkça telaffuz edebilmeliyiz. Aksi halde burası dedikodu sitesine döner. “Şu şuna gıcıkmış, bu buna düşmanmış, şunla bunun arasında kavga çıkmış, kavga karşılıklı maillerle sürüyormuş” vs vs. Eleştiri yazısı açık olmalı ki ona cevap verecek kişi de orada kendini tanıyıp cevap verebilsin. Tartışmaktan korkmamalıyız. Suçlandığımız ya da eleştirildiğimiz zaman hemen paniğe kapılmamalıyız. Elimizde birçok seçenek var. Yorum yazma, yorumu cevaplama, karşı bir blog yazma, yazıyı yoruma kapatma, istemediğin yorumu silme gibi. Burası bir karşılıklı suçlama platformuna, yazarlarının birbiriyle didiştiği bir arenaya dönsün demiyorum elbette ama ortada rahatsızlık verecek bir durum varsa o da açıkça dile getirilebilmeli. Eğer ortada haksız bir suçlama ve kişilik haklarına saldırı varsa zaten cevabı verildiği takdirde bu en çok o suçlamayı yönelten kişiyi yaralayacaktır.

Herşeyi bir gizem perdesinin arkasına saklayıp yazıldığı zaman öyle gülünç durumlar ortaya çıkabiliyor ki!.. Mesela bir yazar birine kızıp bir yazı kaleme alıyor, o yazıyı okuyan ve başka birinden yarası olan bir yazar da hemen onu benimseyip sanki kendisinin sorunlu olduğu kişiden bahsedilmiş gibi destekleyici bir yorum gönderiyor. Aslında belki o yazının yorumlayanın muzdarip olduğu kişiyle ve konuyla hiçbir alakası yok. Ama işte suçlama ya da eleştirinin hedefi belirsiz bırakılınca, herkese karanlığa ateş etme fırsatı çıkıyor. Eleştiri sınırları içinde kaldığı sürece kimse kimseye kızmamalı. Kimse kimseye sütre gerisinden ateş etmemeli.

Kendimize ve karşımızdakilere güvenmeliyiz. Birbirimizden korkmamıza gerek yok. Eğer buradaysak, bu içimizden bizi yazmaya iten bir neden olduğu içindir. Burada edebiyat dersinden geçebilmek için mecburiyetten de yazmıyoruz. O zaman da duygularımızı yazıyla ifade edebilme gibi bir iddiamız var demektir. O halde bize yöneltilen her türlü yazılı eleştiriyi yine yazı yeteneğimizi kullanarak yanıtlayabilmemiz lazım. Hatta ortada bir suçlama da olmayabilir. Birinin yazısından, fikirlerinden rahatsız olabilir, oturup buna karşı bir blog da biz yazabiliriz. Bu durumda bile rahatsız olunan yazı kaynak gösterilebilir. Bu durumda polemik çıkabilir. Çıksın, bundan da korkulmamalı. İyi ve ustaca yapıldığında çok eğitici ve tad veren bir yazı türüdür polemik.

Hedefi belirsiz eleştiri lüzumsuz düşmanlıklara da yol açıyor. Biri ortaya bir laf atıyor, birisi onu üzerine alınıp bir karşı yazı döşeniyor ama belki de ilk yazıyı yazanın onunla hiç ilgisi yok. Bu böyle böyle uzayıp gidiyor. Aslında belki de bilmeden birbiriyle atışan o iki kişi aynı fikre sahip, birbiriyle iyi dost olabilecek kişiler. Ama işte eleştirinin hedefi belirsiz olunca bir kördövüşü sürüp gidiyor. Böyle yazıları ve alınganlıktan doğan çekişmeleri gördükçe eski Türk filmlerinde birbiriyle öldüresiye kavga eden iki kişinin arasına girenlerin söylediği gibi “durun, siz kardeşsiniz” diye bağırmak istiyorum.

Eleştiriyi göğüslemek ve karşı argümanlarla cevap vermek usulünce yapıldığında çok şık durur. Futbol terimleriyle ifade edecek olursak, rakipten seken topu göğüste yumuşatmak, ayakta hafifçe sektirip sert ve isabetli bir şut çıkarmak ve tam doksana ampul gibi takmak hem oynayana hem de tribündekilere seyir zevki verir.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Konuşa konuşa anlaşmak, konuşmanın olmadığı yerlerde ise yazarak paylaşmak. Ortak olduğumuz fikre katılarak, yanlış olduğunu düşündüğümüzü ise kendi fikrimizin doğruluğu yönünde eleştirerek paylaşmak değil midir olması gereken. Olumlu veya olumsuz yapıcı eleştiri her zaman katkı sağlar, daha iyiye ulaşmada yardımcı olur düşüncesindeyim. Yeter ki, saygı, nezaket, içtenlikten ödün verilmesin. Keyifli ve zevkli eleştiriler, katkı sağlayan paylaşımlarımız olsun. Sevgilerimle....

Tuğba 
 21.03.2007 0:57
Cevap :
Sevgili Tuğba, özlettin kendini,yazılarını ve yorumlarını:) tekrar merhaba. Senin de vurguladığın gibi eleştiri ve karşı görüşlere kulak vermek sonuçta bizi daha iyiye ulaştırır. Selamlar, sevgiler.  21.03.2007 10:07
 

söz söyleme hakkını savunurum" sözünü yeri geldi mi herkes kullanır, ama kimse uygulamaya çalışmaz; yeri gelir herkes bu sözün sahibi olan kişinin ülkesine karşı bu sözü kullanır, ama ne gerek ülke olarak ne kişi olarak uygulamaz. Kişi demişken fazla uzağa gitmeyelim, biz blog yazarları arasında da Voltaire'in bu sözünü uygulamayanlar vardır. Elbette ki herkes eleştriye açık olmalıdır, yeter ki eleştri, hakaret niteliği taşımasın. Zira ben de, eleştrisel yorumlar aldığımda sizin yazınızda belirtiğiniz gibi davrandım, çünkü yazdığınız her cümleye inanıyor ve uygulamaya çalışıyorum. İnandığım diğer bir cümle de(yanlış hatırlamıyorsam) Mark Twaine aittir der ki özetle," eğer herkes benimle hemfikir ise, yanılmış olmaktan korkarım". Eleştiye açık olmak, değişim ve gelişimin bir göstergesdir yeterki kişi bunu kendi de istesinBöylesi biryazıdanDolayıSiziKutlamakisterimzira sizdeBöylebirYazıyazarakDoğru ZamandaOyuncuDeğiştirirekSkoru DeğiştirmekiçinCiddibirHamledeBulundunuzSevgilerSaygılar..

Arek 
 20.03.2007 22:01
Cevap :
Sevgili Arek, bireylerin olduğu gibi toplumların da çocukluk ve yetişkinlik evreleri var. Bir toplumun eleştiriye ve karşı düşüncelere tahammül gösterebilme sınırının genişliği çocukluktan ne kadar kurtulabildiğinin de göstergesi. Maalesef bizim bu anlamda daha alınacak çok yolumuz var. Değerli katkıların ve şahsımla ilgili güzel değerlendirmelerin için çok teşekkür ederim. Selamlar, saygılar.  21.03.2007 10:00
 

Derim ki; ben sadece blog yazan bir insanim diyen her arkadas bir fotograf koysun orta yere. hicbir seyini (cinsiyet dahil) saklamasin. Ne kaybeder ki saklamazsa? Sizin dediginiz gibi; acik acik söyleyebilsin, arkadas ben su ya da bu kategori yazilardan hoslanmiyorum diye. Takildigi arkadasa takilsin, ama irtifa kaybetmeden. Ve kimseyi irtifa kaybetmeye zorlamadan. Sonra... bu da cok önemli: MBu begenmeyen gidiversin buradan. Kimse zorla ve illa kalmasin. Vicik blog siteleri de var enteresannet ortaminda. Bir YORUMNOT: Yazinizin sonundaki o gögüste top yumusatma, indirme, adam gibi vurup gedigine koyma benzetmenize bayildim. Hic yabanci gelmedi bana. Hanim arkadaslarin burun kivirdigi futbol bile isimize yarayabilir blog ortamini insanca kilabilmek icin... Yorum mekaninizi cok fazla isgal ettigim icin dost sevgilerimle tekrar özür diliyorum.

pirmete 
 19.03.2007 23:13
Cevap :
Pirmete Dostum, derdinizi gayet iyi anlıyorum. Zaten benim anlatmaya çalıştığım da bunlar. Sizin son yazılarınızda bu konuda bir şeyler anlatmaya çalıştığınızı hissetim. Bunun yanı sıra daha birçok yazıda gizli bir tartışmanın ipuçlarını gördüm. Zaten biraz da bu örnekler çoğalmaya başlayınca böyle bir yazı kaleme almak zorunda hissettim kendimi. Aslında sizin bukalemunlu yazınıza da atıfta bulunacaktım ama emin olamadığım için vazgeçtim. Sizin, benim ve daha birçok arkadaşımızın vurgulamaya çalıştığı gibi, "irtifa kaybetmeden" her şeyi tartışabilmemiz gerekir. Resim koyma, rumuz seçme, özelini açma vs herkesin kendi tercihidir ama, benim hemen her platformdaki ilkem, Can Yücel'in güzel şiirinde dile getirdiği şeydir: " Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi"... Selamlar, saygılar.  20.03.2007 10:11
 

Bu durumda bana kalan su oluyor: Bukalemunu yazmak. Arkadas, kimsen ortaya cik, ismen konus demek. Ben isim vermiyorum o yazida. Cünkü bu tür pisliklere maruz kalan tek insan ben degilim burada. Fazlaca bukalemun var, öyle görüyorum. Insan gibi orta yere cikin, öyle yazin, onu anlatmaya calisiyorum. MB ortamini dinamitleyen insanlar var, birlikte buna karsi cikalimin derdindeyim... Isim vermek. Tabii ki dogrusu odur, sizin dediginiz gibi. Ama inanin, isim versem ortalik daha gerilir, is iki üc kisi arasindaki bir kavgaya dönüsürdü. Halbuki maraz genelimizde var. Ben National Geografic tarzina siginarak (Sevgili Nihal'in kulaklari cinlasin) kendimce bir son cagirida bulunmak istedim blog dostlarimiza. Olmamasi gereken seyler oluyor bu güzel ortamda. Ortak kullandigimiz kuyuya zehir atiliyor, bunu anlatmaya calistim... Yine özür dileyerek son bir ilave yapmak istiyorum. Sevgiler.

pirmete 
 19.03.2007 22:59
Cevap :
Ben de bütün bunlara yeri geldiğinde değiniyorum farkındasınızdır. Maalesef bukalemunluğa özenenler var. İşin kötüsü tartışmalar, yazıların içeriğindan doğan fikir - karşı fikir nedeniyle değil de kişisel rekabet hırsı yüzünden çıkıyor en çok. Ama siz daha iyi bilirsiniz, sel gider kum kalır. Çok da üzmeyin kendinizi.  20.03.2007 10:36
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 431
Toplam yorum
: 4967
Toplam mesaj
: 287
Ort. okunma sayısı
: 3699
Kayıt tarihi
: 30.06.06
 
 

Anahtar kelimeler: Antep, İstanbul, Haziran, İkizler, Beşiktaş, MÜ İletişim Fakültesi, Gazetecilik. ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster