Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

11 Aralık '13

 
Kategori
Deneme
Okunma Sayısı
542
 

Büyüdük mü biz!

Büyüdük mü biz!
 

ınt


O sabah kardeşim de erken kalkmıştı, babam gibi, ben daha yatıyordum. Babamla kardeşimin konuşmalarına uyanmıştım, fakat kalkmamıştım yataktan. Babam, kardeşime televizyon alacağının müjdesini veriyordu. Sevinç çığlıklarıyla yataktan fırladım. Çünkü babam bir şeyi söylüyorsa, onun ötesi-berisi olmazdı. Söylediği şeyi kesinlikle yapardı. Tabi aynı gün içinde olacağını bilmiyor, birkaç günde alınacağını düşünüyordum. O akşam televizyon geldi ve kuruldu; İlk televizyonumuz AEG idi. Siyah beyaz gösteriyordu, küçük yaşta renkli olacağı aklımın ucundan bile geçmezdi. Anteni, regülatörü vardı. Kurulumu yapıldı ve gösterime hazırdı. Mahallede ilk televizyon bizim evdeydi… Tüm mahalleli de bizdeydi… Ne büyük mutluluk ve ne büyük bir gururdu.

Kimse kimseyi küçümsemezdi. Kadınlı, erkekli çoluk çocuk ev doldu taştı. Saat 19:00 da açılıyordu ve biz o saatte hazırdık.

 Çocuk yaşta çok kolay dı mutlu olmak. Karşılıksız verilen bir şeker, yerde bulduğumuz bir toka, su birikintisinden geçerken üstünden atlamak yerine, tam su birikintisine zıplayarak geçmek ıslanmak ve üstüne çamur sıçraması, kirlenmesi…

O zamanlar kalp kırıklığı yok hiç, hayal kursan da hayalin kırılsa, çok geçmeden unutuyorsun küçük bir tebessüm ile. Büyüdük küçümsedik bu hallerimizi, büyüdük de ne oldu? Çocuktuk, küçük hayatlarımızın basit cümleleri yanlış anlamalara yol açmazdı. Oyunlarımız, bebekler, sahte olduğunu bildiğimiz roller ve sahte olduğunu bildiğimiz şeylerden ibaretti. Şimdi kendimiz sahte kimliklere bürünüyor, gerçekmiş gibi oynuyoruz. Ne gerçeği, ne sahteyi ayırt edemiyoruz. Kim gerçek, kim rol yapıyor, bilemiyoruz…  Ne olduysa büyür büyümez küçümsedik her şeyi.

Çok özlüyorum çocukluğumu, en sevdiğim şeker kız kendy, heidi ve Tarzan çizgi filmini izledikten sonra, bütün çocuklarla sokağa çıkıp atlaya, zıplaya Tarzan gibi bağırmaya başlamak. Hiçbir şeyi kafaya takmamayı özlüyorum. Sadece oyunlarla kalsa her şey. Her tarafı özgür bırakılmış halime dönmek istiyorum.

Her dönemin kendilerine ait toplumsal, ekonomik vb. şartlarını irdeleyip, hangisinin daha iyi veya kötü olduğuna karar veremediğim anlar olsa da, bana ait olan geçmişin ışığı ister istemez daha iyi ve yakın geliyor...

Büyüdükçe başlıyor hayal kırıklıkları çünkü artık teselli etmiyor tebessüm ve şeker... Çocukken bir gülümseme ve bir çikolata dindirirken göz yaşımızı, büyüdüğümüzde aynı etkiyi göstermiyor bir çok şey… Susuyoruz belki, sahte bir gülümseme yerleşiyor yüzümüze ve o sahte gülümsemeyle ‘iyim’ diyoruz; Oysa tek farkımız gözyaşlarımızı dışa değil içe akıtıyor olmamız… Gurur başlıyor büyüdükçe; çocukken ertesi gün olunca unuttuğumuz birçok şey artık gururumuza dokunur oluyor. Öyle şeyler çıkarıyor ki karşımıza hayat, bizden çok gururumuz yara alıyor…

Büyüdükçe mi kırılıyor hayallerimiz yoksa büyüdükçe olmadık hayaller mi kuruyoruz bilmiyorum, ama hayal kırıklığından kendini koruyamıyor insan… Kimisi unutulup gidiyor ertesi güne ama bir de gururumuzu yaralayanlar var ki;

Yine de güzel büyümek, üzülerek öğrenmek ve hayatın zulmüne rağmen ayakta durabilmek…

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

hiç olmazsa unutmamak isterdim. eski geceler, sevdiklerimle dolu odalar... yalnız bırakmayın beni hatıralar. az yanımda kal çocukluğum, temiz yürekli uysal çocukluğum... Ziya Osman Saba'nın bu müthiş dizeleri döküldü dudaklarımdan yazınızı okurken. Gerçekten öyleydi, sizin yazdığınız gibiydi her şey biz çocukken.

galip uyar 
 16.12.2013 16:48
Cevap :
Ziya Osman Saba, gerçekten çok güzel dizeler. Çok teşekkür ederim, Galip bey. Selamlar  17.12.2013 12:31
 

Tüm zorluklara rağmen güzel büyümek çok önemli. Güzel bir deneme canınıza sağlık.Selam ve sevgiler.NAHİDE ÇELEBİ

NAHİDE ÇELEBİ 
 12.12.2013 10:08
Cevap :
Çok teşekkür ederim, Nahide hocam. Tamamen büyümeyelim, hep bir yanımız çocuk kalsın. Selamlar, saygılar  12.12.2013 12:42
 

İşte gurur kırılmıyor. Oysa çocukken gurur yok! Onurla gurur hep karıştırılıyor. Gurur felaketin zincirini vuruyor benliğimize. Benim dedirtiyor. Bizi unutturuyor. Keşke kırıp atsak o gururu tıpkı tertemiz çocukluğumuzdaki gibi. Yine de yaşamın her dönemi geçirilmeli. Hepsinde ayrı bir ders var. Tat var! Saygılarımla

E Ruhi YALÇIN 
 11.12.2013 22:57
Cevap :
Gururumuzu kırıp, atıyoruz. Ruhi bey. Çocuklar gibi, saf ve masum olalım herzaman. Çok teşekkür ederim, Ruhi bey. Selamlar  12.12.2013 12:45
 

Çocukluğumuzda alınan herşey hemen hemen ilklerdi ve çok kıymetliydi.İlk alınan televizyon heyecanını nerdeyse hepimmiz tattık ve sevinçler içinde kaldık;ama çocuktuk içimiz daha temiz ve boştu,sonra aydınlıkla karanlıktan tutunuz da acısı,kederi,derdi tasası ne varsa akın etti,sevinçler ise gittikçe az gelir olmaya başladılar ve nerdeyse artık kendilerini tamamen unutular; çünkü ülkemize yabancılaştırdılar ve sadece kendilerininmiş gibi değerlerini hep kendilerine biçtiler.Hayal kırıklıları ve hüzünlerimizle kendimizi korumakla meşgül oluyoruz. İçten,samimi ve geçmişi de hatırlatan güzel bir denemeydi Birgül hanım.Elinize sağlık.Selam ve saygılarımla.

Abbas Oğuz 
 11.12.2013 22:57
Cevap :
O ilkler unutulmuyor, maalesef, Abbas bey; O dönemde çok olmayan şeyler bizi heyecanlandırıyor, neşe dolduruyor, mutlu ediyor. Sanki büyüdükten sonra,daha doyumsuz bir toplum oluyoruz, hiç bir şeyle mutlu olup, sevinemiyoruz. Evet dediğiniz gibi sadece kendimizle meşgul oluyoruz, kimsenin feryadını duymuyoruz. Çok teşekkür ediyorum, Hocam size. Çok güzel yazmışsınız. Selamlar  12.12.2013 12:50
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 137
Toplam yorum
: 368
Toplam mesaj
: 7
Ort. okunma sayısı
: 2215
Kayıt tarihi
: 19.02.13
 
 

05 Ekim Ankara doğumluyum. Okumayı, yazmayı, insanları dinlemeyi seviyorum. Kişisel blogumda her ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster