Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

09 Mart '12

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
3290
 

Boş bir bank kaldı ardından

Boş bir bank kaldı ardından
 

alıntıdır


Depresyonda bir hava var dışarıda. Ağladı, ağlayacak. Gözleri dolu ama bırakmıyor kendini yinede. Eve gidiş zamanları ne zor gelir bazen. Kafamda rakamların gölgeleriyle yürüyorum sanki. Çalan telefonu duyuyorum ama sanki beynim “çalan telefonu cevapla” komutu vermiyor. Çalsın cebimde bir süre, oksijene ihtiyacım var.

Yollar alabildiğince kalabalık. Her yerde asabi simalı insanlar var sanki. Öyle çünkü herkes artık kavgaya hazır. Çapa’da bilindik simalar vardır hep. Caddesindeki börekçisi, dürümcüsü, turşucusu, balıkçısı, dershanesi, eczanesi vs.

Odabaşına doğru giderken, kalabalık caddelerden seyrekleşerek sakinleşen sokaklara ayrılır yollar. Tam meydanda bankların olduğu parkta görürdüm onu. Kimseye zararı yoktu kendinden başka. Asıl adı neydi, evi yakını var mıydı bilemiyorum. Herkes onu “çakır” diye tanıyordu. Neden böyle bir isim taktıklarını da bilemiyorum.

Orta boylu, esmer bir adamdı. Hiç ayık görmedim onu. Hep tiner, bali çekerdi oturduğu yerde. Haftada her gün değil ama en az iki gün karşılaşırdım. Semt civarında herkes severdi onu ama tinere olan bağımlılığından kurtarmaya kimsenin gücü yetmemişti.

Bazen caddenin başından görürdüm eve dönerken. Tanıdık simalar gördüğünde tiner veya bali elinde her ne varsa arkaya doğru saklardı yanımdan geçene kadar. Tebessüm eder selam verirdi çoğu zaman ayakta durmaya zorlanan haliyle.

Bu gece onu göremedim yine. Sokağa yaklaştığımda köşedeki taksi durağının kendi arasında diğer esnaflarla konuştuğunu duydum. Ölmüş Çakır. Esnafta inanamıyor benim gibi. Orada durup sorsam da neyi değiştirebileceğim ki. Ölümün mutlak bir bahanesi olmuyor mu zaten? Onunda bir sebebi vardı kesin.

Donup kalıyorum duyduğum haber karşısında. Yorgunluktan tıkalı olan algılarım bu haberle açılıyor birden.

Ne zor tanıdık yüzleri kaybetmek. Hiç tanımadığım Çakır’ı görmek ne kadar da alışkanlığım haline gelmiş meğer.

Her zaman oturduğu bank artık boş.

Gençti.

Ölümün yaşı yoktu elbet ama onunda en güzel zamanları parklarda heba olmuştu. Bir gün yüzü olmalıydı onun için.

Eve döndüm şimdi. Yazarak rahatlıyorum belki. Kimse bilmeyecek Çakır’ın yazılarım arasında ölümsüzleştiğini.

08/03/2012

23:10

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Canım tebrikler derin yaralara dokunan bir yazı. Tebrikler.O yaşama kimbilir hangi şart ve nedenlerle atılıyorlar veya itiliyorlar bilinmez, çaresi de yok.Allah rahmet eylesin.Öptüm Nahide

NAHİDE ÇELEBİ 
 10.03.2012 20:06
Cevap :
Evet Nahide Hanım,zorlu şartlar belkide onları bu kaçınılmaz sona iten. Allah rahmet eylesin onu ve diğerlerini.selamlar  11.03.2012 20:35
 

Tanımadığın, ama hemen her gün gördüğün yüzlere alışıyorsun zamanla. Sonra bir gün pat diye acı haberini alıp yıkılıyorsun. Evet, tam anlamıyla yıkılıyorsun. Benim de böyle yaşlı bir amcam vardı. Evsiz barksız değil, hatta iyi giyimli, kibar, tam bir eski İstanbul beyefendisi. Çocukluğumda da görürdüm onu. İşimi Üsküdar'a taşıyınca sık görür oldum. Hep otobüs durağında karşılaşıyordum. Artık o kadar yaşlıydı ki, yakın zamanda göremeyeceğimi biliyordum. Acı haberini almadım, ama biliyorum o yok artık. Bir seneyi aşkındır görmüyorum. O kadar alışmıştım ki ona... Sevgilerimle Merve'ciğim, hayat böyle işte.

NURTEN DEMİREL 
 09.03.2012 23:31
Cevap :
Nurten Hanım zor geliyor böyle haberler. Hayatın hiç görmek istemediğim tarafları işte. Görmediğimiz yüzleri özlüyoruz. Dünyada rahat etmeyenler bari orada etsin.sevgiler,iyi hafta sonları   10.03.2012 13:08
 

Evsizler! Sokak çocukları! Toplumumuzun kanayan bir yarası daha. Kimsenin aklına getirmediği, kar kış soğuk olunca spor salonlarına toplanıp sonra yine sokaklara salıverilen insanlar. Tabii ki sokaklarda başı boş gezerken, uyuşturucu, tiner, bali ve art niyetli insanlarla tanışan insanlar. Dünya geldiklerinde birer masum olarak doğan ve çevrenin şekillendirmesi ile yön bulan insanlar.Kimbilir ne şartlarla ne olaylarla sokakta yaşamaya mahkum olmuşlar ya da edilmişler.İçlerinde üniversite mezunları bile var. ''Çakır'' senin yazınla ölümsüzleşmiş. Nurlar içinde yatsın ya diğerleri? Kaderleri ne ise öyle yaşayacaklar. Hüzün yükledin yine Mervem. Sevgilerimle canım.

Ay Şen 
 09.03.2012 15:13
Cevap :
Ayşen Ablacığım hayatımda hiç tanık olmak istemediğim kareler. Ama ne yazık ki yaşam kadar gerçek. Uzun süre aklımdan gitmiyor böyle olaylar. Şaşkınlıkla üzüntü içerisinde sıkıştım kaldım. Yaşlısına gencine sokaktaki kimseye kıyamıyorum. Aramızda olanlar, aynı yolları paylaştığımız yüzler... kimbilir hergün aramızdan kaçı ayrılıyor. Çakır sadece benim gözlemlediğimdi sizinde dediğiniz gibi. Hüzünlendirmek istermiydim ben seni hiç? ama yazmadan edemedim onu. bende sana sevgiler gönderiyorum.  09.03.2012 15:19
 

Farkında olmadan yüzlere alışıyor insan, yokluklarını farkediyor.Önemli olmasalar bile yaşamımızın içerisinde.Rahat uyusun gittiği yerde, sevgilerimle Mervecim.

Nuray Ors 
 09.03.2012 14:48
Cevap :
Evet dediğiniz gibi fark etmeden alışıyoruz:( varlıkları önemsenmiyor ama yoklukları hissediliyor bazılarının. Amin, inşallah rahat uyusun. Teşekkür ederim, iyi hafta sonları diliyorum.  09.03.2012 15:10
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 670
Toplam yorum
: 3227
Toplam mesaj
: 35
Ort. okunma sayısı
: 1855
Kayıt tarihi
: 19.12.10
 
 

İstanbul doğumlu. Kuantum Yaşam Koçu. EFT, NLP, ETKİLİ İLETİŞİM, BEDEN DİLİ gibi bir çok konuda e..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster