Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 
 

fisun gökduman kökcü

http://blog.milliyet.com.tr/kokcuffgk

14 Kasım '19

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
100
 

Ağlıyordu Kadın...

.    Ağlıyordu kadın, içindeki tüm acıyı, bir safra gibi atmak istercesine... Göz pınarlarına üşüşmüş damlalar, oldukları yere sığmıyor, ince bir yürek sızısı gibi, çenesine doğru akıp gidiyordu... Derin bir sessizlik içindeydi her şey. O sessizlik ki, yaşanan acıyı katmer katmer arttırıyordu sanki...
 
.    “Canım yanıyor, içim acıyor” dedi kadın, sessiz çığlıklar atan gözleriyle... Aldığı nefes ciğerlerine yetmiyor, derin iç çekişlerin insafına bırakıyordu kendini...
 
.    “Dün gece” dedi kadın... “Hayatımı kaybettim ben...” Soluğunu tuttu Efsun, kadın ürkmesin diye. “Geceydi, uyuyacaktık. Eşimle biz sıkı sıkıya sarılıp uyuruz hep. Yine öyle yaptık, sıkıca sarıldık. O’nun koynunun güvenine sığınırım hep, huzur bulurum. Uykuya daldım yavaşça... Sabah uyandığımda, halâ sıkıca sarılıyorduk. Gülümsedim mutlulukla, beni ne çok sevdiğini düşündüm. Kollarını yavaşça çözmek istedim boynumdan, çözemedim. Dürttüm yavaşça, ses vermedi... Sonra soluğunu dinledim, uçup gitmişti soluğu, beni buralarda tek başıma bırakıp... İşte o an, hayatımı kaybettim ben doktor hanım...”
 
.    Efsun, gözlerinden yuvarlanmaya meyilli damlaları akıtmamaya çalışarak dinliyordu kadını... Acısı, acısı olmuştu, yarası, yarası...
 
.    “Söyle şimdi ben ne yapayım, nasıl yaşayayım? Bir yanımı kaybettim, yüreğimin yarısını...”
 
.    Ne diyebilirdi ki Efsun, söylenebilecek sözler bitmiş, kelimeler alıp başını gitmişti. Yutkundu zorla Efsun, konuşmaya çalıştı, ama sözler çıkamadı ağzından. Derin bir karabasanın içinde haykırmaya çalışmak ama sesinin çıkmaması gibiydi yaşananlar...
 
.    Kalktı ve kadına sıkıca sarıldı. Kadın kendini bırakmış, hıçkırarak ağlamaya başlamıştı artık. Bir süre beraber ağladılar. Gözyaşlarıyla beraber, acısını da damla damla akıtmaya başladı kadın, biraz hafiflemek istemenin dayanılmaz ihtiyacıyla...
 
.    Ne kadar zaman geçti, ne kadar ağladılar, bilemedi Efsun... Ayrıldıklarında, kadın daha iyi gibiydi. Ne kadar iyi olunabilirse artık bu durumda...
 
.    Bazı dertler vardır ki, yazabileceğiniz ilaç yoktur, icat edilmemiştir daha... Ama verebileceğiniz devalar vardır aslında... Biraz sevgi, biraz ilgi, biraz anlayış, biraz empati... İnsan olmanın gereğidir bunlar. İnsanca yaşamanın...
 
.    Her daim, insanca yaşamamız dileğiyle...
.
.
.
Dr.F.Fisun Gökduman Kökcü---Muğla-Menteşe---14.11.2019
 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Okurken insanın burnunun direği sızlıyor. Tabii ki bunlar gerçek hikayeler.

Kerim Korkut 
 18.11.2019 12:48
Cevap :
Elbette gerçek hikayeler.Siz okurken etkileniyorsunuz.Ben ise yaşamak zorunda kaldım bu hikayelerle.Saygılar değerli yazarım...  21.11.2019 16:09
 

Sevgili Füsun hanım! Allah ağlatmasın, ders alınması gereken bir öykü kutlarım canım.Selam ve sevgiler sağlıklı mutlu günler.NAHİDE ÇELEBİ

NAHİDE ÇELEBİ 
 15.11.2019 10:01
Cevap :
Amin Nahide hanımcığım.Teşekkür ederim.Sevgi,saygı ve selamlarımla...  16.11.2019 11:37
 

Çok tanıdık geldi öykü Fisun Hanım. Benzerini ablam yaşadı. Gece sıkıca sarılır eşi. O da çok sıktın elini biraz gevşet defiğinde cevabı; " aman sanki bir daha mı sarılacağım" olmuş. Sabah da aynı sahneyle sonlandı öykü. Hüzünlendim, yüreğinize sağlık... Selamlar, mutlu kalın...

Ayşegül HAYVAR 
 14.11.2019 22:41
Cevap :
Ne kadar hüzünlü değil mi?Ablanızın da aynı şeyi yaşaması,çok ilginç.Belki de pek çok çift yaşıyordur bu durumu,biz bilmiyoruzdur.Allah dayanma gücü versin diyeyim.Sevgi ve selamlarımla Ayşegül hanımcığım...  16.11.2019 11:40
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 259
Toplam yorum
: 825
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 279
Kayıt tarihi
: 24.08.11
 
 

Evli ve bir oğul annesi, emekli tıp doktoruyum. ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster