Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

03 Haziran '08

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
430
 

Anne! Benim babam erkek mi?

Anne! Benim babam erkek mi?
 

Aysuncuk!


Hayat ne kadar garip

Çılgınca bir mücadele içine giriyorsunuz. Eziyorsunuz, kırıyorsunuz, gelecek güzel günleri düşünerek bu günleri layıkıyla yaşayamıyorsunuz ve bir gün hiç ummadığınız bir anda üstünüzü başınızı silkeleyip maddi manevi bütün birikimlerinizi bırakarak hadi bana eyvallah diyerek gidiyorsunuz bu dünyadan
Ne acı...
Ya da ne iyi...

Yakın zamanda Ailemizin sevilen ve sayılan büyüklerinden birini kaybettik .Annem sıkı sıkı tembihledi akşama tebareke okunacak mutlaka gelin.

Bir kere bizim ruhumuz assolist.Herkes gitmiş, en son biz... Çok ta kalabalık

Erkekleri üst kata almışlar, kadınlar alt kattaydı. Bırakın oturmayı , iğne atsanız düşecek yer yoktu.yer olmayınca mecburen ailenin bütün fertleri ayrı ayrı yerlere oturmak zorunda kaldık, Kardeşimin 3 yaşında dünya tatlısı bir kızı var o benimle birlikte oturmak istedi çok dilli bir kız kucağıma aldım ama her şeyi çok merak ediyor , sürekli sorular soruyor, ben de kulağına bir şeyler fısıldayarak ortamın ambiansını bozmaması için oyalamaya çalışıyorum

Huşu içinde yapılan duaları dinledik ardından hoca kısa bir sohbete girdi .Bütün kadınlar sessizlik içinde, başları önde dinliyor, anlatılanlardan etkilenmiş görünüyorlardı.

Hoca Konuşmasının bir yerinde ‘’Bütün canlılar bir gün ölümü tadacak, yani hepimiz bir gün öleceğiz’’ dedi.O bu sözleri söyler söylemez Yeğenim Aysun hemen ayağa fırladı ''gördünüzmü hepiniz ölecekmişsiniz'' diye bağırdı.Kıkırdamaya başlayan hanımlar bir yandan da cenaze evi ayıp olur diye yüzlerini saklamaya çalışıyordı.

Ne yapacağımı şaşırdım yeğenimi kucağıma alarak parmağımdaki yüzüklerle oyalamaya çalıştım .Ortalık yatıştıktan bir süre sonra bizim kız sıkılarak karşıda oturan annesine seslendi
-Anne babam nerede?
Kardeşim parmağı ile sus işareti yaptı ardından parmağıyla üst katı işaret ederek Baban yukarıda dedi.
-Ben babama gitmek istiyorum.diye sessizliğin içinde bağırdı bizimki

Bütün gözler üzerimizdeydi
Kardeşim fısıltıyla
-Olmaz gidemezsin orada erkekler var dedi.
Küçük kızımız bu gerekçenin ne anlama geldiğini anlayamadı bir süre sessiz düşündükten sonra yine annesine seslendi
-Anne benim babam erkek mi?
Tekrar kıkırdaşmaların arasında eşi vefat eden gözleri yaşlı yengemizin de dayanamayarak oturduğu koltukta katıla katıla güldüğünü gördüm

Ağlamak gülmenin kardeşidir demişler.

Düğün ve cenaze hepsi insanlar için.

Bir kez daha düşündüm.gelecekteki günleri güzelleştirmek adına bu günü çekilmez kılmamaya karar verdim

Hayat bir gün ...o da bu gün...

Ayrıntıda gezinmek bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Ya ölüm olmasaydı..Çocuklar akla kara, veya objektiftir.Çogunlukla bu hale güleriz.Mantıksız, katıksız..Onun içindir, ki onlar ak ve temizdir. Sana uzun ömür ve sağlıklı günler dilerim.

Ali Sönmez 
 06.06.2008 18:41
Cevap :
En hoşuma gideni ise yeğenimiz Erkek ve kadının neden ayrı oturmak zorunda olmasına anlam verememesiydi keşke herkes çocuk akıllı olsa ziyaretinize çok sevindim teşekkürler  07.06.2008 10:47
 

Birgün herkes ölecek. Her fani ölümü tadacak. O yüzden, üzüntüyü bırak, yaşamaya bak. Kitap adı gibi oldu belki ama, olmuyor...Hep züğürt tesellisi oluyor...Sevgiler...

Meftun DİNÇEL 
 06.06.2008 10:39
Cevap :
o zaman biraz üzül çok yaşa ....yorumunuza teşekkürler sevgiler  06.06.2008 22:07
 

Yıllar önce kardeşimin eşini kaybetmiştik.Cenazede bulunmak için; yıllardır görüşmediğimiz, çocukluğumuzun birlikte geçtiği pekçok insanla biraraya gelme fırsatımız olmuştu...Definin yapıldığı gece sabaha kadar sohbet edip, rahmetlinin sağlığında olmadığı kadar neşeli bir gece geçirmiştik...Hala hatırlayınca vicdanımız rahatsız olur bir taraftan, diğer taraftanda, muzipce o geceyi konuşuruz...Ama hayat bu...Ölüm de yaşam kadar kaçınılmaz hepimiz için...Ağlamakta gülmekle beraber... Herkesin böyle bir öyküsü vardır bence...Sevgiyle kalın, hep böyle güleryüzlü...

fatma iyibilgin 
 05.06.2008 23:21
Cevap :
özellikle cenazelerde gülme krizleri çok oluyor sinir bozuluğundan biraz da sanırım yorumunuza teşekkürler sevgiler  06.06.2008 22:08
 

Gerçekleşecek ölüm olayını keşke bu kadar çocukça yaşabilsek değil mi? Doğal olan bu süreci ilk defa bu denli farklı ve acıtmayan biçimiyle sizin kaleminizden okudum. Ve çok hoşuma gitti. Yaşamı sevmek kadar ölümü de kabul etmek ve belki de çocuk gözlertiyle bakabilmek ölüme yaşamımızı çok daha kaliteli, heba etmeden yaşamamıza sebep olur kim bilir? Eline sağlık. Sevgilerimle

Ayrıntıda gezinmek 
 05.06.2008 2:51
Cevap :
yaşamımızın süresini belki biz belirleyemeyiz ama kalitesini belirlemek bizim elimizdedir yorumunuza teşekkürler sevgiler  05.06.2008 11:03
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 92
Toplam yorum
: 536
Toplam mesaj
: 108
Ort. okunma sayısı
: 810
Kayıt tarihi
: 28.02.08
 
 

Biraz kül, biraz duman o benim işte... Öyle dedim diye olayı arabeske bağladığımı sanmayın çabuk sön..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster