Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

16 Haziran '08

 
Kategori
Tiyatro
Okunma Sayısı
808
 

Çocuk oyunu- mu bu?

Çocuk oyunu- mu bu?
 

Son derece masum ve basit dünyaları olan çocukların, tiyatro oyunu seyrederken kural ve mekân tanımaz şekilde her şeye canlı ve anında tepki vermelerini bir ebeveyn olmadan, sahneden izleyebilmek en güzel deneyimlerden biri diye düşünüyorum.

Bir yetişkin için tiyatro oyunu seyrederken geçerli olan sessiz olmak, beğenilen bölümde veya perde arasında alkışla tepki vermek gibi kurallar, çocuklar için maalesef geçerli olmuyor.

Mesela hikâyenin akışına kapılıp, kendilerince ortaya bir replik atabiliyor, özellikle de merak ettiği bir şey soruyorlarsa cevap alana kadar tekrarlayabiliyorlar.

Beğendikleri prenses veya başka bir karakter, sahne gereği dışarı çıksa, karakter sahneye geri dönene kadar “yaa, prensessss nereye gittin ya?” diye bağırabiliyorlar.

Sevmedikleri karakter eğer kötülük yapacaksa o kötülüğü bozmak, iyi karakteri illa da uyarmak için çığlık çığlığa ellerinden geleni yapıyorlar. Diyelim orman da yolunuzu kaybetmiş bir prensessiniz ve rol gereği orman dekorunda aval aval dolanıyorsunuz. Bir anda arkanızda bir ayı beliriyor ve aynı anda salonda sırasıyla şöyle sesler yükseliyor; “hiiiiiiiiii”, “arkanda, arkanda, arkanda, ayı arkanda!”

Beğendikleri bölümde “yihhuu” sesleri yükselirken, beğenmedikleri ve özellikle kafalarına yatmayan bölümlerde “yok ya olmaz ki öyle şey” şeklinde tepki verebiliyorlar.

Sayemizde aşılanan hayaletler dışında, görmedikleri şeye inanmadıkları için mutlaka somut bir şey görmek istiyor, hayali dekoru kabul etmiyorlar. Yalancıktan ekmek yiyorsanız, “ama elinde ekmek yok kiiiii” diye eleştirilebiliyorsunuz. Dolayısıyla senaryoda çocuk mantığına göre yapılacak en ufak hata af görmediği gibi oyunu çocuk gözünde başarısız dahi kılabiliyor.

Yaşça biraz büyükler, eğer seyirci ile diyaloglu, soru cevaptan oluşan bir oyunsa ders alınacak bölümü tekrarlamak adına “yani neymişşşş?” diye sorduğunuzda, en bildik otoriteye saygıdan “öğretmenim ben, ben, ben!” diyerek sorunuzu cevaplamak istiyor.

Henüz mizah yönleri gelişmediği için tıpkı kendi güncel oyunlarında olduğu gibi en çok düşme kalkma, kovalamaca, şarkı gibi bölümlerde eğleniyor, kahkahalara boğuluyorlar. Mimikleriniz, hareketleriniz ne kadar büyük olursa o kadar dikkatleri üzerinize çekebiliyor, ancak bu şekilde komik ya da korkunç olabiliyorsunuz.

En güzel tarafı oyunun ve oyunculuğunuzun değerini anlamak için oyun sonuna kadar beklemeniz gerekmiyor. Çünkü her duygu ile birebir sahnede yüzleşiyorsunuz.

Oyunun sonunda ise sahneye çıkıp, dekor ve kostümün kalitesini mutlaka elden geçiriyorlar. Oyunu çok beğenirlerse eve gitmemek için ağlıyor, hatta hayran olduğu kahramanı eve götürmek için kulise yöneliyorlar. Beğenmedilerse o zaman vay halinize nezaketen bile alkışlamadan asık bir suratla salonu terk ediyorlar.

Mecazi anlamının aksine hiç de “çocuk oyunu” olmayan çocuk tiyatrosu oyunculuğu, oyunculuk adına yüksek derecede konsantrasyon ve sabır istiyor. Çocuk oyunlarında sahne almak; onları mutlu etmiş olmanın yanı sıra çocukları anlama, olaylara onların gözünden bakabilme, aynı dilde konuşabilme konusunda büyük tecrübe olurken, bence kişisel gelişim adına da herhangi bir duruma anında çözüm yaratabilme ve olayları basite indirgeme konusunda büyük fayda sağlıyor.


Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Nasreddin Hoca fıkralarından derlediğim, '' Ye Kürküm Ye !..'' İsimli bir tiyatro oyunu yazıp kitaplaştırmıştım. İzmir'de oyunu sahneye koyduğumuz gece,N.Hoca rolündeki öğrencimiz, kaybolan eşeğini arıyordu. Ön sıralardaki tüm çocuklar,(4-5 yaş gurubu) aniden sahneye çıkıp Hoca'ya eşeğini bulmak için yardım etmişlerdi...İkinci gösteriye böyle bir tablo ilave edip çocukların tamamına rol vermiştik...Oyundaki eşek kostümü halen on'larca okulda kullanılıyor.:)Güzel yazınız beni o günlere götürüverdi...Tertemiz çocuk dünyasına...Gönlünüze sağlık...Selam ve saygılarımla...

Mesut Selek 
 17.06.2008 18:45
Cevap :
Mesut Bey, çocuk tiyatrosuna verdiğiniz emekten ötürü öncelikle teşekkür etmek gerek. Yüzümüzü gülümseten anınız çok güzeldi. Paylaştığınız için ayrıca teşekkürler. Yazının anlatımını keyifle ikiye katladı. Saygı ve selamlarımla.  17.06.2008 23:29
 

Bizimkinden daha renkli ve zengin keşke mümkün olabilse çocuk kalabilmek.sevgiler

Zaman sonra 
 17.06.2008 10:33
Cevap :
Gerçekten öyle. Küçükken de hep büyümek isteniyor ya neyse. Anneyle kapışanı çok bilirim "7 değiiil, 8 yaşındayım beeen" şeklinde. Dersin bir yaş büyüdü de paşa oldu :) Sevgilerimle.  17.06.2008 10:39
 

Oysaki çocuk oyununu, çoğumuz "çocuk oyunu" gibi görürüz ve çocuk oyunlarındaki rolleri küçümseriz.Dilinize sağlık..

gece-gün-eşi 
 17.06.2008 2:01
Cevap :
Evet niyeyse öyle düşünülür gerçekten. Oysa çocuklar salondan mutlu ayrılıyorsa kim ne derse desin dünyanın en iyi rolünü siz kapmışsınızdır aslında. Bunun için illa oyuncu olmak da gerekmiyor. Hayatta bir yetişkine bir çok rol düşüyor. Sevgi ve saygılarımla.  17.06.2008 10:59
 

çok güzel yazmışsın. O yüzden bayılıyorum ben çocuklara. Duygularını olduğu gibi gösteriyorlar. İçlerinden gülmek geldi mi, ehem öhöm yapmak yerine neşeli bir kahkaha patlatıyorlar. Lüküs hayatta şarkılara eşlik ediyorum diye kavga çıkıyordu az kalsın. Neyseki biz 6 erkektik. (onlar 3 erkek 3 kız) Işıklar açılınca bu niyetlerinden vazgeçtiler.

karga 
 16.06.2008 15:38
Cevap :
Beğenmenize çok sevindim :)) Ben de bayılıyorum çocukların dümdüz, çekincesiz hallerine. Lüküs hayatı seyrederken çocuklar gibi şendim diyorsunuz, ne güzel :)) Sevgiler.  16.06.2008 16:20
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 118
Toplam yorum
: 727
Toplam mesaj
: 5
Ort. okunma sayısı
: 1579
Kayıt tarihi
: 15.01.07
 
 

Bir fikirden bir başka fikre, gerçeği bulana kadar bir halden başka bir hale geçip duruyorum. İnc..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster