Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

04 Şubat '07

 
Kategori
Genel Sağlık
Okunma Sayısı
674
 

Dedem hasta!

Dedem hasta!
 

Bir dedemi zaten kaybettim. Diğeri hasta. Tabiki ölmesini istemiyorum ama bunun yakın zamanda olacağının da bilincindeyim.

Kötü bir huyum vardı. Beni cenazelerde gülme krizi tutardı. Biliyorum iğrenç birşey. Ama kendime engel olmazdım. Bende tuvalete kaçardım. Herhalde sinir bozukluğundan. Tamam dedem için üzülmüştüm ama üzüldüğüm için gülmüyordum onun cenazesinde. Küçük olduğum için olabilir. Gene de mantıklı bir açıklaması yok.

Kendimizi kandırmaya çalışsak da en sevdiğimiz insanın bir gün öleceğini biliriz. Ben annem ve babamsız bir hayat düşenemiyorum. Belki anneannem ve dedemsiz olabilir ama bizimkilersiz asla! Kesin mi ben büyüğene kadar yanımda olacakları? Hayır. Bunu pis bir nefretle bilsem bile düşünmemeye çalışıyorum. Çünkü eğer çok düşünürsem gerçekleşme olanağı varmış gibi kötü bir kuruntuya sahibim. Her gece yatarken Allah'a dua ederim. Zaten ettiğim tek dua da budur. Başka bir sebepten dolayı çalmıyorum Allah'ın kapısını.

Keşke kimse ölmese keşke sevdiklerimiz bizim yanımızda kalsa hep. Ben istemiyorum yaa. Cidden. Şöyle birşey de olabilir. Ben herkesten önce öleyim böylece kimsenin ölümünü görmemiş olurum. İyi olur aslında. Ama bu sefer bizimkileri düşünemiyorum. Kimbilir nasıl üzülürler. Kim üzülmez ki zaten?

Neyse dedem yavaş yavaş ölüyor. Dedemden çok annaannemi düşünüyorum. Dedem için bir sorun yok. Yukarıda bahsettiğim gibi o hepimizden önce gidiyor. Asıl anneannem ne olur orası şüpheli. Onun da fazla dayanabileceğini sanmıyorum. Konuşuluyorum şu an rahat rahat da benim onlardan önce gitmeyeceğim ne malum? Büyük konuşmamak lazım. Olsun en azından cenazemde benim için göz yaşı dökecek insanlar var. Bunu bilmek bile yeter: )

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

yaklaşık 5 yıl önce dedeimi kaybetmiştim, insanın dedesini... yani atasını kaybetmesi insana çok büyük üzüntü veriyor. ailenizdeki en büyük çınarın devrilişi gerçekten dramatik oluyor. ataürk öldüğünde dedem askermiş... bana o günlerde bahsederdi, dedenizin vefatı ile geçmişle olan bağlarınızın biraz daha koptuğunu hissediyorsunuz malesef... allah dedenize, sevdiklerinize ve özellikle size uzun ömür versin, sevgiler

cindrellaman 
 07.02.2007 8:33
 

sevgili Pınar. Dedemi ilkokulda kaybettim. Arkasından senelerce ağladım. Harikabir dedeydi. Diğer dedeemiise halabizimlellaha şükür. Hastaydı tam herşey bitti derken aramıza döndü. Umarım deden iyileşir. Hem eminim çok güzel anılarınız vardır o anılar daima seninle olacak. Kalbini ferah tut sevgiyle kal

ilknur. 
 05.02.2007 22:30
 

Hastalık veya ölüm her insanın ensesinde aslında.Yaşın yada herhangi birşey engel olamıyor buna maalesef.Ama önemli olan ve gerçekten i,nandığım birşey var.İnsanlar ölenin arkasından onun için elinden geleni yapmadığını düşünerek ağlar.Yani ben annemi mutlu edemedim keşke hayatta olsaydıda onu mutlu edebilseydim yapmak istediklerimi yapabilseydim der ve pişmanlık gözyaşlarıdır herzaman cenaze gözyaşları bana göre.Eğer sevdiklerime verebileceğimin fazlasını verebilirsem ağlamam onların ardından.Görevimi yapmış olmanın mutluluğu ve onların birdaha yanımda olamasalarda beni hatırladıklarında mutlu olacaklarını bilmek inanılmaz birşey bana göre...Geçmiş olsun demek anlamsız,umarım geçer demek daha manalı bana göre...

Duyku 
 05.02.2007 10:21
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 101
Toplam yorum
: 253
Toplam mesaj
: 43
Ort. okunma sayısı
: 2103
Kayıt tarihi
: 01.02.07
 
 

91 doğumluyum, elimden geldiğince yazmaya çalışıyorum, çalışmaya da devam edeceğim. Ta ki büyüyene k..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster