Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

16 Ağustos '07

 
Kategori
Dostluk
Okunma Sayısı
318
 

Bir şey öğrenmezsen daha da zordur kayıplar

Bir şey öğrenmezsen daha da zordur kayıplar
 

Gene uzun yollar gidip geldim. Bu yolun dönüşü olmayabilir diye düşündüm yoldayken hep... Varacağım yere giderken senden uzaklaşıyor, dönerken ise sana geliyordum aslında. Yapılanlar araç sen ise amaçtın benim için...

Özlüyordum seni ama söylememem gerekiyordu. Senden ne kadar kaçarsam bizim için en iyisi oydu. Kolay olmamak gerekiyordu değil mi... Kaçarsan peşinden gelinirdi, bu hep böyle olmuştu. Şimdi kaçıyordum; yakalanacak kadar vaktimizin olmasını dileyerek... Ben kaçmak istemiyorum aslında, kovalanmak da. Bu senin seçimin ve uymaya çalışıyorum.

Ömrümün ne kadar olduğunu bilmiyorum ben, herkes gibi. Bu yüzden ona göre yaşayamam... Ne kadar olduğunu bilseydik ömrümüzün; ona göre davranır, ona göre yaşardık belki de. Ben öyle yapardım. Ama bilmiyoruz...

İnsanlara her zaman söylenmez mi kendinizi en kötü ihtimale alıştırın diye. Doktorlar bile demez mi hastası olanlara "Her zaman kendinizi en kötü ihtimale alıştırın" diye. Eğer en kötüsüne hazırlarsan çok fazla mahvolmazsın, üzülürsün ama o ihtimale alışmışsındır bile sen aslında. Ama çok daha iyisi gelirse de mutlu olursun. O zaman neden hayatta böyle davranmıyoruz? Neden kendimizi en kötü sonuca hazırlamıyoruz? Neden yarın ölecek gibi yaşayamıyoruz? Ya yarın ölmezsem korkusundan mı? İnsan ölmemekten korkar mı hiç?

Kendimizi olabileceklerin en kötüsüne hazırlarken elimizden geleni yapmıyor muyuz? Kanserli bir hastası olan oldu mu içinizde? Benim en yakınım kanserdi... En kötüsüne alıştırdık sanıyorduk kendimizi... 3ay demişlerdi bize, bizde ona göre alıştırmış kendimizi, o şekilde yaşıyorduk. Ama ona hiç öyle davrandık mı? Bunu bir gün bile hissetti mi? ASLA! Nasılsa ölecek diye asla yapmasak da olur dediğimiz maddi manevi hiçbir şey olmadı...

Hayat da böyle davranamazmıyız? Yarın ölecekmiş gibi yaşarken aynı zamanda hiçbir şeyi eksik etmeden ama... Yapamazmıyız bunu, sanki çok mu zor? Kaybettikçe hayata karşı... Hele bir de beni yenen kanserse eğer, hep bunları düşünüyorum.

Gene kaybettim kansere karşı... Gene yenilen oldum. Oysa daha kanser olduğunu bile bilmiyordum ben onun. Kanser: 2 Lyssa : 0 Başımız sağolsun! Henüz 20 yaşında olan bir kızı daha aldı kanser bizden. İlk arkadaşımı aldı benden. Evcilik oynadığım, bebeklerimi ilk paylaştığım en sevdiğim çocukluk arkadaşımı aldı benden... Siillerimiz vardı bizim seninle... Çok çirkindi onlar de mi Şehrinur? Ama çirkinliklerine rağmen tedavi ettirmeseydik keşke kendimizi... Şimdi senden bir şey kalmış olacaktı vücudumda...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Sevgili Lyssa, ne kadar üzgün olduğunu biliyorum; bu dünyaya gelmekle başlıyor herşey... Sait Faik diyor ya "Bir insanı sevmekle başlar herşey." diye, ben de bu dünyaya gelmekle başlar herşey diyorum. Ve acıları uzun, sevinçleri de kısa oluyor bu dünyanın insana verdiği bütün hayatlarda. Üç aylık bir zaman zarfında gencecik annenizi, ardından çocukluk arkadaşınız Şehrinur'u yitirmenizin acısı benim de içimde ve hep içimde olacak. Bu yerkürede kanserden dolayı bir yakınını yitirmeyen yoktur. Bu hastalık diyor ki size hayatın, yaşadığınız bu güzelliklerin bu kadarı yeter; ben geldim sizi götürüyorum. Ve götürüyor sevgili Lyssa... Çevremdeki her insana üzülmeyin ve sakın sinirli bir hal ile yaşamayın diyorum. Kendime gelince üzülmek hayatımın hep içinde, hiç dışında olmadı. Çok sevgili anneniz ve Şehrinur kalbimizde yaşayacak; onlar cennette duyuyorlar bizi, nur içinde yatsınlar. Çok çalışacak, mutlu olacak ve güzellikler senin olacak sevgili Lyssa; üzülme olur mu?... Sevgilerimle...

Cemal Hüseyin Çağlar 
 16.09.2007 21:59
Cevap :
Aslında bu yazı ne bir ağıt ölen kişinin arkasından ne de ona yazılmış bir yazı... Tamam çok kötü ölümler yaşadım arka arkaya ama bunu da trajik hale getirmenin ya da o şekilde olsa bile, yansıtmanın hiçbir anlamı yok. Burada bahsetmeye çalıştığım tek şey aslında tek cümle ile "Hayat kısa ona göre yaşayın"dı... Başka da hiçbir şey demiyor bu yaz... Yorumunuz için teşekkür ederim, sevgiler...  22.09.2007 0:21
 

ölüm kıskanç olduğu için belki de paylaşamadığı için sevdiklerimizi, dayanamıyor ve hemen yanına alıyor diye düşünüyorum. başın sağolsun....

beenmaya 
 19.08.2007 21:20
Cevap :
evet ölümle ilgili tesbitiniz gerçekten doğru bana göre de ama bu yazı ölümle ilgili değil... kaybettim ebediyen belki de ölüm gibi ama ölüm değil... ama inanın ölümden daha da çok acıtabiliyor bazen. sevgiler...  02.09.2007 21:05
 

Ölüm nereden gelirse ve ne zaman gelirse gelsin, insanı çok derinden etkiliyor..KANSER! benimde babamı hayattan ve benden koparan hastalık:((Yüreğini anlıyorum..Sevgiler...

aygoz Özlem Eryoldaş 
 16.08.2007 14:12
Cevap :
Zaten kanserden kayıp verenler birbirini çok daha iyi anlıyor. Nedenini bilmiyorum ama öyle... Ecelle ölmekle kanserden ölmek ayrı olgular sanki... Ben de sizin acınızı hissettim... Çok derinden... Sevgiler...  16.08.2007 14:53
 

2 ay içinde önce annen sonra çocukluk arkadaşın. Biri 42 yıl, diğeri 20 yıl geçirdi bu dünyada, kansere boyun eğene kadar. Onlar gitti, biz bittik, kanser onları değil bizi götürdü aslında. Ne sen ne de ben bir daha asla eskisi gibi olamayacağız. Biz kaybettik, göz göre göre... Ama kaybettiğimiz sadece kansere karşıydı, hayata karşı şimdi bu acılarla bilenmiş olarak daha farklı bakıp, daha güçlü saldıracağız. Hayata saldıracağız artık, yenilmemek üzere. Sen de ben de...Hala tutuyor ellerimiz birbirimizi, bak hala boş değil ellerimiz buna da şükür diyorum ben. Geçecek...İnan bana geçecek her şey...Sevgiyle, umutla geçecek!

Deniz 
 16.08.2007 14:00
Cevap :
Çok kötü günler geçirdik seninle. Ferdinin kan kanseri olduğunu öğrendik, yıkıldık... Didinip durduk burda olsun, başka şekilde olsun... Biz buralarda uğraşırken annem akciğer kanseriymiş meğer... Sonra annemle hastanede kalırken aynı zamanlarda çocukluk arkadaşımın kan kanseri olduğunu öğrendim... Bu nasıl bir sınav? Şu an hayatta kalan tek Ferdi var... Geçen gün gene bana ve annemin telefonuna mesaj atmış... Hala Bilge ablası bitanesi yaşıyor sanıyor... Yalancı mıyım? Evet...  16.08.2007 14:23
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 27
Toplam yorum
: 80
Toplam mesaj
: 50
Ort. okunma sayısı
: 647
Kayıt tarihi
: 27.11.06
 
 

Kendimi oradan oraya sürüklenen bir yaprak gibi nitelendirsem çok doğru olur herhalde... Hayatımın s..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster