Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

16 Aralık '15

 
Kategori
Blog
Okunma Sayısı
252
 

Benim Kağnılarım.

Benim Kağnılarım.
 

Kağnılar... Onlar, sesli sesli öterlerdi...


        

 

         ''Kağnılar'’ ve  çıkardıkları sesler, belleğimden  hiç gitmemiştir hayatımda. Onlar, çocukluğumun kağnıları olduğu için mi acaba’ diye, çok sormuşumdur kendime. Yahut da çocukluğa  hep özlem duyarım, onun için midir derim her seferinde. Cevabını tam olarak da bulamam nedense. İşte böyle bir şey benimki.

         Çocukluğumun kağnıları. Sahi şimdi niye yoktular? O gıcırtılı sesleriyle cayır cayır feryat dolu haykırışlarıyle gelirlerdi pazaryerine. Gıcırtısı çoğalsın diye dingillerine yoğurtlu sabun karışımı sürerlermiş meğerse. Kimin kağnısı güzel, o zaman belli olurmuş. Parmakla gösterilirmiş. Kağnının güzeli mi olurmuş! Olur a! Taaa uzaklardan. Arkadaşımla ben kağnıların sesini dinlemek için dam başına çıkardık sabahın köründe. Kulaklarımız karanlıklara dikerdik. O sesleri duymak için. Pazara mal getirirlerdi.

         Ben ilkokuluna yeni başlamıştım. Arkadaşım da öyle. Her hafta dam başında kağnıları gözlerdik . Cayırtılar kopmağa başladı mı, içimizi bir heyecan alırdı. Uçarak giderdik o seslere doğru. Kelebeğin ışığa yöneldiği gibi. Yüzlerce kağnı. Her birinin arasından rüzgar gibi geçerdik. Kulaklarımızdaki o sesi arardık.''Hatça' Ananın kağnısını arardık. Onunla ahbaptık aylar boyu. Sırf arabasına, kağnısına bindiriyor diye bizi, onu çok severdik. Sonra sonra onun pişirdiği 'Kete' sinin tadına da varırdık. Arabasını yakalayıp, o kalabalıkta bindik mi, elimiz, yarı loştukta ‘’Kete’’ torbasını arardı. 'Napıp durunuz uşamız.Yiyin, yiyin. Bunna sizin' derdi kadıncağız. Mis gibi tulum peynirleri çıkarırdı ‘Utanmayın, yiyin' derdi. Utanırmışız zahir! Arabanın kenarından ayaklarımızı sallaya sallaya, etrafı seyrede seyrede, altımızdan yol gide gide  akardı. Kete’mizi yiye yiye, gıcırtılı sesleri dinleye dinleye  varırdık pazar yerine. Ne zevkti o!..

         Bizim kağnı gibisi yoktu. Hem diğerlerinden büyüktü, hem de en güzel sesi çıkarıyordu. O gıcırtılı seslerle pazaryerine doğru yol alırken, bu yol hiç bitmesin istiyordum. Hele o çıkardığı ses. O sesle gurur duyuyordum. O arabaya her binişimde, yepyeni türküler öğreniyordum.

         Efendim, ateşin keşfinden sonra insanlık, tarihinin en önemli buluşlarından birini yaptı: ''Tekerlek'' MÖ.3000-2500 yıllarında araba figürlerine rastlanılmaktadır. Anadolu’da kurtuluş yıllarında mermi çeken kağnılar, milli gururumuz olmuştur, bilirsiniz. Sabah akşam mermi çekerlerdi cephelere.

         Şimdi. Bu kağnılar yok olmağa mahkum. Kağnı denilince benim gözüm neden yaşarır, bilemem. Hatça Ana’nın kete'sini mi özlüyorum? İçi kavrulmuş unlu, altı, üstü nar gibi kızarmış yağlı ekmek? Hayır. Ama onun kağnı sesini özlüyorum. Kağnıları dizi dizi gördüm sonradan filmlerde. Başında oyalı yazmalı bir kadın, kağnısına yüklemiş mermileri, cepheye götürüyor onu. Bir köşede de çocuğu uyuyor. Çocuğun üstünde bir şey yok. Almış üstünden örtüyü, mermilerin üzerini örtmüş. Mermilere bir şey olmasın diye. Su alır, ıslanırsa, bozulursa, olur mu ya! sonra ne olur. Patlamaz!

         Bizim sokağın başında bir berber var. Adamla niye limoniyiz, bilmiyorum. O da bilmez, ben de bilmem. Aynı sokağın öbür ucundaki adamda traş olurum. Bu, her geçişte saçlarımı kontrol eder uzaktan. Gizli gizli bakışlarını yakalarım hep. Konuşmayız da, selamlaşmayız da. İki yabancıyız aynı  sokakta.

         O kağnının ağzı vardı, dili vardı, nefesi vardı. Cayırtılarla şafak sökerken şehre girerlerdi yüzlerce. Hiç bir kağnının sesi, bir diğerinin sesine benzemezdi. Hep bir ağızdan, iniltilere benzeyen seslerle türkülerini söylerlerdi Yozgat pazarına gelirlerken. Kağnılar ağlamaklı. Kağnılar yılgın. Kağnılar hırçın. Üzerlerindeki yükten değil, kahırlarından değil, tabiatlarından dolayı inleyen seslere sahiptiler.

         Yılgınlıkları, yıkılmışlıkları belki de bundandı. Kimbilir! Kimi kağnılar çok suskun, pek usluydular. Sesleri çıkmazdı pek. Kahır doluydu onlar. Şöyle bir sıksalar, sünger gibi çektikleri dertlerin, sızım sızım sularını akıtırlardı.

         Tabi bunları sonradan öğrendik. Her bir kağnının sesi neden ayrıymış biliyor musun? Dingillerine sürülen o yoğurt sabun bulaşığının içine, bir başkaları başka maddeler katarlarmış. Sesi kemani olsun diye. Ne  akıl!Birbirlerinden gizledikleri formüllerle yoğurtlu sabunun içine bezir yağı kormuş kimileri.

         Kağnı’’ dedin mi ötecek! Kağnı ötmeli. Ötmedi mi, ’’Sesi içine kaçmış demektir ki, hoş karşılanmazmış. Kağnılar arasında saygınlığın ölçüsü bu ‘’Ötüş’ müş. En iyi öten oldu mu.’’Filancanın kağnısı’’ denirmiş.

         Hala şaşarım. Arkadaşımla topraklı dam başında ufku gözlerdik. O seslerde bir sihir vardı. Esir gibi olurduk. Sus pus olurduk. Onlara doğru koşmadan önce dinlerdik derinden. Sonra bir kurulu yay gibi fırlardık. Yüzlerce kağnının aralarından yel gibi geçerdik. Kulağımızda illaki o tanıdık ses olacak! Hep o sese yönelirdik.

         Yanımızda gittikçe kuvvetlenen, yaylı sazların, obua’ların, kornetlerin, trombon'ların orkestra üyelerinin bir anda çaldığı ilahi bir senfoniydi o. Hiç de endişemiz yoktu. Hep o sese, hep o sese koşardık. Etrafın başka tondaki seslerini duyduğumuz halde, cayırtılarıyle yüreklerimiz titrediği halde, o sese, Hatça Kadının, Hatça Ana'nın kağnısına koşardık. O sesi iyi tanıyorduk. O ses, içimizin sesiydi. O ses bizi çağırıyordu esasında. Onsuz olamazdık. O, bizdik. Biz de o. Titreyen sesinde, gıcırtılı seslerin ilahisi bir plak gibi, tekerleklerle birlikte dönerek yankılanıyordu sabahın dinginliğinde, serinliğinde.

         Belleğimde Hatça Ana diye kaldı. Yozgat’ın Saat Kulesi dibinde pazar kurulurdu. Bazı bazı arkadaşla kağnıyı taklit eder, onunla beraber şarkı söylerdik hiç durmamacasına. Hatça ana, başımızı okşar, severdi bizleri. Çıkın çıkın yiyecekleri açardı. Mısır ekmeği ile pırasa kordu önümüze. Mis gibi. Bu yolculuk hiç bitmesin istedik. Kulaklarımız, hep Hatça Ana'nın kağnısını seçti gönlümüzle birlikte. Benim ilk konservatuarımdı o kağnılar.

        Bir gün... Yine bir hafta sonu. Fırtına gibi fırladık yerimizden. Yüzlerce kağnıların arasından geçtik yel gibi. Kervanın sonuna geldik ve nefes nefese durduk. Yoktu o ses. Durmuştu o ses. Hatça Anamız pazara gelmemiş mi ne? O kadar alışkınız ki. Birbirimizin yüzüne baktık. Bu gün gelmemişti. Yanımızdan geçerken, komşusu söyledi, başı eğik. Ölmüştü Hatça Ana. Bu gün gelmemişti ondan. İlk defa, ağladık: Birbirimize tutunarak ve de sarılarak o tozlu yollarda…

        Hiç aklımıza gelmemişti böyle olacağı. O ses yoktu. Ondan önemlisi, Hatça Anamız yoktu artık. İnanamamıştık !

         O gün; bütün gün, oturup, ağlaştık

 

N O T :  Bu ödüllü hikaye, "Sema Özçelik'in editörlüğünde" "ACIMADI Kİ" kitabımızda yayınlandıktan sonra İskilipte yayınlanmağa değer bulunarak ödül aldı. Ödülü almağa maalesef gidemedim.

Blog yazarımız Sema Öztürk ( Yağmur Zamanı) yukarıda kırmızı çerçevedeki yazıyı Facebook'ta yazarak bana ulaştı. Ben de bu yazıdan heyecan duyarak  sayfama,  bu hikayeyi, önerdiği gibi koydum.

İskilip'teki yarışmanın yönetmeni ve jüri üyesi öğretmen, şair, yazar fotoğraf sanatçıısı Mahmut Özkoca, ödülleri dün, hazır bulunanlara merasimle dağıtt.

İSKİLİP ' İN GENÇ KAYMAKAMI, BİR EDEBİYAT AŞIĞI AYNI ZAMANDA.  İSKİLİP'TE EDEBİYAT GÜNLERİ, HER ZAMAN REVAÇTA. ŞUAYİB GÜRSOY, İSKİLİPTEN SONRA  KENDİSİNİ TANIYAN  ÇEVRE İLLERDE DE TANINIR OLDU.

İŞTE O KAYMAKAM VE UĞRUNA  YARIŞMALAR AÇILAN  RESSAM VE ŞAİR BEDRİ RAHMİ EYUBOĞLU

BEDRİ RAHMİ EYUBOĞLU

ÖDÜL TÖRENİNDEN

 

 

 

..

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Blogun çınarı olmak kolay değil üstadım. Siz MB'nin örnek alınacak değerlerinden birisiniz. "Ört ki ölem" adlı kitabınızdaki paylaşımlarınızı da zevkle okumuştum. Aldığınız ödül dolayısiyle sizi kutlar, bu konuda diğer arkadaşlarımızın da sizi örnek almasını dilerim. Saygılar, selamlar....

Erol Özışık 
 19.12.2015 15:57
Cevap :
O güzel temennilerinize katılıyorum. Blogculuğun ilk yıllarında, kimse birbirini tanımıyordu. Mesela ben, ulusal basından gelmiştim. Culduz Beyin savcılık zamanlarında, polemiklere ben de girdim. Ama şimdi iyi etmediğimi anlıyorum. Basın dünyasında bizim yerlerimiz vardı.( Halen var) Sütunlarda birbirimizi dürter, sonra da lokallerde aynı masanın başında kadehlerde buluşurduk. Blogculukta yok. Kırılan kırıldığı ile kalıyor. Culduz, "anılarını yaz" dedi. Ondan kurtulmak için hakikaten oturup yazdım. 2 kitabım oldu. Şimdi 3 ncüsü dizgide. Yaşanmışlık. Birikim. Ama iyi bir gözlem de şart. İçtenlik, samimiyet hepsi bir arada. Ama en önemlisi "gözlem" Beni gözlemlerim kurtardı.Teferruata bayılırım. Bu ayrıntılar, yolun sapaklarını getirir ortaya bir yumak gibi kor. Ve bu yumaktan çıkmak, hüner ister. O hüner de tecrübe ile karışık " Gözlem". Blogdakiler sammimi ve dürüst insanlar. Hep sevgi açığı var insanlarımızda. İdare, bültenlerle o sevgiyi geçiştiriyor sadece. Yetmez. Yere bitti. Se  19.12.2015 16:51
 

Merhabalar Hocam, bu güzel öykünün İskilip'te ödüllendirilmesi benim için daha bir anlamlı oldu. Doğup büyüdüğüm, çocukluğumun geçtiği Yeşil İskilip'imizin böylesi bir sosyal etkinlik gerçekleştirmesi beni mutlu etti. Sizi de ayrıca kutluyorum. Selam ve saygı bıraktım buraya.

S Zobu 
 18.12.2015 10:31
Cevap :
Sevgili Zobu. Çok ilginç.İskilip Kaymakamlığının bu güzel şiir yarışması eforunu sevmişsiniz. Kendisini tanımıyorum ama, genç kaymakamın sosyal yönü kuvvetli. Kaymakam dediğin böyle olur. İlginize teşekkür edim. Teşekkürler  19.12.2015 15:09
 

O kağnılar sizin olduğu kadar hocam bu milletin de değerleriydi. Ama sizin gönül kaleminizden anlaşılıyor ki manaları var olup dile gelmiş. Onlar iş yaptırdı lokma yendi, onlar cephane çekti zaferler kazanıldı, anıları yüreklerde kaldı. Saygı ve muhabbetlerimle.

E Ruhi YALÇIN 
 17.12.2015 14:38
Cevap :
Muhakkak ki, o hikayeyi tasarladığımda, Cumhuriyetin o mukaddes kağnılarından yola çıkarak yazdım bu hikayeyi. Cumhuriyetin kağnıları. Onlarla zafere ulaştık. Kağnıyı süren kadın, yağmur yağdığında, çocuğunun üstünden aldığı örtüyü, kağnıdaki mermilerin üstüne seren kadınlarımız unutulur mu? Onlar bu zaferin, başmimarının kadın neferleri. Nur içinde yatsınlar. Bu konuyu vurguladığınız için, size de teşekkürler. Ki konunun böylece bilinmesinde fayda vardı. Vatan hainleri, içimizdeki o İrlandalılar çoğaldığı için, bu yazı onlara bir hatırlatmadır. Ali Kemaller de dahil!. Teşekkürler, sevgiyle kalın.  19.12.2015 15:16
 

Sizin ruhunuzda unutulmaz bir yeri olan o muhteşem kağnıların bu güzelim Cumhuriyetimize katkılarından dolayı ne kadar övünsek azdır. Sevgiler.

Şahin ÖZŞAHİN 
 17.12.2015 9:51
Cevap :
Evet. Siz de vurulamışsınız. "Cumhuriyetin kağnıları" Onlar da Cumhuriyetin neferleridir. Selamlar. Teşekkürler  19.12.2015 15:17
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 1616
Toplam yorum
: 3879
Toplam mesaj
: 498
Ort. okunma sayısı
: 864
Kayıt tarihi
: 13.08.06
 
 

Hayatın dikenli yollarından geçmenin  sırrı, aralarından çabuk geçmektir. Ümit, naylon çorap giyd..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster