Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

08 Aralık '15

 
Kategori
Söyleşi
Okunma Sayısı
67
 

Emekli öğretmen Hüseyin Başdoğanla bir konuşma ( 3 )

Emekli öğretmen Hüseyin Başdoğanla bir konuşma ( 3 )
 

Emekli Öğretmen Hüseyin Başdoğan'la bir konuşma ( 3 )


A.GÜLER, Sayın Hocam, öğretmenlik yaptığınız köylerde örneğin Mardin- Gırharrin , Gülharrin, ( Çamurlu Tepe,  Güllü tepe / köyü  anlamına geliyor) bu köylerde halkın   okula karşı  ve özellikle okumaya karşı  ne gibi  tutumları, davranışları  nasıldı?   

H, BAŞDOĞAN; Türkçe eğitim ve öğretimi amacına ulaşmıyor. 100’in üzerinde nüfusu olan bu köyde, okulun kayıtlı 45 öğrencisi vardı. Köylüler, özellikle kız çocuklarını okula göndermek istemiyorlardı. Bu kayıtlı öğrencilerin birçoğu devamsızdı. Bu gençle iletişim kuramayınca bir an ne yapacağımı şaşırdım. Gözüme köy meydanında oynayan çocuklar ilişti. Yavaş yavaş yanlarına sokuldum. Beni görenler, entarilerini dişlerinin arasına alıp çöle doğru kaçıyorlardı. İçlerinden birini yakaladım. Ona ilk sorum, Türkçe biliyor musun, oldu.

__Evet.

__Okula gidiyor musun?

__Evet, öğretmenim. (Benim öğretmen olduğumu anlamıştı.)

__Adın.

__Mehmet Saüt Alpaslan (Sait demek istemişti)

__Muhtarın evini gösterir misin?

__Muhtar Mardin’de efendim.

__İmamın evi.

__Konuşmuyoruz. (Ailesi konuşmadığı için kendi de konuşmuyordu). Babam, beni döver. Ihı… Okulun yanındaki ev.

 Bir taraftan da kaçmaya hazırlanıyordu. Arkama döndüğümde kaybolmuştu. İmamın evi, diğer köy evlerinden daha büyüktü. Giriş kapısının önünde cılız, sıcaktan, susuzluktan yaprakları buruş buruş bir dut fidanı boy veriyordu. İmam, bu fidanı abdest suyuyla yetiştirmiş. Köyde, herkesin suyu bitse, imamın suyu bitmez, her gün tazelenirdi. İmama su getirmek sevapmış.

Eve girdiğimde; başı sarıklı, gözleri sürmeli, kokular sürünmüş bir kişi Kuran okuyordu. Beni, görmek istemedi. Selam verdim.

Essâlâmü aleyküm ve rahmetullâhı ve beraketuhu, dedi.

Bir yer gösterdi, oturdum.

-         Nerelisin?

-         Malatyalıyım.

Pek memnun olmamıştı. Beş altı yıl önce Malatyalı bir öğretmen, köyde çalışmış, namaz kılmamış. İmam, okumaya devam ediyordu. Bir ara, Muallim Bey, ben fazla Türkî bilmez, dedi. Zorluklarla, yalnızlıklarla dolu bir yaşamla karşı karşıyayım. Ne var ki ümitlerimi yitirmedim. En üzünçlü durumlarda bile umuttan vazgeçmedim. Ozan Gülten Akın da şu dizeleriyle “Umudunu yitirmediğini, yaşamı sevdiğini; sevginin karanlıkları sileceğini dile getiriyor.

 Karayı kaldırın maviyi koyun umudumu yitirmedim

Beni çağırın gülümserken uykunun bir yerinde

Henüz beyazken uzatın isterim

Karayı kaldırın sevgi koyun umudumu yitirmedim.

                                                    (Deli Kızın Türküsü)

 Tozlu, dar, gübre yığınlı, köy sokaklarında yürüyorum. Horoz ve tavuklar, gübre yığınlarını eşiştirip duruyorlar. Yabancı gören köpekler havlıyor. Kılavuzluk eden öğrenciden güç alarak yürüyorum. Nihayet muhtarın evine geldik. Yeşile boyanmış küçük pencerelerden içeriye ışık sızıyor. Uzun oldukça büyük bir oda. Belki de köyün en büyük odası. Duvar diplerine keçeler atılmış, ortası boş ve tabanı toprak. Köşede, bir döşek, Muhtar Şerif oturuyor. Uzunca boylu, esmer; giyim kuşamıyla diğer köylülerden ayrılıyor. Kravatlı. Kravat, ona resmi bir kimlik kazandırıyor. Dudağından sigara hiç düşmüyor. Kendine güvendiği her halinden belli. Bir taraftan da kaçak tütünden sigara sarıyor, tabakasına dolduruyor. Diğer köylüler de aynı şekilde hiç durmadan sigara sarıyorlar. İçilen sigaraların izmaritleri, ortaya atılıyor. Zaman zaman gençlerden biri kalkıyor; toprak zemindeki izmaritleri süpürüyor. Süpürgeyle tozlar, topraklar uçuşuyor. Oturanlar, bu tozlu, kirli havayı soluyorlar.

 Yemek geldi. Bulgur pilavı, pilavın üzerine de yağda pişmiş yumurta konulmuş. Yarım yıkanmış bir tabak beyaz üzüm, bir tas bulanık su, yiyeceklere sinekler üşüşüyor. Gençlerden biri elindeki kirli havluyla sinekleri kovalamaya çalışıyor. Muhtarla ben yemeğe oturduk. Diğerleri bakıyor. Tastaki bulanık suyun içmek için getirildiğini öğrenince ne yapacağımı şaşırdım. Başka içecek su da yoktu. Bu insanlar, yıllardır bu sağlıksız suları içiyorlardı.

 Yemekten sonra köyü daha yakından tanımak için dışarı çıkmak istedim. Köylüler, olmaz Öğretmen Bey, bu sıcakta dışarı çıkılır mı, dediler. Güneş kavurucu, insanın beynini pişiriyor. Gölgesinden yararlanılacak tek dal yok.

 

Akşam oldu. Yataklar, dama serildi. Muhtar iki üç basamakla çıkılan tahta karyolada yatıyordu. Karanlıkta, sokakta birileri dolaşıyor; köylüler, bağırarak birbirlerine bir şeyler anlatıyorlar, tartışıyorlar. Tartışmanın da ötesinde ağız kavgası ediyorlardı. Biri diğerine “kelp ibni kelp”* diyordu.

 Sabah olur olmaz, Mardin’e dönmek üzere yola çıktım. Güneş, insanın beynini kaynatıyor. Mendilimi çıkarıp başıma bağladım. Bir saat kadar bekledim. Bu bir saat, bana bir yıl kadar uzun geldi. Uzaktan bir araba göründü. Benden birkaç adım ilerde durdu. Bayram çocukları gibi sevindim. Köyün Nusaybin yolu üzerinde olması, yalnızlığımı bir derece olsun unutturuyordu. Bu özel arabaydı. İçinde bir teğmen, bir de yüzbaşı vardı. Yüzbaşı bana dönerek:

                 __Öğretmen misiniz?

                __ Evet.

                 __Yeni mi geldiniz?

                  __Yeni geldim.

Birbirlerine baktılar. Bu bakışta, bu kadar genç, deneyimsiz öğretmen, bu köyde ne yapabilir anlamı vardı. Ya da bana öyle geldi.

 

.........................................Devam edecek 

 

Abdülykadir Güler

Saygılarımla

08. 12.2015-SÖKE

 

 

 

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Kıymetli öğretmenimiz Sayın Abdülkadir Güler; Hüseyin Başdoğan öğretmenimiz Yokluğu, kıtlığı, neden geri kalmışlığımızı ve eskileri çok güzel anlatır.Yani öyle öğretmenler vardı ki inanın Mezopotamya diyemiyordu, " Burakgazi kalk tahtaya Mezepotyayı anlat" diyordu.Aslında ben bütün öğretmenlerimizi seviyor ve sayıyorum.Öğrenci olsaydım köyde yada şehirde Hüseyin Başdoğan öğretmenimizin öğrencisi olmayı çok arzulardım. Hocamızın öğrencilere bakışını, geleceği umut ve hayal edişini,duruşunu, bulanık suyu içeyim mi,içmeyeyim mi gibi düşüncelerini, köyün imamı, köyün yarı resmi muhtarını nasıl anlattığını tahmin ediyorum.Her iki öğretmenimizi de saygıyla selamlıyorum. Sizlerin sağlık ve mutluluğunuzu diliyorum.Mardin Kızıltepe de geçen bir anım var ki onu yazmayı istiyorum lakin benim güleceğim bir zamana denk gelmesi lazım.Tekrar ikinize de saygılar sunuyorum.

Mehmet Burakgazi 
 09.12.2015 8:18
Cevap :
Merhaba sevgili öğretmenimiz Mehmet Burakgazi Bey, Milliyet Arkadaşlarımızdan ve değerli öğretmenlerimizden Hüseyin Başdoğan geçen yazda kUŞADASI / Davutlarda bir araya geldik. O da Diyarbakır ilköğretmen okulu'ndan mezun olmuştur. Tabi aramızda birkaç yıl önce. Hemde benim memleketim Mardin GIRHARRİN ( GülHarrin) köyünde öğretmenlik yapmışlardır. Kültür dolu bir eğitimci ve yazardır. Onunla bir röportaj yaptım, sağ olsunlar O'da sorularımı yansıtladılar. Daha bir iki günlük yazım daha vardır. Onu tanımanıza çok sevindim. Onunla habermeşmenizi diliyorum. Hayırlı ve sevimli bir öğretmendir. Ve o denli kültür yüklü bir öğretmendir. Değerli yorumunuz için teşekkürler.   09.12.2015 16:49
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 1993
Toplam yorum
: 4076
Toplam mesaj
: 223
Ort. okunma sayısı
: 819
Kayıt tarihi
: 27.06.09
 
 

1946 Mardin ili, Kızıltepe ilçesi'nin Esenli köyünde doğmuştur. İlk ve ortaokulu Kızıltepe'de bit..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster