Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

25 Aralık '17

 
Kategori
Deneme
Okunma Sayısı
108
 

Arayış Yolcusu

Arayış Yolcusu
 

“Arayışlar, Yollar” üzerine Yazar Asu Sanem Kaya diyor ki: 
(Parantez yorumları benim eklememdir)
 
Taaa nerelerden, (Tanrı’nın huzurundan) eksiklik duygusunu temel alarak geldik buralara. Tamamlanmaya (kendini bilmeye) itilişimiz en temel kodlanmış güdümüzden kaynaklıdır: Eksiklik sezisiyle tetiklenen arayış güdüsü. (Arayış) yoluna girmiş olanların çoğuna baktığımda, bir derin darbe yemişler yaşamlarının bir bölümünde. Hayatta bir şekilde doyuma ulaşan, ya da ulaştığı yanılsaması yaşayan biri, böylesi bir dibe vuruşla sarsılmış olan kimseden daha güçlü bir arayış güdüsüne sahip olamaz. (Bu arayış güdüsü aynı zamanda, ‘Daha başka bir cennet yolu olmalı, ya da ben kendime bir cennet yolu açmalıyım’ arzusunun bileyleyicisidir. ‘Kaybedecek artık neyim kaldı ki?’ dedirten dibe vuruş deneyimlerinin diriliş ifadesidir). Tüm bağlarından kurtulup (sonsuz zaman içi gerçeklikte) hiçbir şeye sahip olunamadığını görebilen insan sorar, ‘Ben neden buradayım?
 
(Burası en dip mi, yoksa dip ben miyim? İnsan mı dibe, dip mi insanın içine düşer? Yoksa dip diye bir şey yok da, insan sadece kendi içine mi dalar? Daldığında kendini bulamaz da, “Ben kimim ve neden kim olduğumu bilmek istiyorum?” demelere mi başlar insan? Yola giriş diyorum ben buna. Bazıları sığ sularda o kadar çok oyalanır ki, dibe vurduğunda yola çıkacak gücü bile bulamayacak kadar gecikmişlik bezgini olurlar. Bazıları da derin sularda nice diplere dala çıka kendi varlık boyutlarının sadece farkına varırlar. Farkına varanların bazıları da varlık boyutlarının bilincine ermenin bilincini yapmaya başlarlar. İşte bu azınlık anlamıştır ki bütün diplerden çıkış yolu sadece özgürleşmiş benliğe ulaştıran kendini bilme yoludur)
 
Aranış, sezgisel bir yeniden olma güdüsünden başka bir şey değildir. (İşte bu yeniden olma güdüsünün azmiyle bilgiyi kuşkucu sorgulama ve yargılamayla çözümleyip doğuştan gelen ve sonradan öğretili bilinci kendini bilme hâline yürüten yol bilgelik yoludur. Kendi dünyasının kurucusu ve yıkıcısı olabilme azmiyle hayat yolunda ilerleyen insan, yaşantı izlerinin sorumluluğunu peşinen üstlenecek kadar yiğit olandır) ‘Sen benim neler yaşadığımı bilmiyorsun’ ile başlayan, yaşam özetleri bana hep gereksiz (gevezelik) gelmiştir. (Nedense kendi acımız herkesinkinden hep daha fazla, kendi dibimiz hep daha derindedir)
 
Kendi emeğimizle yarattıktan sonra zaman zaman kapana kısılıp kaldığımız dünyalarımızda,  ‘Ben ne yapabilirim ki?’ diye yakınarak kendi sorumluluklarımızı başkasına, (hatta ilâhi yazgıya) atfederiz. Bu yüzden (olamadıklarımız) ve olmayanlarımız hep “Allah’ın dediğinden” olmuştur. (Oysa ‘kader gayrete âşıktır’; yani yeterli ve bilimli gayret gösteren insanın önünü açan da ‘Allah’ın ol dediği’ kaderdir)
 
İnançlarımızı, tanrılarımızı (düşünüp sorgulamadan sezgisel algıyla yaptığımız tüm varoluş bilgisi kadar) bizler gerçek yapıyoruz. Bazan aynı aranış yolunda karşılaştıklarımızla inanç birlikleri oluşturuyoruz. İnançta bir olan o topluluklar içinde bile aranılan varoluş kaynağı bireyden bireye farklılıklar gösterebiliyor. Benim seçtiğim yol, yargılamayan, sorgulamayan, cezalandırmayan ve ödüllendirmeyen, sadece hayat kaynağı bir tanrıya ulaşırken, eşimin, dostumun yürüdüğü yol (yaşam faturasını cehennem azabıyla ödettiren ve cennet nimetleriyle ödüllendiren) bir başka tanrının huzuruna çıkabiliyor. (Hatta bazılarının tanrısı günahkârların cezasını bu dünyada ‘sevgili’ kullarının eliyle kesebiliyor)
*
-Epey bir dibe dalmışım Asu Sanem’le birlikte. Aslında mevzu derinlerde olsa da biz derine indikçe mevzu içimize dalıyor ve bizimle yüzeye çıkıyor. Bu konuda biraz kafa yormalıyım.
 
Arayan kimse yolların birliğiyle yürüyebilirse bulacaktır ne aradığını ya da ne kaybettiğini. İster neyi aradığını bulsun ister neyi kaybettiğini bulsun; arayan bulacaktır mevlâsını kendini bildiği yerde… Sadece düşünüp sorgulayarak kendini bilmeye yürüyenler kader içinden bir kader seçme özgürlüğünü hak ederler…
*
Of, off… Her dibe vuruştan sonra dipte kalışın ve dipten çıkışın seçimlerimizle şekillenen sonsuz olası hâlleri var. Aranışlarımıza, “Kimim? Neden? Nasıl? Nereden? Nereye? Ne zaman?” gibi sorulara yanıt ve yorum katarak başka bir varoluş yoluna gireriz. Ta ki dibin ve yüzeyin sadece bizi kendimiz yapan emeğin bilgisi kadar yakın olduğunu kavrayana dek… İşte ancak o kavrayıştan sonra kendini bilmiş insan olarak cennet yolunu yapabiliriz.
 
Sanılmasın yıkıldık
Sanılmaya çöktük
Bir başka bahar için
Sadece yaprak döktük
 
Hz. Mevlana
*
Hatırladığıma göre, Mevlana der ki: “İnsan aradığı şey kadar değerlidir.” Yoksa “İnsan aradığı şeyin kendisidir” mi demişti? Ne fark eder ki? İnsan aradığı şeyin kendisi olunca zaten bulduğunun değeri kadar olur. İki kapı da aynı odaya açılıyorsa hangi kapıdan içeri girdiğim çok da fark etmez. Ben gene de, “İnsan, arayıp da bulduğunu anladığı kadardır” diyorum. Çünkü asıl yolculuk bulunanı anlayınca başlar. İçeri açılan kapıyı arayıp bulmamdan bile daha önemli olansa dışarı çıkacağım doğru kapıyı buluyor veya yapıyor olabilmemdir.
 
Yollar da yolcuyla birlikte yürüyor. Asıl olan bu yüzden yollarla birlikte kendini bilerek yürümektir. Kendini bilmek haddini bilmekle onurlanır. Bu da ancak yürüdüğüm yolu yoldan ayrılabilecek kadar kendime bilinir ve kendimi de yoldan çıkacak kadar yolda güvenilir yapmamla olasıdır. Aksi durumda yol yürür ve ben hep geç kalırım…
 
Muharrem Soyek
 
Abdülkadir Güler bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Beynimizin ürettiği zihinsel tüm aktivitelerin doğruluğu ve inandırıcılığını da testten geçirmeliyiz.İnanç dahil her şey iyi düşünülüp sorgulanmalıdır.Dinlerdeki kiripto mana bilgiler dahi araştırlıp çözülmelidir.Kavramların ardındaki saklı yansımalar bile farkedilmelidir.Sorgulanan şeyler bizi kendine çeker ve inandırıcılığı ile benliğimize doluşurlar.Sezgisel algıların bile sağlaması yapılmalıdır diye düşünüyorum ben.Yoksa kendi içide çoğa bölünmüş insanın yürüyecek yolu kalmaz..İnsana,tercih ve seçimleri gereği eğer bir fatura kesilecekse o faturayı insanın kendisinin kesebilmesi öğretilmelidir...Yorumlarınızla desteklenen felsefi derinlikli anlamı yüksek bir denemeydi.Selamlar.

Abbas Oğuz 
 27.12.2017 14:52
Cevap :
Felsefe yapmak işte böyle bir şey. Sadelik içinde fakat kuşkunun öğrenme merakına takılıp düşünmektir. Bu yorum anlatmak istediğimin çekirdek özü olmuş. Teşekkürler. Umarım yazıyı okuyan yoruma da göz atar. Sevgiyle, mutlu yıllar.  28.12.2017 12:37
 

Çok etkileyici derin bir yazı, daldım gittim valla...

Kerim Korkut 
 26.12.2017 18:51
Cevap :
Ben de dalıp gitmiştim. "İnsanın olduğu gibi görünüp de göründüğü gibi olması bir efsane demiştim" kendime. Hani kimse ölümden önce kendini tam bilemez düşüncesine gelmiştim de. Hiçbir arayış yolu insanı kendini tam bilir yapamaz. Sadece, yapabilir olduklarını yapmaktan ve yapmamaktan kendini sorumlu tutan irade bilincine götürür.  27.12.2017 11:42
 

Felsefi bir arayışla duygusal sarsılmalar yaşattı yazınız. Kaleminize yüreğinize kuvvet diliyorum. Selamlar

Kevser Yenel 
 26.12.2017 7:28
Cevap :
Teşekkürler. Zaten sadece kuru felsefe yapmak istememiştim. Zihnin felsefi geçitlerine duygusal sarmaşıklar sarılsın istemiştim. Öyle hissettiğiniz için memnun oldum.  26.12.2017 17:46
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 375
Toplam yorum
: 2804
Toplam mesaj
: 236
Ort. okunma sayısı
: 1552
Kayıt tarihi
: 04.08.08
 
 

Parasız yatılı Darüşşafaka Özel Lisesi'nde iki yılı hazırlık sınıfı olmak üzere yedi buçuk yıl ok..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster