Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

19 Mart '07

 
Kategori
Anılar
Okunma Sayısı
521
 

Çocukluktan kalanlar

Çocukluktan kalanlar
 

Güneşin batmasına yakın, hastane sarısı boyalı Ispanak apartmanımızın rengi öyle güzelleşirdi ki, evin karşısındaki duvara oturur saatlerce izlerdim. 3 katlı apartmanın giriş katında sağdaki dairede biz, karşımızda Şaban amcalar otururlardı. 2. katta Rana hanımlar, karşılarında kimler vardı hatırlamıyorum. 3.katta ev sahiplerimiz otururlardı.

Üç ağabeyimden sonra ben kız doğunca, herkes çok sevinmiş, doğumumun şerefine yedi kurban kesilmiş. Şimdi, hayatım boyunca yaşadığım acıların nedeni acep o yedi koyun muydu diye düşünüyorum. PTT Memuresi anneciğimin, işten gelme saatleriydi en mutlu olduğum zamanlar. Güzel mavi gözleriyle ordu evinin köşesinden görünmesini beklerdim her akşam. Siyah-beyaz kareli döpiyesi, ince topuklu şık ayakkabıları, permalı saçlarıyla herkesin annesinden güzeldi benim annem. İki elinde birer file, içleri dolu-dolu taşırdı evimize.

Her gün bir yerlere bırakılıp, akşam üstü eve getirilirdim. Anneannem, halam, dayımlar, Rabiyeler. Çalışan annemi özlerdim hep, niçin çalıştığını bilmiyordum. Bir cumartesi günü annem beni çarşıya götürdü. "Gel bakalım artık okula gideceksin!" dedi. Canım sıkılmıştı, evimizin karşısındaki okulda çocukları görüyordum. Her gün kapatılıyorlardı demir kapının arkasına, çıkamıyorlardı izinsiz. Bazen okulun kapısına kadar gidip, oyun oynayan çocuklara sesleniyordum. "-Gelin, dışarda oynayalım!" diye. Gülüyorlardı bana, oysa ben onlara üzülüyordum. Daha o yaşta özgürlük ruhuma nakşedilmişti galiba.

Çarşıdan bana önlük, çanta alındı. Pazartesi annemin elini tuttum, istemeye istemeye okula gittik. Annem, Nezahat Hanım'ı aradı, öğretmenimi. Nezahat Hanım annemi görünce hemen geldi: "-Ooo, gel Şükriye, getirdin mi kızımı?" dedi. Ben Nezahat teyze'yi tanıyordum, annemin arkadaşıydı. Öğretmenimi tanıyor olmak, korkularımı biraz gidermişti sanki .Ama yine de annemin elini çekiştiriyor, "eve gidelim" diyordum usulca.

İkisi bir süre konuştular, sonra annem hayatımın o ilk çok acı hatırasını başlattı: "-Hadi kızım, sen şimdi öğretmeninle sınıfa git, ben çıkışta seni alacağım!" Allaah, dünyada olmaz! Başladım yüksek sesle ağlamaya. Anneciğim büyük bir sabırla, "tamam beraber gidelim" dedi. Beraber sınıfa gittik, herkesin annesi sınıfta. Sıraya beraber oturduk, öğretmen çok etkili bir konuşmayla hepimizi ikna etti ve tüm anneler aynı anda çıktılar sınıftan.

Yıllar sonra, öğretmenliğimin 4. yılında ilk kez 1. sınıf aldığımda, sınıfa gelen anne ve çocuklara baktım. Gözlerimden süzülen yaşları gizlemek öyle zor oldu ki... Nezahat öğretmenimin konuşmasının benzerini yaparken, orta sırada masmavi gözleriyle gülümseyen anneciğimi görür gibi oldum. Sanki güzel ruhu, başka alemlerden bu özel günümde bana şans dilemeye gelmişti. Ağlayan çocuklara üzüldüğümü bahane edip, ben de doya-doya ağladım o gün.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Sevgili "Öğretmen"im, uğruna yedi koyun kesilmek nasıl bir duygu, desem, Gülpembe Bebek bilebilir mi?.. Eve eli kolu dolu gelen anne.. kendimi düşündüm.. Eve elim kolum dolu gelebildiğim zamanlar, buna şükrederim hep ama.. ama bunu yapamayan özellikle babaları düşünüp üzülürüm. Sevgiler, annenin gözlerinin renginden yansıyan Pembe'lerle.

derinmavi.. 
 03.09.2009 21:46
Cevap :
Valla yedi koyun keseceklerine, yedi karanfil! dikselerdi bozkırda bir yerlere bizimkiler; belki öğretmen değil de " Çiçekçi Kız" olurdum, çok da mutlu olurdum sevgili Ufuk..Hayat bu, bize sormuyor sevgili arkadaşım.Sana dost bahçesinden yedi karanfil yolluyorum pembe, pembe sevgilerle..  08.09.2009 22:14
 

sizinle bu gün tanıştım ve mutluyum ziyaretlerimi sıkı tutacağım

Şennur Köseli 
 06.10.2008 12:14
Cevap :
İlginize teşekkür ederim Sennur hanım,paylaşmaktan başka bir güzellik yok ki dünyada.Görüşmek üzere selam ve sevgiler..  06.10.2008 16:07
 

Anılar yaşatıyorlar eskiyi... sevgi ve saygıyla

Meral Yağcıoğlu 
 09.04.2007 17:51
Cevap :
Anılarımın her biri beni ayakta tutan birer kale...ilginize teşekkürler.Sevgi ile...  09.04.2007 19:50
 

Sayın öğretmenim; Milliyet Bloga hoş geldiniz.

Mehmet Selçuk Gazioğlu 
 21.03.2007 8:35
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 95
Toplam yorum
: 326
Toplam mesaj
: 42
Ort. okunma sayısı
: 713
Kayıt tarihi
: 08.03.07
 
 

Emekli öğretmenim, 52 yıllık hayatımdan amatör mizah, bağlama, sürrealist resimler, yitikler, sev..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster