Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

21 Mayıs '08

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
2305
 

Boşluk Doldurmaca

Boşluk Doldurmaca
 

loadtr.com



İngilizce dersini pek sevmezdim, yalan yok. Zorunlu olarak okutulduğu için mi (zorla yaptırılan hiçbir şeyden hazzedilmez ne de olsa), sanki türkçesini bir çırpıda çözüvermişim gibi matematikle fen dersinin de İngilizce olarak okutulmasından mı, kendi dilime daha doğru dürüst hakim değilken neredeyse Türkçe dersi kadar, hatta daha bile fazla, İngilizce dersinin olmasından mı bilmiyorum, belki de hepsinden bir parça vardı bu sev(e)memenin içeriğinde. Hele “fiil in the blanks” denen boşluk doldurma olayı vardı ki, hani yazılıların vazgeçilmez ve de en fazla puan getiren bölümlerinden biriydi ve hatta İngilizce seviyen bir süre sonra bu boşlukları ne kadar doğru kelimeyle ve ne hızla doldurduğunla ölçülüyor olurdu, işte kendimi o nokta nokta ile gösterilen boşlukları doldururken hep, tam tersi eksiliyormuş gibi hissederdim. Sahi neden ben, bana ait olmayan, benden çıkmayan, anlamını bile çoğu zaman tam olarak kavrayamadığım bir kelimeler topluluğunda “tamamlayan” olmak zorundaydım ki…

Bugünlerde sık sık o zamanlara geri dönmüş gibi hissediyorum kendimi. İşyerinde, evde, arkadaşlarımın arasında, yaşamaya çalıştığım bu hayatın içinde, yaşamayı düşlediğim diğer hayatın peşinde “fiil in the blanks” lerin o nokta nokta kısımlarına, ama doğru ama yanlış yazılmış kelimeler gibiyim. Kimi zaman gizli bile ol(a)mayan bir özne, bazen zamanı belirsiz bir yüklem ya da bir anda kimi neye bağladığı meçhul bir bağlaç oluveriyorum ve hep birilerini, bir şeyleri, bir yerleri, eksik kalan cümleleri, yarım bırakılan işleri tamamlayıp, hep birinin, bir şeyin, bir yerin, bir cümlenin, bir işin doğrusunu sağlamaya çalışıyorum.

Kendi hayatımı yaşamaktan ziyade, başka hayatların telafisi gibiyim. Sanki hayat denen yap-boz oyununda eksik olan tek parça benim elimdeymiş gibi, sürekli başka yaşamları tamamlamam, açıklarını kapatmam, eksiklerini gidermem, söylenmeyenleri söylemem bekleniyor benden. Kafamdaki her bir düşüncenin, yapacağım her bir hareketin, ağzımdan çıkacak herhangi bir kelimenin bile, sanki benimle hiçbir ilgisi yokmuşcasına, bana ait değilmişcesine, dolduracağı, ekleneceği, tamamlayacağı bir başka yer çoktan hazırmış da o düşünce sadece beynimde doğmayı, o hareket organlarımca tanımlanmayı ve o kelime sadece ağzımdan çıkmayı bekliyor.

Oysa ben daha kendi hayatımı tanıyamadan, zaman o telaşlı elleriyle kendimle arama her gün aşılması biraz daha zorlaşan bir set koyuyor. Ve ben birilerini, bir şeyleri, bir yerleri tamamlamaya çalışırken, gitgide kendimden uzaklaşıyorum. Yavaş yavaş eksildiğimi hissediyorum, kendimden parçalar kaybediyorum her seferinde, içimdeki boşluk gitgide büyüyor. Kendi hayatıma geç kalıyorum göz göre göre ve zaman ellerimden kayıp gidiyor.

Ne yapmam gerek bilmiyorum. Aslında bilmediğim o kadar çok şey var ki. Oysa hatırlıyorum da, tam olarak bilmesem de, sevmesem ve kendimi hep eksilmiş hissetsem de okul zamanlarında “fiil in the blanks”lerden hep geçer not alırdım. Geçen onca zamana rağmen elimde kalanlarla tekrar niyetlensem, kendi hayatıma sahip çıkmayı denesem tekrar, içimde ne var ne yok şöyle bir silkelensem…

Hayat da bir okul derler ya hani, sevmesem bile İngilizceyi, kırık notlarıma inat, sahi benim içimdeki boşlukları da doldurur mu şimdi...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Bunlar münferit hadiselerdir, endişeye mahal yoktur.

silik 
 10.06.2008 15:02
Cevap :
yoktur elbette aksini söylemiyorum çünkü böyle geçip gidiyor hayat işte...teşekkürler...  10.06.2008 17:53
 

yetmeye çalışırken etrafındaki sevdiklerine, hep eksik bir parça sana kalır eğer sen kendini daha fazla düşünmezsen. Düşünsende eksik olacaktır nokta noktalı yerlerdeki kelimeler, bütün boşluklar boş boş gözlerinin içine bakacaklar, tam doldu diyeceksin başka boşluklar olacak ve tamamlanır mı günün birinde bu yaşımda hala öğrenemedim canım. Büyüyorsun ondandır hissettiklerin, ne kadar büyüsende bir yerlerde olacak ....... lar. Güzel gülücüklerle doldurman dileklerimle boşluklarını ve de sevgiyle arkadaşçığım. Sevgilerimi yolluyorum belki bir boşluk kapatır diye

kevser şekercioğlu akın 
 02.06.2008 12:41
Cevap :
az önce derin bir boşluk açıldı içime biliyor musun. ve ben üzerimdeki şaşkınlığım geçmeden senin bu yazıma yaptığın yorumu okudum. ilaç gibi geldi. ilaç gibi geldin. sağolasın arkadaşım. sevgimle...  02.06.2008 16:41
 

Neydi o öyle boşluk doldurmalar falan. Besime hanım vardı iyi bi kadındı ama zorla değil ya sevmezdim ingilizce dersini. Keşke hep edebiyat olsa derdim. Haksız da değilmişim. Senin sölediğin gibi, derste boşluk doldur büyü hala boşluklarda savrul. Bu boşluk olayı bize iyi gelmiyor. Sevgiler

Esma KAHRAMAN 
 28.05.2008 16:28
Cevap :
olmadı ve olmuyor be arkadaşım ve bundan sonrada olmayacak gibi. biz kah içimizdeki boşluklarda, kah dışımızdakilerle bir şekilde yaşayıp gideceğiz sanki ne dersin :)) sevgiler selamlar...  29.05.2008 0:48
 

dünya güzelim benim, dilerim hayatının boşlukları güzelliklerle doldurulsun... Sevgimle...

Sema Sener 
 27.05.2008 18:42
Cevap :
bak şımarıcam az kaldı haa :))  27.05.2008 19:42
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 246
Toplam yorum
: 3111
Toplam mesaj
: 623
Ort. okunma sayısı
: 962
Kayıt tarihi
: 27.01.07
 
 

30’ lu yaşların ağırlığında geçiyor artık yaşam ama teğet geçerek, ama kurcalayıp didikleyerek...İst..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster