Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

13 Mayıs '17

 
Kategori
Anneler Günü
Okunma Sayısı
783
 

Annesizlik...

Annesizlik...
 

Beş dakika annesiz kalan kızımız Fatıma...


Sevgili anne, bunu bir gün bir yerde mutlaka okuyacaksın. Buna inanıyorum.

      Seni en son geçen hafta rüyamda görmüştüm. Evimiz eskisi gibiydi. Bana bir anda sımsıkı sarıldın kokladın. Sonra, ‘seni çok özledim güzel kızım. Ben sana hiç böyle sarılmamıştım. Ne güzel kokuyorsun’ Dedin.  Ben uyandım. Abdest alıp namaz kıldım ve ellerimi açıp Mevla’ya bir daha rüyamda seni göstermemesi için dua ettim. Bir insan hiç böyle dua eder mi? Günlerce rahatsızlanıp hasta olursa üzüntü onu hayat karşısında mağlup ediyorsa etmelidir. Senin sayende hayatta güçlü durmayı öğrendim. Ama çok düştüm. Çok canım acıdı yara bere içinde kaldım. Bazen,’ kalkamayacağım buraya kadarmış’ dediğimde görmediğim bir el bir kuvvet hep bir yerlerimden tutup beni ayağa kaldırdı.

  Biz inançlı insanlarız. Sabır ve şükürle dua ederiz. Ama insanın acizliğini hiçbir şey örtemez. Tıpkı Eyüp As ın hüznü gibi;‘Rabbim şeytan bana bir yorgunluk ve azap dokundurdu.’

     Anne, seni en çok hayallerimde seviyorum. Anne yadigarı kahve rengi hırkanı giyip kış aylarında kar yağdığı zaman serçelere ekmek ufalayıp su saatinin ahşap kapağının üstüne koyar, sonra içeri yanımıza gelip kardeşimle bize sarılarak kuşları izlettirirdin. Bazen bizimle evcilik oynardın. Bazen buharlanan camda bize harfleri öğretirdin. Yemekler yapardık beraber. Tepen atınca terliği bir attın mıydı tam on ikiden vururdun. Çok uğraştın bizimle az kahrımızı çekmedin. Bana verdiğin en güzel şeylerden biri de özgürlüktü. Ben cahilken ‘annem bizi sevmiyor ondan salıp duruyor sokağa’ diye düşünürdüm. Oysa şimdi bakıyorum da sayende özgüven sahibi olmuş kendimi bulmaya koyulmuşum.. Sen bana sorunlarımla başa çıkmayı en güzel şekliyle öğrettin.

Yokluğunla…

En çok da hastalandığım zamanlarda, evlendiğimde, okulumdan mezun olduğumda, anne olduğumda seni ne çok aradı gözlerim. Bir bilsen ama bilemezsin. Çünkü görmedin. Bende bana sevgiyle bakan gözlerini göremedim. Rüyamda gördüklerimse acımı daha da katladı.

Anlatılmaz yaşanır.

Bazen ben darlaşıp duygular boğazıma düğümlendiğinde, gözlerimden akan yaşlara tanıdıklarım, ‘aman boş ver takılma be’ derken bana moral vermek istediklerini biliyorum. Ama ben boş veremiyorum. Sana yaptığımız sürprizleri hatırlıyorum gözlerin dolar duygulanıp bize sarılırdın. Sonra bizi okullarda yapılan törenlerin hepsine götürürdün. İp atlardık bazen. Bana doğra diye verdiğin soğanları gözüm yandı diye yarısını aşağı bahçeye fırlatırdım. Sen anlardın ama hiç kızmazdın. Senin çocukluğundan kalma Ayşe bebeğini de kömürlüğün altına ben düşürmüştüm özür dilerim annem.

Bunları düşünüp sızlarken sonra öyle bir zaman geldi ve öğrendim ki bir gün bende anne olacakmışım? Önce çok etkilenmedim. Fakat içimde bana sürekli varlığını kıpır kıpır hissettirdiğinde; ‘ bir yavrum olacak ben artık anneyim’ dedim. Dünyaya ilk geldiğinde daha önce sohbet etmemden sesime aşina kapkara iki göz, gözlerimin içine odaklanmıştı. Acılar o an mutluluğa dönüşüvermişti. Artık bende bir anneydim. Anne olmak çok güzeldi. Bir o kadar da zor ama güzelliği daha fazlaydı. Kendi evladımda gördükçe, küçükken sana kızdığım ne varsa hepsine hak verdim Bende zaman zaman sinirlendiğimde aynı sen gibi, ’Allah seni bildiği gibi yapsın’ deyiveriyorum.

 Ama ben yavrumu inşallah hiç bırakmayacağım.

Ta ki bir gün ölünceye kadar… 

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 32
Toplam yorum
: 135
Toplam mesaj
: 3
Ort. okunma sayısı
: 680
Kayıt tarihi
: 07.02.17
 
 

İstanbul'da doğdu. İstanbul'da yaşıyor. Çoğunlukla mütecessis ve maceraperest, bazen de münzevi ...

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster