Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

01 Ağustos '07

 
Kategori
Aile
Okunma Sayısı
893
 

Babacığıma hasret mektupları - 2

Babacığıma hasret mektupları - 2
 

Sevgili Babacığım,

Seni, tam bir yıl önce bugün, yani ebediyete yüreğim buruk olarak uğurladığım gün, dünyadaki yalnızlığın derin anlamının bilincine vardım. Kendimi uzaklarda yaşadığımda yalnız kabul etmezdim. Oysaki, "uzaklık"denen kavram melekler katına yöneldiğinde, gurbet özleminden daha öte bir boyut oldu benim için. Seni çok özlüyorum babacığım. Neredesin sevgili gönül dostum? Dostumuz, dostluktan anlamayanlara bile "dostum" dedirten, güzel İNSAN neredesin şimdi?

Hastanenin soğuk yalnızlığından alıp, hüzünlü bir cami avlusunda hiç tanımadığın insanların senin için lütfettikleri sıradan bir namazdan sonra, Temmuz'un cehennemsi sıcağında hala soğukluğunu hissedebildiğim yelken bezine benzer bir kefenin ucundan bir kaç kişi tutarak daracık bir mezara bırakıverdik seni... Senin gibi bir evliyayı gönüllerdeki dünyalara bile sığdıramazken küçücük bir mezarın sertleşmiş, şehirleşerek katılaşmış toprağı altında bırakmak beni kahretti babacığım. Beni en çok yıkan an, üstüne attığım ilk kürek toprağın, havadan yere düşerken çıkardığı garip o sesi duyduğum andı... Sessizlik, aslında böğrüme saplanan acının bir türlü gözyaşına dönüşememesinden kaynaklanan bir iç haykırıştı. Vedalaştığımızı en çok hissettiğim zaman, işte o andı....

Seni, Tanrı'nın iyi insanlara vaadettiği o daha güzel dünyaya, acılarından kurtulmuş olarak gitmen tesellisi içinde uğurladığım günden sonra, o doğup büyüdüğüm şehir yabancılaşıverdi birden. İnsanlar eski yaşamlarına dönüverdiler, oysa ben seninle geçirdiğim son birkaç haftaya ve o son ana takılıp kalmıştım... Zaman durmuştu babacığım. Ölümü kabullenmek hiç zor değildi. Zor olan, insanın, yaşadığı hayatın hakkı olan bir yerde ve şekilde ölümü kucaklayamamasıydı... İyilerin acılar içinde kıvrandığı, bencil ve acımasızların hüküm sürdüğü bir dünyada, "zümrüt-ü anka bir dostu" yitirmekti acı olan. Senin bizlere yaptığın insanlıkların karşılıklarını vererek uğurlamak vardı... Olmadı... Affet bizi...

Sen gittikten sonra, yalnızlığımda gözyaşlarımla ıslanan bir kaç satır yazdım ardından babacığım... Seni dünyaya anlatmak istedim... Kendimce... Sınırlarım kadar, babacığım...

............

(Ağustos 14, 2006)

"Onun çevresinde. hayatına imza atmadığı, hayratından su içirmediğı ve karnını doyurmadığı insan kalmamıştı.

Şevkatliydi; acıma duygusu vardı. İnsanların dertlerini sabırla dinler, sorunlarına maddi ve manevi bütün cömertliğiyle çözümler arardı. Her yaptığı işe, önemine bakmaksızın yüreğini koyar ve hakkıyla yapardı.

Adalete ve eşitliğe, vefa ve sadakata, dostluğa ve sevgiye çok değer verirdi. Kimsenin malında, mülkünde, parasında, yaşadığı hayatta gözü yoktu. Hayatında kendisine hiç vefa göstermeyenlere bile yardımını esirgememişti. Çok ihanete uğramıştı, davasında yalnız bırakılmıştı. Ama İNSAN olmaktan asla vazgeçmemişti.

Şair değildi ama dokunaklı bir şiir gibi yaşardı hayatı. Hem gerçekçiydi hem de romantikti. Gözyaşları samimiydi. Ağzından çikan sözlerine yaşamı boyunca kanun gibi sadık kalmıştı, asla yalan söylemezdi. Karşisındakini kırmak zorunda olduğu zaman kendi de kırılırdı. Çok çilekeş bir yaşamı vardı. Çilekeşliği "İNSAN" olmasındandı. Yine de, eğirildi ama kırılmadı.

Ne yazık ki içinde layıkıyla bulamadığı mutluluğu yine de ailesinde, yuvasında aramıştı. Sadece evlatları için değil hayatına girdiği bütün insanlar için fedakarlıklarda bulunmuş, ömründen harcamıştı. Yüreği buruktu. Düşmanlara değil, dostlara kırgındı... Dost kılığındakilere dargındı.

Maneviyatçıydı. Milliyetçiydi. Atatürkçü’ydü ve Tanrıya inanırdı. İNSANLIKtı onun ibadeti. Onun varlığı hayatlarımızı aydınlatırdı. Şimdi karanlıklarda yolumuzu bulmak zorundayız.

....................

Tanrı'nın rahmetinde dünyanın en güzel çiçekleri açsın üstünde babacığım.
Gönül zenginliğinde yetiştirdiğin her çiçeğin senin için bir ömür boyu açması dileğimle...

Yine görüşmek üzere babacığım... Bizi yalnız bırakma emi...

Sevgilerimle...
Oğlun Alp

Alp İçöz, M.A.
Eğitimci Yazar

Copyright© ALP ICOZ-2007

JOURNALTA
The Journal of Turkish Americans

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Sevgili ALP Beycigim,yazinizi okudum, beni cok ama cok duygulandirdiniz..! Bir anda kendimi sizde gordum... Ben ise YIL-1974 yilinda daha henuz baharindayken bir gece ansizin kalp krizinden sizlere omur 52-yasinda babami (daha dogrusu babacigimi )kaybettim.. ilk dogan oglumun adinida onun adini verdim...Nerdeyse aradan 33-yil gecti...Tabii ki zamanla, ALLAH uzuntusunun Metanetini veriyor,ama malesefki acisi icimizde hala kor atesi gibi yaniyor...Ben sizi cok cok iyi anliyorum ve acinizada yurkekten katiliyorum...Bundan sonra hepimizin gorevi bol bol dualarimizla onlari kabirlerinde besliyecegiz...! Fazlada uzulmeyin,sonrada siz saglinizdan olursunuz...!!! Kendinize iyi bakin Lutfen... Sevgi ve Saygilarimla, NECiP KONi - ADANA/TR

Necip Köni - Adana / TR 
 06.08.2007 23:42
Cevap :
Sevgili Necip Bey, cok sıcak değerli yorumunuz için çok teşekkür ediyorum. İnsanın yarasına merhem olmaya çalışan ve halden anlayan insanların var olduğu bir dünya yaşanası olan... Sizin de başınız sağolsun. Bu geç cevabım için de beni mazur görün. Yaşamın yarası bir tane değil ki... Ama şu bir gerçek ki, tıpkı sizin durumunuzda olduğu gibi, geçen yıllar aramızdan ayrılan o değerli insanları yüreğimizden söküp alamıyor. Dualarımız ve bizlerin yaşama onlar aramızdaymış gibi sarılmamız, onları da Tanrı'nın en yüksek katında onurlandıracaktır. Babacığımı yine sevgiyle kucaklarken, aramızdan ayrılan, bütün değerli şahsiyetlere Tanrı'dan rahmet diliyorum. Yorumunuz için tekrar teşekkür ediyorum. Sevgi ve saygılarımla.  24.08.2007 0:44
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 52
Toplam yorum
: 108
Toplam mesaj
: 49
Ort. okunma sayısı
: 1743
Kayıt tarihi
: 11.11.06
 
 

"İnsan, aslinda gönül gözüyle görmeli dünyayı. Herşey, o iç dünyanin merkez olduğu kişiliğine şek..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster