Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

25 Ekim '13

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
268
 

Bir Kız kaçırma Öyküsü.( Son Bölüm)

Bir Kız kaçırma Öyküsü.( Son Bölüm)
 

Şule bu iki birbirini seven genci nasıl tekrar bir araya getireceğini düşüne dursun, bir kaç gün sonra Seniye'den gelen bir telefon olayın çözümünü de getirdi. Seniye bu sefer Şule'yı arıyordu. Telefonda ağlamaklı bir sesle Yaşar'ı çok sevdiğini, ondan kopmak istemediğini , ailesinin özellikle babasının artık Yaşar'ın adını bile ettirmediğini ve boşanma davası açması için kendisini zorladığını söylüyordu Seniye, sözlerini de ne olursa olsun tekrar Yaşar'la bir araya gelmek istediğini ve bu konuda Şule'den yardım beklediğini söyleyerek bitiriyordu.

İşte olayın çözümü burada idi. Bu iki seven gencin biraraya gelmesi ve bebeklerinin analı babalı büyümesi için bir tek care vardı. Şule'yi baba evinden kaçıracaklardı. Bir sabah erken saatte  Otogar'da Seniye'nin olduğu şehre kalkacak otobüse binerken Şule, eşi ve Yaşar giriştikleri olayın sorumluluğu ile titriyorlardı. O gün Yaşar bankadan izin, Şule müdürün dikkatini çekmemek için hasta raporu almıştı. Şule'nın eşi de askerlik şubesindeki komutanına çok önemli bir işi olduğunu söylemişti. Gençler sabah değil kahvaltı, çay bile içmemişlerdi.

Bir gece önce yaptıkları plana gore Şule, Seniye'lerin evine gidecek ve bir şekilde Seniye'yi evden alıp çıkartacaktı. Yaşar ve Şule'nin eşi onların evden çıkışına kadar sokağın öbür ucunda bekleyecek ve hemen Otogar'a gidip bulundukları şehre döneceklerdi. Seniye'yi evden çıkartmak için babasının evde olmaması gerekti. Şule anneyi razı ederim diye düşünüyordu. Tabii annesini razı edip Seniye'yı evden çıkartmak ne kadar zaman sürerdi ve gençler o sürede sokakta nasıl bekleyecektı. Ayrıca otobüse bindikten sonra, yaşadıkları şehre geldiklerinde  neler olacağını düşünmemişlerdi bile. Yaşar ile Seniye kaldıkları şehre dönünce nerede kalacaklardı. Yaşar'ın ailesi onları istemiyordu. Şule en kötü ihtimalle bir göz oda tutana kadar bizim küçük asker evimizde kalırlar diye düşündü. Nasılsa holde bir fazla divan vardı. Yaşar'ın ev tutup döşeyecek parası da yoktu. Ev kurmak için aybaşını, aylık almayı bekleyecekti. Ama bunları düşünmenin zamanı değildi. Şimdi sırada  Seniye'yi baba evinden çıkatmak vardı.

Şansları yardım etti. Şule Seniye'lerin kapısını çalarken kalbinin yerinden çıkacağını hisesetti. Neyse kapıyı açan Seniye, babasının evde olmadığını bir iş için Maliye'ye gittiğini, annesi ile yalnız olduğunu fısıldadı arada. Anne Şule'yı soğuk karşıladı. İşte o an Şule görevinin ne kadar zor olduğunu anladı. Bütün sevimliliğini toplayarak annede güven duygusu yaratmak ve Seniye'yi evden çıkartmak zorunda  idi.

Anne sohbet sırasında odadan çıktıkça Şule Seniye'ye kısaca planlarını anlattı. Zaten Seniye'de Şule'yı kapıda görünce tahmin etmişti olacakları. Şule'nın anneyi razı etmesi biraz zaman alıyordu. Bu arada  Şulecik sürekli içinden babanın daha eve dönmemesi konusunda dua ediyordu. Babanın aniden eve dönmesi bütün planları alt üst edebillirdi.

Seniye'nin annesi Şule'nin dışarda bir işi olduğu, yalnız gitmek istemediği ve eğer müsaitse Seniye'ninde onunla gelmesi yalanını yutmuştu. Seniye hemen hazırlandı ve acele ile kapıya çıktılar, O sıra Seniye annesine veda için sarıldı. Kızının bir saatlik bir iş için evden çıktığına inanan anne bu sarılmaya bir anlam veremedi.

Şule ile Seniye kapı kapanır kapanmaz evin önünden kaçarcasına uzaklaştılar. Tam bu sırada seniye 'Eyvah babam 'diye feryad etti. Evet köşeden babası geliyordu. Şule ile Seniye  hemen bir evin boşluğuna saklandılar, babası geçene kadar.. Neyse ki adamın gözleri çok keskin değildi. Hem nereden bilsin evde bıraktığı kızının, komşunun kapı aralığında saklanacağını.

Yolun alt köşesine geldiklerinde bir apartman aralığından Yaşar ile Şule'nin eşi çıktı. Zavallı gençler ağaç olmuşilardı orada saatlerdir. Seniye ile Yaşar'in kavuşması çok acıklı oldu. İki genç birbirine sarılmış, bebek gibi ağlıyordu. Aşk böyle bir şeydi işte. Onları uyaran gene Şule oldu. Vakit kaybetmeden otogara giidp otobüse binmeleri gerekti. Zaten fazla  sık otobüs yoktu. Olan otobüsü de kaçırırlarsa, bu şehirde gece kalmak zorunda kalabilirlerdi. Ne paraları vardı, ne de vakitleri burada kalmaya.

Otobüste arka koltukta elele oturan Seniye ile Yaşar'a bakan Şule içinden 'Biz kız kaçırdık galiba.'dedi.

Şimdi onları varacakları yerde daha büyük sorunlar bekliyordu ama hepsi artık sorunların altından rahat kalkacaklarını biliyorlardı. Çünkü aşk herşeye kadirdi.

  

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 826
Toplam yorum
: 1069
Toplam mesaj
: 22
Ort. okunma sayısı
: 1034
Kayıt tarihi
: 26.04.11
 
 

Ben emekli bir iktisatçıyım. 21 yıldır bir sanatçı annesiyim. Küçük kızım klasik müziğe eğilim gö..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster