Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

05 Haziran '10

 
Kategori
Psikoloji
Okunma Sayısı
1539
 

Bundan böyle özür dilemiyorum

Bundan böyle özür dilemiyorum
 

Beynim durdu sanki, anne özür dilemelisin dediğinde?

Pardon dedim.

Evet özür dilemeni bekliyorum dedi.

Ne için anlayamadım kızım?

Bana çarptığın içinJ)

Nerden nereye gelmişiz 6 senede ben kızıma iyi şeyler öğretmeye çalışırken farkında olmadan bu hale nasıl getirmişim bugün anladım.

Nedir bu bizlerdeki, yeni nesil anne babalardaki özür merakı anlamış değilim. En ufak bir şeyde özür dilerim kızım, isteyerek yapmadım kızım, afedersin kızımlarla büyüyor çocuklarımız. Evet şimdi düşünüyorsunuz beklide bu kadın ne zırvalıyor, bunları demiycezde ne diycez diye. Evet kendine saygı için insan hata yaptığında özür dilemeli. Elbette bunu geleceğimiz olan çocuklarımızada öğretmeliyiz. Ama bizler hatanın ne olduğunu unutmuşuz. HATA: istemeyerek yapılan yanlış harekettir. Özür dilemenin nededi: Bu hatayı bir daha yapmıyacağımızın göstergesidir. Ona çarpmak, bazen bağırmak, bir şeyi unutmak bunlar özrü gerektirmez. Çünkü bunları hayatımız boyunca tekrarlayacağız. Biz her şeye özür diledikçe, fark ediyor musunuz bilmiyorum ama onlarda diliyor. Bi hata yaptıkalrında bile tamam yaa özür dilerim diyerek geliyor yanıma. Ben ne yapmışım böyle çocuğuma???

Bizim anne babalarımız kaç defa özür diledi bizlerden? Sizi bilmem ama benim annem, babam bi kez bile özür dilemediler benden. Hemde dibine kadar hata yapmalarına rağmen. Onlar özür dilemedi diye saygısız bir birey olmadım asla. Özür dilemeyide öğrendim. Hata yaptığımda çekinmeden özürde diliyorum. Anne babamdan nefrette etmedim özür dilemedikleri için. Hatta şuan daha bi sevgi dolu içim benim çocuğuma yaptığımı bana yapmadıkları için. Bugün uykumu kaçıranda bu meseleydi. Bunuda çözmüş oldum kendi içimde. Sizleri bilmem ama ben BUNDAN BÖYLE ÖZÜR DİLEMİYORUM KIZIM dan. Umarım hiçbir zamanda dilemek zorunda kalmam.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Ben üzülerek size katılamayacağımı belirtmek istiyorum... Sanırım kızınız 6 yaş grubunda bizim bu yaş ve altı çocuklara anaokullarında verdiğimiz eğitim tamamen ' ben' de ' hata yapabilirim fakat benim büyüklerimde zaman zaman hata yapabilirler her çocuğun hata anlayışı farklıdır bunu siz belirlersiniz fakat üzülerek söylüyorum ki o hiçbir zaman sizin vermeye çalıştığınız şekli almayacaktır çocuk siz ne öğretirseniz öğretin inanın sadece almak istediğini alır onun için özür dilemek hayatımızın merkezidir özür dilemeyi bilmek her çocuğun ve yetişkin her bireyin ulaşması gereken bir erdemdir, benim annem benden çoğu kez özür dilemiştir bende kızımdan özür diliyorum ve bundan yerinmiyorum bu utanılacak bir şey değildir. Çocuk gelişim psikolojisinde özür çocuğun sevdiklerinden af dilemesidir hangi ana baba çocuğunu sevmez ki özür dilemesin... Bana kalırsa özürü çıkarmayın hayatınızdan çocuk size saygı duyarken aynı zamanda ne kadar adaletli olduğunuzu da anlasın... sevgiyle kalın...

SEÇİL ÇOLAKOĞLU 
 30.07.2010 23:14
Cevap :
istediğimi anlayamamışsınız.ilginize yinede teşekkürrler.yazımı objektif olarak okumanızı öneririm...sevgiler...  02.08.2010 19:34
 

Özür dileme alışkanlığının kazanılmasında yanlış bir şey olduğunu sanmıyorum. Dediğiniz gibi -hele- bizim annelerimiz babalarımız bizden hiç özür dilemedi. Ama ben çocuğumdan özür diliyorum ve bunun ona olumlu katkısı olacağını düşünüyorum. Tabii ki sık sık tekrarladığımız ve bilerek isteyerek yaptığımız şeylerden özür dilemek biraz gereksiz gibi... Ancak işin tuhafı ben çocuğuma bağırmıyorm da... Bağırmakla hiçbir sorunun çözülecğini sanmıyorum. Babamın bana bağırdığı zamanlarda hissettiklerimi çocuğuma yaşatmak istiyorum. Kısacası çocuk yetiştirmek zor iş. Bunun 2x2 = 4 gibi kesin bir formülü de yok.Bin kere tekrarlanan bir nasihatin gereğinde ve zamanında atılan bir tokatın yerini asla tutamayacağını biliyorum. Ama yine de tokat atmayı düşünmüyorum. Bugüne kadar (oğlum 13 yaşında) başarabildim, umarım bundan sonra da mecbur kalmam. Allah bütün anne babaların ve çocukların yardımcısı olsun... Selam ve saygılarımla...

Ahmet YILMAZ 
 14.06.2010 22:58
Cevap :
Her ailenin çocuk yetiştirmesi farklı doğal olarak.Yoksa hepimiz aynı bireyler olurduk değilmi?Siz bu yolla başarmışsınız,ben başaramayanlardanım demekki.Ve siz bir erkek çocuk sahibisini bense kız.Farklılıklar gösterebiliyor.Bağırmak mevzusuna gelince,tabiki hoş bir durum değil bende bunu yapmak istemem.Ama bağırmıyorum dersemde yalan olur.Hayat şartları,iş yoğunlu v.s stres çok fazla üzerimizde.Bir bayan olarak bunları kaldırmak hiç kolay değil.Zaman zaman bağırmak durumda kalabiliyorum hiç istemesemde.Burdada siz erkek olduğunuz için sanırım bağırmadan durabiliyorsunuz.Kontrol edebiliyorsunuz duygularınızı.Ama eşiniz için aynı şeyleri söyleyebileceğinizi hiç sanmıyorum..Sonuç olarak,Şuan daha keyifli bizim hayatımız.Umarım sizinde hep öyle kalır ve daha iyisi olur.  25.06.2010 3:28
 

Çok hoşuma gitti yazınız söylemeden geçemeyeceğim,özür dilemeyeceğiniz ve dilemeyeceğimiz günler dileğiyle...

Şirazee 
 09.06.2010 13:37
Cevap :
aynen katılıyorum size,teşekkürler..  09.06.2010 13:59
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 5
Toplam yorum
: 5
Toplam mesaj
: 4
Ort. okunma sayısı
: 1006
Kayıt tarihi
: 06.05.10
 
 

1983 yılında süprizlemişim bizimkileri. Planlı bir çocuk olamasamda, büyüdükçe planlamaya çalıştım k..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster