Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

10 Mayıs '08

 
Kategori
Anne-Babalar
Okunma Sayısı
566
 

Ben(im) anneme

Ben(im) anneme
 

İnsanların hayatta öncelik sırası bazen değişebiliyor.

Bu konu ile ilgili bir hikaye var.Bir profesör öğrencilerine farklı ebatlarda taş ve kum getirmiş ve büyük bir bardağın içine hepsini sığdırmalarını istemiş, tabi kimse başaramamış.Önce ufakları, sonra daha büyükleri sonra en büyükleri atmışlar, ama büyüklerin hepsini bardak almamış, öğretmen de önce büyükleri atmış, sonra daha ufakları, sonra bardağı sallamış bütün taşlar yerine yerleşince kumları atmış ve öğrencilerine dönmüş ve demiş ki “buradan çıkarmanız gereken sonuç şu, bizim için değerli olan şeyleri öncelikle belirlemeli ve bardağa önce bunları yerleştirmeliyiz, diğer detayları öncelik sırasına göre bardağa koymalıyız.” Demiş.

Bunu okuduğumda sanırım lise yıllarındaydım.Bu ben de bir çok şeyi değiştirmiştir.

İlk önce ben olmasını öğrenmeliydim.Ben olmalıydım, sonra kadın olmalıydım, bütün gençliğimi hırslı, ve yanlışlar yaparak doğruları bulma üzerine kurmuştum. Her seferinde biraz daha burnu sürtülmüş ama biraz daha büyüyerek ailemin yanına dönmüşüm, annemin kollarında ağlamışım, bazen o kollar bana dayak atmış, bazen kanat olmuş, bazen sevmiş, bazen eleştirmiş.Bazen her şey anlatmışım anneme bazen hiçbir şey, bazen onun beni anlamasını beklemişim, ben çağa ayak uyduramazken, onun uydurmasını, değişen değerleri anlamasını beklemişim.

On sekiz yaşını geçince artık ben reşit oldum deyince tüm inatçı ifadem ile, saçımı okşayıp büyüdün benim koca kızım demiştir. Çünkü benim önceliğim büyümekti, ben büyümek ile o kadar meşguldum ki. Onun önceliklerini görmemişim bile.Okumaktı benim için öncelik üniversiteye gitmekti.

Özgür olacaktım, daha.Yapamadıklarımı yapacaktım.Çünkü ben, ben ve insan olmak ile o kadar meşguldum ki.Annem “Kızım ışıkları kapat, haydi yatma vakti” deyince, ben inatla el feneri ile yorganın altında kitap okurdum.

Çünkü annemin önceliği bendim, benim önceliğim ise kendimdi.Kurallar koymadan büyümemize izin verdiler. Yaptığımız yanlışlara çok kızdılar belki ama, ses de çıkarmadılar.

İlk sevgilimin ellerimi tutuşunu anlattığımda, gözlerindeki kırılganlık bu gün gibi aklımda.Son sevgilim ile bir sene beraber yaşayıp nikahlandığımız gün kalp krizi geçirmediğine bu gün dua ediyorum.Çünkü onun beni anlaması lazımdı.O anneydi ve anlamak ile yükümlüydü.

Ama benim için o zamanlar öncelik aşktı.Sevdiğim ile sokaklarda dans etmekti.Ben olmayı öğrenmeye başladığım yıllarda, bizi öğreniyordum.Ve her şeyi o kadar sorgusuzca yaşıyordum ki.Annem beni sorguladığı zaman ona kızıyordum.Çünkü seviyordum, aşıktım.Hele beraber olduğumuzu öğrendiği gün, ne çok üzülmüştü.

İlk sorusu şuydu “Ya seninle evlenmezse” idi.Ben bir sene sevdiğim adam ile yaşarken o bir sene “eyvah kızımın hayatı mahvoldu” diye kayıp giden birisi olarak baktı arkamdan,

Evlendikten sonra, hemen çocuk sahibi olun deyişindeki güzelliği bile görememişim, ben ise çocuk sahibi olmak istemiyordum.İstememek ne kelime hatta ben ve çocuk kelimesi yan yana gelince çıldırıyordum.Çünkü ben her şeyi öğrenmek istiyordum.Benim için erkendi.Ama ben büyüyordum.Annemin bizim için gösterdiği sabır yaşını ben geçiyordum.Annem işte bunu görüyordu. Çünkü onun önceliği benim yanlış yapmama üzerine kuruluydu.Ben hala beni yaşıyordum.

İşte 2003 te bir oğlum oldu.Uzun uğraşlar sonunda, Kucağıma aldığım ilk gün, süt verdiğim ilk gün her şeyim değişti.Hala üniversite yıllarındaki özgür kızım, hala hayata muzip bakan bir tarafım var.Hala sınırlarımı zorlayan bir yapım. Hala bensel (beni ben yapan farkındalık olarak kullandım bu kelimeyi) zevklerim var, hala ben varım, hala dişiyim, hala sevdiğim bir erkek var, ama önceliğim değişti.

Şimdi göğsüm bir kartal, olmalı.Tıpkı annemin bize olduğu gibi.Yaşadığım ne varsa tekrar hepsini gözden geçirdim.

Çünkü ben çocuğum için geçmiş ve gelecek idim.

Önceliğim değişti.Şimdi önceliğim annem gibi çocuğum.

Annemin anneler günü kutlu olsun demek çok basit bir kelime ve annemi bir güne sığdırmak çok zalimce.

Ama anneciğim yinede söylüyorum anneler günü kutlu olsun, bizim büyümemize izin verdiğin için, kendi gerçekliklerin ile bizim gerçeklerimizi bir köprüde buluşturduğun için, ben olmanın önünü açtığın için, neyi nerede nasıl yapmamız gerektiğini öğrettiğin için teşekkürler.

YASEMİN YENİL,

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

her gün anneler günü, babalar günü....anne olmayınca anneliğin,baba olmayınca da babalığın ne olduğunu pek anlayamıyoruz ...ya birde erken kaybetmişsek !...haklısınız..önceliklerin sırasını iyi yapmalıyız...

Gülden Işık 
 10.05.2008 10:03
Cevap :
SEvgili yazarım,teşekkürler.Uğradığınız ve sizi tanımama fırsat için verdiğiniz için. SEvgilerimle,bütün annelerin anneler günü kutlu olsun.  11.05.2008 0:45
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 96
Toplam yorum
: 33
Toplam mesaj
: 9
Ort. okunma sayısı
: 336
Kayıt tarihi
: 05.09.07
 
 

Size hikayeler anlatmamı beklemeyin, halen büyümek istemeyen birisiyim. Daha çocuk, daha yaramaz ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster