Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

12 Nisan '20

 
Kategori
İlişkiler
Okunma Sayısı
39
 

Anlam arayışı

Yol uzun ve oldukça karanlık olmasına rahmen, yorgunluğuma aldırış etmeden umutla yürüyordum. Sahi beni yürüten bacaklarım mıydı yoksa hayallerim miydi? Düşünmeden edemiyordum yürürken, biriyle konuşurcasına özlemleşmiş edasıyla sürekli kendime neden gittiğimi sorup anlatıp duruyordum. Kendimle konuşurken fark etmiştim aslında, bu yola gerçekten isteyerek mi gidip gitmediğimi. Neden gittiğimi anlamıştım. Bir kere çıkmıştım yola. Umutlarım vardı. Onları yarı yolda bırakmayacaktım. Hızımı fark ettiğim anda duraksadım. Nefes almam ve dinlenmem gerekiyordu. Ne zaman bu hale gelmiştim? Kendimi bu kadar yıpratacak kadar neye umut ediyordum gerçekten? Sabırla nefes alıp verdim yavaş yavaş, saçlarımı arkaya attım terlemiş boynumu silip, dünyanın en güzel şeyi olduğunu o an anladığım suyumu yudumladım. Yeter bu kadar, hayallerime gitmem lazım dedim. Daha çok yürümeli daha çok susamalı daha çok terlemeliydim. Ne için? Sonunu bildiğimi varsaydığım, hayallerime... Yol bitmiyordu. Ben yoruluyordum. Her seferinde verdiğim aralarda kendime sorduğum soruları değiştiriyordum. Biri olsaydı şimdi yanımda bana söyleseydi gerçekten doğru muydu yaptığım? Aman bu zamanda kime ne soracaktım. Devam ettim sadece devam ettim... 
 
Geldim.
 
Geldim dedim, yorulmuştum ama değmişti işte. Nereye gelmiştim sahi? Bundan sonra gitmek isteyeceğim başka bir yer olmayacak mıydı? Bu muydu benim hayalim. Geldiğim yerin neresi olduğunu kavramadığım hayallerim miydi? İşte o an gerçekten anladım. Gitmek istediğim için değil, yapmak için yapmıştım. Yürümek için yürümüştüm. Kendime isteklerimin ne kadar vazgeçilmez olduğunu söylesemde hep yeni bir hedef belirlemiyor muydum kendime. Evet, bu sefer anladım. Zaman zaten böyle bir şeydi. Her gün bir diğer gün için uyanmıyor muyduk? Yarın için hayaller kurup, hedefler koyarak çok çalışıp çok para kazanıp çok su içmek istemiyor muyduk zaten. Benim hayalime gittiğimi sandığım şey sadece yürümek miydi? Şimdi o an ki aklım olsaydı yola çıkmadan, yolda kalmayı yaşamayı tercih ederdim. Çünkü yol hiç bitmiyormuş a dostlar. Yol hep uzun, hep susatıyormuş. Daha iyisini tasarruf ettiğimiz her anın kıymetsizliğinin sebebi bizim bakışımız. Benim hayallerim an'ımda kalsın. Sizinde her an'ınız güzelleştirmeniz gereken tek yer. 
 
 
 
Sevgiler.
ETEM SEVİK bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 16
Toplam yorum
: 4
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 186
Kayıt tarihi
: 21.08.13
 
 

Merhaba;    İdealist bir öğretmenim. Hayatı kendi sınırlarında yaşayan, sınırlarına başkalarını d..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster