Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

25 Ağustos '12

 
Kategori
İlişkiler
 

Bazenler çoğalıyor bazen

Bazenler çoğalıyor bazen
 

Nasıl kızıyorum kendime bazen... Bazenler çoğalıyor bazen.


Kafam karışıyor bazen... Hayır hayır, bazen değil, çoğunlukla...

Gördünüz mü işte? Buna bile karar veremediğim zamanlar oluyor. Bazen mi, çoğunlukla mı? Ne bileyim... Ya da ne farkeder? Neyi değiştirir ki?

Ama yok, içimden bir ses “Bilmelisin!” diyor. Her şeyi bilmelisin. Bilmeli ve ona göre hareket etmeli; en iyisini yapmalısın.

“Haklısın!” diyorum bazen iç sesime kanıp. “Her şeyin en güzelini yapmalıyım!” Başlıyorum çalışmaya... Çabalamaya... Hem de harıl harıl. Her şeyin en güzeli, en doğrusu olsun diye çırpınıp duruyorum.

En başta çocuklarım için. Kitaplar okuyorum sayfalarca. Aile büyüklerine danışıyorum dilim döndüğünce. Uygulamaya geçiyorum sonra harfi harfine, satırı satırına. Kimisi uyuyor miniklerin dünyasına. Kimisi ise asla. Kabul etmiyor bizim minikler bile. “Olmaz!” diyorlar, “Bana bunu yaptıramazsın. “İstediğimiz gibi yaparız biz onu.” “Peki,” diyor kabulleniyorsun minikleri; oldukları gibi...

Sonra didinmeye devam ediyorsun. Bu kez en mükemmel eş rolünde çabalamalar başlıyor. “Olmuyor!” diyor eş. “Bunu bu şekilde yapmamalısın. Ben şu şekilde istemiştim bunu.” Ona da “Peki,” diyorsun. Doğrudur söylediği.

Dostlarına koşturuyorsun sonra. Onların dostluklarını kaybetmemek oluyor yegane çaban. Oysa bazen bir bakıyorsun etrafına, aslında her şey yalan dolan. Aradığında koşa koşa sana gelmesini beklediklerin yolları bahane eder olmuş. İstanbul büyükmüş, hepinizi yutmuş. Herkesin hayat koşturmacası varmış. Varmış da, onların koşturmacasında meğer sana yer kalmamış.

Akrabaları, eşi dostu unutmak olmaz. Oysa yapmaktan hoşlanmadıklarını bile yapıyorsun onlar için de... Bir çaba, bir uğraş. Yetmiyor, yetişmiyor. Senin için büyük adımlar, bu kez insanlık için çok küçük kalıyor. Çünkü kimse bilmiyor insanın kendini değiştirmesi nasıl zor. Yaptıkların yetmiyor. Hep az kalıyor; hep eksik.

Herkesin vardır bir bildiği, onları mutlu etmeli.

Zaten hep bu –malı, -meli ler bitiriyor seni. Bu koşturmacalar yoruyor vücudunu, en çok da kalbini...

Onlarla da yetinmiyorsun. Etrafındakilerin de istediklerini yapmaya çalışıyorsun. Elden geldiğince, dilin döndüğünce. “Olmuyor, olmuyor! Kestik!” diye bağırıyor yönetmen. Burayı iyi oynayamadın. Tekrar baştan alıyoruz. Bir daha... Bir daha...” Oysa ki başrol oyuncusu da sensin; figüran da, set görevlisi de, ışıkçı da... Hayat bir oyunmuş ya zaten.

Yorgun düşüyorsun...

Dedim ya; kafam karışıyor bazen...

Hatta bu bazenler birikiyor bazen... Şarkıdaki gibi oluyor: Bazenler çoğalıyor bazen. 

Herkes için her şeyin en iyisini yapmaya çabalarken kendini unuttuğunu farkediyorsun uzaklarda bir yerlerde. Dönüp bakıyorsun sessizce bir köşede bıraktığın kendine.

Alabildiğine ürkek, alabildiğine üzgün...

Bunca uğraşın sonunda ne kendini mutlu edebilmişsin ne de diğerlerini. Doğruları yapmış, oysa doğruyu bulamamışsın. Herkesin doğrusu kendineymiş. Sense kendininkileri kaybetmişsin kimi zaman başkalarının yanlışlarını kabullenme peşinde koştururken.

Sonra da sorgulamaya devam etmişsin. Herkes nasıl yaşıyor peki? Kendisi için mi, başkaları için mi?

Diyorum ya: Bazenler çoğalıyor bazen.

 

http://umutsuziskadini.com/

https://twitter.com/#!/UmutsuzIsKadini

http://www.facebook.com/#!/pages/Umutsuz-%C4%B0%C5%9F-Kad%C4%B1nlar%C4%B1/120364508011392

 

isa YILMAZ bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Gerçekten güzel bir yazı olmuş, insana sorular sorduruyor;cevabı olmayan sorular,yazıdaki gibi...

Kerim Korkut 
 25.08.2012 13:08
Cevap :
Merhaba Kerim Bey, Gerçekten cevabı olmayan sorular değil mi... Bazen, düşünüyor işte insan... Bazen... Teşekkürlerimle, Sevgiler.  25.08.2012 21:02
 

Ve bazen alabildiğine hüzün ekleniyor. Çok enerji sarfetmek ve az motivasyon kazanmak... Çoğalınca bu durumlar kör noktalar kümeleri aralanmıyor.. Hayatta her şeye, herkese yetişemiyor insan..Çünkü adı üzerinde insan yani... Her şeye açık, bazene bile... Her ne kadar hüzün içerse de içinden ve içimizden çıkamadığınız anların hepsini sığdırmışşınız. Gönlünüze sağlık...

Leyla Kanat 
 25.08.2012 9:58
Cevap :
Merhabalar Leyla Hanım, Işık Hanım'ın yorumu üstüne bir de sizin güzelim yorumunuzu okuyunca iyi ki yazmışım bu yazıyı dedim. İyi ki paylaşmışım. Ne mutlu bana ki karaladıklarımı okuyup yorum yapan, bana da bir şeyler katan insanlar var. Çok teşekkür ederim. Sevgilerimle,  25.08.2012 21:01
 

Gülümsedim yazınızı okurken. Bir tek ben değilmişim sizin yaşlarınızda bu hallerde olan meğer :) Bu haller geçeli yıllar oldu, ancak değişmiyor "bazenler hep çoğalıyor" bilesiniz. Büyüyor çocuklar, bazenler de büyüyor, siz de büyüyorsunuz... Böyle, hayat akıp gidiyor. Elde kalan toplamına ise "Hayat tecrübesi" deniyor... Çok beğendim yazınızı, ellerinize sağlık.Sevgilerimle.

ışık kaplan 
 25.08.2012 4:29
Cevap :
Merhaba Işık Hanım, İnanır mısınız, ben de sizin yorumunuzu okurken gülümsedim :o) Bu kadar geç cevapladığım için kusura bakmayın lütfen. Malum, bebekler yeni uyudu :o) Yazdıklarınızı her zaman hatırlayacağımdan ve kulağıma küpe yapacağımdan emin olun lütfen. Güzel yorum ve paylaşımınız için sonsuz teşekkürler... Sevgilerimle,  25.08.2012 20:58
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 83
Toplam yorum
: 115
Toplam mesaj
: 1
Ort. okunma sayısı
: 1424
Kayıt tarihi
: 03.10.11
 
 

Uzun yıllar plazalarda dirsek çürütmüş, son yıllarda refahı evden çalışmakta bulmuş ikiz kız anne..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster