Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

27 Nisan '09

 
Kategori
Aile
Okunma Sayısı
1560
 

Bir soğuk rüzgar eser üşür ölüm ölüm bile...

Bir soğuk rüzgar eser üşür ölüm ölüm bile...
 

Bu gülümseme resimlerde kaldı..


İsterdimki o acının ardından, onun bizlere "veda" haberini verdiğim bu sayfalardan kendime ve seni sevenlere teselli sözcükleri yazabileyim.. Ne yazık ki sözcükler anlamını yitirdi bir kere... 29 Mart seçimleri bir başka oturdu yüreğimize... Kardeşim Hakan bir seçim yaptı ve sessizce aramızdan ayrıldı. Hemde bunu 24 saat herkesten gizleyerek.. Tek başına.. Nasıl göçüp gitti bu dünyadan giderken ne düşündü, ne söylemek istedi de sesini duyuramadı bilemeyiz. Bunu ancak onun yanına ulaştığımızda öğrenebileceğiz..

Onu Ahmet Kaya diye severdik, ölüm şeklini de ona benzetti canım kardeşim. Ölümün yakışmadığı bir insan daha ellerimizden kayıp gitti sesizce ve gizlice..

Fondaki şarkı "olmasaydı sonumuz böyle", karşımda kardeşimin resimleri gülen yüzüyle "yine sizleri şaşırttım"der gibi.. Gökyüzü ağlıyor şimdi, 31 mart günü varolan cehennem sıcağının yerini şimdi buz gibi bir havaya bıraktı.

Vaktini beklemeden sessizce ve alelacele yerine giden kardeşimin sıcaktan kavrulan bedeni şimdi serinmi bilemem.
Ben bu dünyayı anlayamadım. Yaşama hep başka başka pencerelerden baktım. Olur a güzel bir şeyler yakalayıp mutlu olabilir miyim diye.. Ama çözemedim ben bu bilmeceyi tıpkı diğerlerinide çözemediğim gibi..

"Vakit tamammıydı da sen bizi terkettin"

Ardında kalan koca boşluk Geceler kabusa döndü.. Ölüm kapımızı yine niye yokladın.. Yazık çok yazık..

Ondan geriye kalan acı çeken yürekler ve koca bir boşluk.. Ardında kalan sessiz çığlıklarla dökülen gözyaşlarımız ve "sevdiğin kadın"

"Bu incecik bir veda havasıdır"..

Senin bu dünyaya "veda"nı haber veren telefondan sonra geleceğe dair tüm güzel şeyler o anda bir bir kayboldu. Bir kardeşin vedasını diğer bir kardeşten duymak nasıl bir şey.. O çığlık nasıl unutulur.. Şimdi geride kalanlar olanlar olarak birbirimize eskiden olduğu gibi belki daha da sıkı kenetlenip kalan vaktimizi çocuklarımız için dayanılabilir hale getirmek.. Hiç gücümüz kalmasada..

Elimde kalem, masada boş bakışlarla Hakan'ımın ve annemin resimlerine bakıyorum..

"Ölmek ne garip şey anne"

" O" şimdi masumca gülümseyen yüzü ve hayata kırgın yüreği ile senin yanında.

"Hani senin gençliğin nerde"

Bunun hesabını kime soracak kimden cevabını alabileceğiz.. Hepimiz ayrı bir köşede yaşamı devam ettirmeye çalışırken hepimizin aklında, fikrinde, gecelerinde ve gündüzlerinde sen varsın.

Neden bu kadar acıyor yüreğimiz.. Neden düşlerimiz bitti bir telefonla ......

Canım sen rahat uyu biz hatıralarının bekçisiyiz...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 49
Toplam yorum
: 115
Toplam mesaj
: 49
Ort. okunma sayısı
: 688
Kayıt tarihi
: 07.01.07
 
 

İnzivalarda ve isyanlardayım...Yaşanmış tüm olumsuzluklara rağmen hayata yenik düşmeyen, her töke..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster