Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

31 Aralık '18

 
Kategori
Deneme
Okunma Sayısı
47
 

Bir Yılbaşı Masalı

Derin uykusundan uyanıyordu ara sıra, sonra tekrar uykunun hem karanlık hem de büyülü sokaklarına dalıyordu. 
Her sokakta bir başka kadın yaşıyordu o karanlıklarda. Hangi sokağa girse o sokağın lambaları yanıveriyordu aniden. Güneş parlıyor, mehtap gökyüzündeki yerini alıveriyordu. Bir sokakta küçük bir kız koşuyordu top peşinde, bir diğerinde ip atlıyordu zıp zıp zıplayarak kahkahalar içinde. Bazen ipe basıp yanıyordu. Sonra oyun yeniden başlıyordu. 
Ne kadar masum bir neşeydi bu yarabbi!
 
O sokaktan ayrılıp diğer sokağa geçerken arkasında bıraktığı sokak karanlığa bürünüyor, yeni sokak aydınlanmaya başlıyordu. 
Gözlerini açıp uykusundan uyanmaya çalışıyordu bir yandan da. Uyku alemi peşini bırakmıyordu ki uyansın. Başucundaki bardaktan bir yudum su alıp boğazındaki kuruluğu geçiriyor, sonra yine uykuya teslim olup başlıyordu sokak sokak dolaşmaya.
Henüz tam aydınlanmamış bu sokakta elindeki kitaplarla okula gidiyordu genç kız. Sabahın etken saatlerinde gün ağarırken yola düşmüş, yüzüne çarpan sabah ayazından korunmaya çalışarak, hızlı adımlarla yürüyerek bir an önce okula ulaşmaya bakıyordu. Okul sıcak mıydı, kaloriferler yakılmış mıydı, bahçede beklemeyip doğrudan sınıfa çıkacak mıydı? O kadar üşümüştü ki ayakları adeta buz tutmuştu.
Ne kadar masum endişelerdi bunlar yarabbi! 
 
Bir başka sokakta ailesiyle yaşadığı ve hayal mayal hatırladığı ev vardı. Akşam olmuş, evin ışıkları yanmış, perdeleri çekilmişti. İçeride neler olup bittiği ancak cama yaslanıp da iki eli ile dışarısının ışığını yüzüne siper edip içeriye baktığında görülebiliyordu. Öyle de yaptı. Burnunu cama yasladı, içeriye baktı. Ailece sofra başında toplanmış yemeklerini yiyiyorlardı. Yemek servisi yapan kadını tanıyordu sanki. Ya masanın başındaki o yakışıklı adam kimdi? Masadaki kız yemekleri beğenmeyip mızmızlanıyordu durmadan. Babası kaşlarını çatıyor, yaptığı yemeği kızına beğendiremeyen annesi kızın sofradan aç kalkacak olmasına üzülüyordu. Diğer çocuklar yangından mal kaçırırcasına saldırıyorlardı yemeğe. Bir kargaşa, bir telaşe, bir heyecan, bir hayat vardı masada.
Ne kadar sıradan ve ne kadar özel bir aileydiler yarabbi!
Camdan yüzünü çekip onları kendi hallerine bırakıp, başka bir sokağa geçiyordu usulca. Ardında kararan sokağı bırakıp, önünde aydınlanan sokakta yürümeye başlıyordu. 
Yeni doğan kardeşi için süt almaya giden bir kız çocuğu vardı bu sokakta. Kendisi de küçüktü daha ama kardeşi daha küçüktü ve ona süt lazımdı. Yollara döküp saçmamaya dikkat ederek süt kabını elinde taşıyan o kız çocuğunun başını okşadı karşıdan. 
Daha şimdiden ne kadar anaç bir ablaydı bu kız yarabbi!
O sütünü taşıyadursun, diğer sokaktaki kız kedi köpek peşindeydi. Öğlen arasında okuldan gelir gelmez kasaba koşturup ciğerdi kemikti ne varsa toplamış, bir hışım eve girmiş, getirdiklerini hayvanlara pay ediyordu. Acelesi vardı. Yeniden okula dönecekti besbelli. 
Ne kadar yerinde duramayan bir kızdı bu yarabbi!
 
Gözlerini araladı tekrar. Neredeydi anlamaya çalıştı.
Sokaklarda değil yatağındaydı. Doğrulup kalktı, önce gözüne gözlüklerini taktı, sonra ayağına terliklerini geçirdi. Filmlerde bile ihtiyaç molası verilmez miydi? Rüya arasında da verilmeliydi tabi.
Hacetini görür görmez o sokaklara bir an önce kavuşmak istercesine attı kendisini yatağa.
Sokaklarda gördüğü kız bir küçülüyor bir büyüyor, bir ağlıyor bir gülüyor, seviyor seviliyor, evleniyor, çoluk çocuğa karışıyor, gün geçtikçe büyüyüp olgunlaşıyordu. 
Bu delice koşuda kızın peşinde sokak sokak koşturuyordu şimdi. Kız arada ardına bakıp çapkınca göz kırpıyordu ona. "Koşu daha bitmedi!" diyordu.
Ne kadar da çabuk geçiyordu zamanlar yarabbi! 
Zaman içinde kızın adımları yavaşlamaya, hareketleri ağırlaşmaya başladı. 
Belli ki kız çocuğu yorulmuştu. Belli ki kız çocuğu yaşlanıyordu. 
****
Rüyadan gerçeğe dönerken düşündü de; sokaklarda gördüğü kızın her halini sevmişti o. 
Yaşlanıp yitip giden anne babasının şimdi çok uzaklarda kalmış genç hallerini rüyasında gördüğüne çok sevinmişti. O hep sanmıştı ki, onlar hep yaşlıydılar, hâttâ sanki onlar yaşlı doğmuştular.
Bir insanı en son haliyle hatırlamak ne kadar büyük haksızlık yarabbi!
Kendisi şu an yaşlı bir kadın iken, sokaklarda gördüğü o kız yüzlerce kez çocuk, binlerce kez genç olmamış mıydı? Onu da son haliyle hatırlayacaktı çocukları ve torunları işte.
 
"Hayde!" dedi, "Hayde vire! Kalk bakalım koca kız! Kalk giyin, bütün o kız çocuklarının ve genç kadınların elinden tut, öyle otur bu yılbaşı sofrasına."
Kalktı çabucak. Bedeninde yaşlılıktan bir eser yoktu şimdi.
Hazırlanırken aynada gözlerinin ta içine baktı. Tüm kız çocukları ve tüm o kadınlar da kendisine bakıyordu o aynadan. Gülümsediler birbirlerine karşılıklı. Yunus'un dizeleri takıldı diline o an.
"Severim ben seni candan içeri,
Yolum vardır bu erkandan içeri.
Beni bende demem bende değilim,
Bir ben vardır bende benden içeri.
Nereye bakar isem dopdolusun,
Seni nere koyam benden içeri." dedi.
Dizeler akıp giderken giyinip süslendiler hep birlikte. Saçlarını topuz yapıp, küpelerini taktılar, en güzel elbiselerini giyip eteklerini savura savura çıktılar odadan. 
Salona girdikleri anda tek bir bedende binlerce kadındı şimdi onlar.
Sofraya oturduklarında, peçeteyi kucaklarına sererkenki zarafet dahi yüzyıllar ötesinden gelmiş gibiydi.
 
Masadakiler hayretle bakıyorlardı ona ve adeta onlar da kadının içinde yıllardır yaşayan ve onu bugünlere taşıyan tüm kadınları görüyorlardı. 
Büyülü bir andı bu an.
Bir yılbaşı daha bir arada kutlanır mıydı bilinmez ama şimdiye kadar kutlanmış tüm yılbaşılar onun yanı başındaydı.
Her anı mutlu geçmese dahi 100 yılbaşı yaşamış olmak ve pek çoğunu hatırlamak ne büyük bir mutluluktu yarabbi!
 
31 Aralık 2018 / C.E.Y.
 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 296
Toplam yorum
: 77
Toplam mesaj
: 2
Ort. okunma sayısı
: 259
Kayıt tarihi
: 22.03.16
 
 

Bursa / Karacabey Lisesi / 1979 ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster