Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

29 Ekim '12

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
114
 

Başlangıç 3. Kısım -Nermin-

Başlangıç 3. Kısım -Nermin-
 

Ağlamayı bırakalı tam 9 yıl olmuştu. Gözlerinden silmiş atmıştı yaşları o karanlık günde. Bir sonbahar günüydü. Öğle vaktini gösteriyordu saatler. Okula gidiyordu. Sabahçı değildi. Öğlenciydi Melek. Annesini öptü evden çıkmadan. Ama babası işte idi. Görmemişti babasını. Sadece babası uyandırmadan kızına bakmıştı odasının kapısından. Karşıdan karşıya geçiyordu. Görmemişti o çok sevdiği kırmızı rengi.  Çıktı yola. Bilmiyordu karşıdan gelenin üzerine geldiğini. Siyah kirli bir çizgi çizdi acı bir fren sesiyle. Bir sessizlik oldu sonra. Çığlık yükseldi ardından. Melek düşmüştü yere. Akan kan değildi sanki. İçinin güzelliğiydi adeta. Kapalıydı gözleri. Açmıyordu. Annesi bağırıyordu. Ama duymuyordu Melek. Ambulans geldi. Aldı Onu. Götürdü hastaneye. Babası habersizdi olaydan. Telefonu çaldı birden. Arayan komşusu Nuri Bey idi. Hızla fırladı yerinden koştu hastaneye. Kızına ulaşmak istedi. İzin vermedi doktorlar. Göremezdi onu. Yoktu artık çünkü. Yıkıldı Mahir. Dizleri üstüne çöktü. Ağladı o gün son defa. Bir daha da ağlamadı. Hiçbir şey onu ağlatamadı.
 
Karısıyla tek çocuklarıydı. O günden sonra eksik kalmıştı Nermin ile Mahir. Her şey çok değişmişti sanki. Farklıydı artık. Akmıyordu musluktaki su. Güneş sanki onların evine doğmuyordu. Karanlıktı yirmi dört saat dünyaları. Nermin normalin ötesindeydi artık. Buralarda değildi düşünceleri. Mahir ayakta durmaya, destek olmaya çalışıyordu karısına ama olamıyordu. Çünkü kendisi de desteğe ihtiyaç duyuyordu. Düşünemiyordu eskisi gibi sağlıklı, her şey boştu artık gözünde. Nermin de günden güne uzaklaştı ondan. Evlilikleri yokmuş gibi vardı. Nermin’in bu durumu karşısında o da ne yapacağını bilmiyordu. Karısı günden güne kötüleşiyor akli dengesini yitiriyordu. Mahallenin küçük kızlarını eve getiriyor, onlarla oyunlar oynuyordu. “Melek” diye çağırıyordu onları.
Mahir bir doktora baş vurdu. Endişeleniyordu karısı için. O onun tek yoldaşıydı. Öyle olmasını istemiyordu hiç, kendine gelmesini hayata tutunmasını istiyordu. Hem Melek’te böyle istemez miydi?

Nermin iyice kötüleşti. O günden bu yana tam 5 sene geçmişti ama alışamamıştı. Hem neye alışacaktı ki? Alışılır mıydı buna? Biricik yavrusunu bekledi belki gelir diye yıllarca. Gelmedi. Gelemedi. Sonunda karar verdi Nermin. Kızına kavuşacaktı. Hastanenin pencereleri onun için yapılmıştı sanki. Açtı pencereyi. Melek karşısındaydı. Yağmur yağıyordu. Yüzüne vuran damlaları kızının öpücükleri sandı. “Hoş Geldin Kızım” dedi. Kızına sarılmak için bir adım daha attı. Boşluktaydı ayakları. Ama o sanki yere basıyordu. Kucakladı kızını, sımsıkı sardı, dördüncü kattaki odasının penceresinden, yere düşmeden hemen önce.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 23
Toplam yorum
: 0
Toplam mesaj
: 3
Ort. okunma sayısı
: 181
Kayıt tarihi
: 27.04.09
 
 

Sayfada Gördüğünüz Tüm Yazılar Şahsıma Aittir. Bana Ait Diğer Bağlantılara Bu Linkten Erişebi..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster