Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 
 

Aile ve Çocuk Kaygı Terapisti Burcu Polatdemir

http://blog.milliyet.com.tr/yasamsenin

10 Aralık '20

 
Kategori
Çocuk Psikolojisi
Okunma Sayısı
13
 

Çocuğa İnanmak

Bu yaşadığımız dönemde;  bir çocuk olsaydınız kendi ebeveynlerinizin davranışlarının nasıl olmasını isterdiniz?

Giriş biraz düşündürücü olmuş olabilir.. Aslına bakarsanız birçok şey için empati yapmaya çalışıyorken biraz da çocuklar için empati yapmış olalım ne dersiniz?. Ebeveyn olun ya da olmayın mutlaka çoğumuzun etrafında çocuklar ya da hiç olmazsa ergenliğe ulaşmış bireyler mutlaka vardır. Onlarla sohbet ediyor musunuz? En çok neyden şikayetçiler sizce ? Anne babalarının davranışlarından, online okuldan, öğretmeninden ,ona  adil davranmadığını düşündüğü bir büyüğünden vs.. Hak verdiğiniz ya da haklı bulduğunuz bir durum olduğunda onlara haklarını nasıl teslim ediyoruz ..Yaşadığımız bu dünya düzeninde  birey olarak kendi çözümsüzlüğümüzde karışmışken onların ufacık zihinlerini nasıl berrakça aydınlatabiliyoruz ki.. Dinlemeden onlardan beklentilerimizi mi sıralıyoruz yoksa.. İsteklerimizin uçlarına yukarıdan uzatılan sihirli lambalar gibi ödül mü koyuyoruz işlerini zorlaştırmak adına.. Ya da onlar için yaptıklarımızın yanında  onlardan isteklerimizin neredeyse ‘ hiçbir şey’  olduğunu söyleyerek çabalarını mı değersizleştiriyoruz..

Burada ne ebeveynleri ne de çocukları haklı çıkarmak gibi bir derdim yok. En büyük derdim; Daha çok EMPATİ yapılabilmesini sağlamak çocuklar adına.. Zamanın telefonlarına gömülmüş ebeveynleri karşısında çocukların yaptıklarını neden çok  görüyoruz ..?

Soruları derinleştirelim mi? Çocuğunuzu kendi hayatınızda yaşamadığınız ya da yapamadığınız şeyleri (okuyamadığınız okul, edinemediğiniz gözde meslek vs) yapmasını ya da yaptığınız ‘başarılı ‘ durumun  uzantısı olsun ister miydiniz? Çok acımasız görünmüş olabilir okurken..

Yabancı olduğumuz durumlar değil çoğu zaman seanslardan.. Belki çoğu iyi niyetli ama örnek cümleler şöyle başlayabiliyor:  ‘Benim ailem bana böyle bir fırsat vermedi. Ben her şeyi onun önüne sunmak istiyorum’ , ‘Doktor olsun isterim ben çok istemiştim’ , ‘Ne olursa olsun mutlaka iyi bir üniversite bitirsin nasıl olsa işini hazırladık’.. Bu örnekleri çoğaltmak işi çözmese de biraz farkındalığa davet etmek istiyorum.. Size küçükken böyle fırsatların verilmemiş olması , fırsat verilecek olan kişinin tüm hayatı hakkında karar verme özgürlüğünü verebilir mi?

Yapacağı meslekte hayatı boyunca keyif almadan çalışması size nasıl görünüyor?

Siz onun yerinde olsaydınız sizden ne yapılmasını beklerdiniz?

Çocuk olmak , ergenlik dönemi dahil her zaman hakkında karar verilmesi mutlak varlık mıdır?

Çocuğun söylediklerine inanmayan ebeveynine;  hayatı boyunca  karşısına çıkacak insanlara inanmayı öğretmesi konusunda tavsiyeleriniz ne olurdu?

Burada doğru da yok yanlış da.. Sadece biraz düşünmek.. Biraz empati..

İyi haftalar..

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 65
Toplam yorum
: 0
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 142
Kayıt tarihi
: 12.04.15
 
 

2003 yılında İstanbul Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra insan ilişkilerini odak noktası alarak..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster