Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

30 Ağustos '14

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
366
 

Eşimin dilinden, benim kalemimden

Eşimin dilinden, benim kalemimden
 

Resimde ki ev birçok yaşanmışlıkların olduğu bir ev.  Çok sevgili eşimin bir dönem çocukluğunun geçtiği, en güzel anılarını  yaşadığı anlattığı ve benim dinlemekten zevk aldığım bir ev. Gidip gözümle görme imkanım olmadı. Ama  düşüncelidir benim eşim, kocaman metropolde  anılarının yüklendiği ev yıkılmadan resimde de olsa benimde görmemi istemiş. Çünkü etrafında olan müstakil bahçeli evler yıkılmış ve yerine kocaman ruhsuz beton yığınları dikilmiş.  Benim görmem için bu evin resmini çekmiş olması  beni o kadar mutlu etti ki dünyanın tüm çiçeklerini ayaklarımın altına serse bu derece mutlu olmazdım. Sanki gök kuşağına çıktım oturdum ve o mahalleyi bundan  20-30 yıl öncesini izledim  sinema filmi izler gibi.

İşte bu evin resmini ilk gösterdiğinde sevgili eşim , gözüm ilk incir ağacına gitti. O incir ağacı kendisine  ve arkadaşlarına bazen uzay mekiği, bazen bir yarış arabası, bazen  salıncak, bazen de dev bir robot olmuş. İkinci kattan bakıldığında adalar ve deniz bile o zamanlar görünürmüş. O anlattı ben gözlerimi kapattım. İkinci katın balkonundaydım yönüm denize doğru . Denizden gelen hafif esinti,  denizin maviliği ile birleşti  ve  o evin sıcaklığını yüreğimde hissettim.  Komşularını anlattı yan bina da Korhan diye bir arkadaşı varmış. Çok oyunlar oynayıp birçok anıyı paylaşmışlar. Zamanla insanların taşınması, eğitim, yeni çevre ve arkadaşlıklar çocukluk arkadaşlarını birbirinden ayırmış. Ben buna kısaca zamansızlık diyorum. Facebook aracılığıyla Korhan la birbirlerini buldular ama görüştükleri yok sanırım. Bir de Cem Ağabey varmış eşimi Fenerbahçe li yapan ? O da meslektaşım yani öğretmen olmuş.  Mahallenin bakkalı kahraman Mustafa Amca varmış bir de.  Her mahallede küçük bakkallar vardı o zamanlar. Elinde küçük bir defterle gidersin ve bakkal amca yazardı 2 ekmek iki sakız ? ekmek ihtiyaç sakızda yol ücretiydi. Kolay değil o güzelim oyun yarıda bırakılıp gidiliyordu. Güven vardı, itimat vardı esnafında da yaşayanında da. Üst katta Sezer diye bir çocuk otururmuş aile durumu birçok kişiye göre maddi anlamda iyi olan. Canım eşim onun oyuncaklarıyla oynadığından bahseder hep. Bir de Almancı Salim Amca kızları Elif ve Alev. Alt katta Çankırı lı Salim amca gelini ve oğulları.

O zamanlar çocukların en büyük eğlencelerinin sokaklarda oynamak olduğu zamanlar. Korkmadan anne ve babaların çocuklarının dışarıda oynamalarına izin verdiği dönemler. Şimdiki çocuklar gibi dershane cafelerin de yada alışveriş merkezlerinde birbirlerini gördükleri zamanlar değil. Okula  giderken arkadaşların beklendiği  , servis diye bir kavramın hayatlara girmediği zamanlar. Çantaların duvar üzerine konulup oyuna dalındığı eve geç gidilip azar işitildiği zamanlar. Susadığın da yada karnı acıktığında komşu teyzenin yağlı ekmek sürüp kapı önünde oynayan çocuklara ikram ettiği zamanlar. Sokakların, okulların, heryerin  güvenli olduğu zamanlar. Kavga edince bile uzlaştırıcı birkaç arkadaşın araya girip birbirlerini barıştırdığı zamanlar.

Canım annemiz evin temel direğiymiş her anne gibi, babamızla birlikte üç erkek çocuk. O nedenle hep evdeymiş. Tam bir Karadeniz kadını hala yıllara meydan okurcasına dik ve dirayetli. Bazen  cümlelerinde Karadeniz e has kelimeleri duyduğumda çok hoşuma gider. Bilirim çok dua eder benim için rahatsızlığımdan dolayı. O beni hep gözlerimden öper bende onu o güzel Anne yüreğinden öperim. O nedenle Kayınvalide kelimesini kullanmam kendisine Annem derim. Bir süre önce canım eşim rahmetli babamızın ve annemizin düğün davetiyelerini bulduğunda (tam 40 Yıl önce basılmış) her ikisinin de baba adı yerinde ağabeylerinin adı yazıyordu. Etkilendim ve üzüldüm. İkisi de erken den babasızlığı yaşamış. Ben eşimden dinledikçe bu nedenle sevgilerini evlatlarına verdiklerini düşündüm hep. Rahmetli Babamızı tanıma şansım olmadı ama eşimden dinlediğim kadarıyla kalender bir adam ve tam bir baba. Çok çok tanımak isterdim kendisini.

O zamanın çocuklarıydık hep . Şimdi düşününce  sokaklarımız sessiz, insanlarımız sevgisiz ve güvensiz. Çocuklarımızsa şimdiden yaşlı gibi yorgun ve gözleri donuk mutsuz. 

Caddeler süslü ama çocuk sesleri yok. Marketler var bilumum ürünle hizmet veren ama güven yok bir dahaki ay ödenmek üzere yazılan o küçük hesap defterleri tarihe karıştı post makinaları var şimdi.

Artık lüks binalar, sezondan sezona şekil değiştiren dekoru yenilenen vitrinler , mağazalar ve bu binalara girip çıkan yapay, ruhsuz insanlar olduk. Masal anlatan yaşlılarımız yok ama  çocuklarımızın ruhunu söküp alan vurdulu kırdılı bilgisayar oyunlarımız var.

Biz mi böyle olsun istedik yoksa zaman mı

Not:  Sevgili eşime dün bu konuyu yazsam dediğimde muzipçe bence mahsuru yok dedi. Evin resmini kullanabilirmiyim dedim. Şu anda o evde oturanlar ne der bilemem onlardan izin almak lazım  dedi. Aslında kendisi benden daha güzel ifade eder düşüncelerini ve anılarını. Ama iş temposu çok yoğun maalesef.

Kısacası bu yazdıklarım eşimin diliyle, benim kalemimden….. 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Biz ulkede ne sehir yasamini ne de sehir planlamasindan haberimiz yok. Pariste gezerken size yuz yillik kaldirim taslari eslik eder lodra'da tarihi yapilar. Abd de tum sehirlerinde merkezde yuksek kat cevresinin tamami max 2katli sizlerin villa dedigi evler. Bir kac yuz yildir yasayan evleride gormek mumkun. Biz binli yillarla tarihimizi ifade ederiz abd 2 ci yuz yilini yenilerde andi!

Newyorker 
 31.08.2014 19:48
Cevap :
Değerli Newyorker Sade Vatandaş, Yorumu 31 Ağustos ta yapmışsınız. sağolsun Milliyet Blog bugün şimdi yönetim panelimde yayınladı. Bu konuda kendilerini eleştiriyorum. Biz yabancılardan bir çok şeyi almaya gayret ederiz ama insana değer verme, tarihe değer verme konusunda kesinlikle sınıfta kalırız. Yapılaşmak adına tarihimizi de yok ederiz dolayısıyla geleceğimizde. Geçmişi olmayanın geleceği zaten olmaz. Saygılar...   04.09.2014 14:22
 

Kıymetli Papatya Tarlası: Öncelikle size ve sevgili eşinize sağlık ve mutluluk diliyorum.Sevginiz, saygınız, sadakatiniz böyle devam etsin.Bu zamanda eşin babasını, anasını, oturdukları eski evi,mahalleyi, eşin arkadaşlarını böyle güzel ve anlamlı şekilde dile getirmek pek adet değildir.Eşiniz mutlaka Perşembe gecesi doğmuştur. Fenerbahçeli eşiniz sizinle gurur duysun.İşte kendisinin diliyle sizin kaleminizle güzelin ötesinde yazılmış geçmişteki bir yaşantıyı okuduk.Saygılar sunuyorum.Tekrar sağlık ve mutluluk diliyorum.

Mehmet Burakgazi 
 31.08.2014 11:19
Cevap :
Çok çok teşekkür ederim canım eşim ve kendi adıma güzel dilekleriniz için Mehmet Burakgazi Bey... Sanırım eşimle benim şansım aynı noktayı görebilmemiz aynı duyguyu hissetmemizden kaynaklı. Hani iki farklı kişiyi aynı pencerenin önüne getirirsiniz ve anlat bakalım ne görüyorsunuz dersiniz ya. Biri arabaları anlatır diğeri ağacı çiçeği... Biz eşimle aynı şeyi görür aynı şeyi işitir aynı şeyi yaşarız...Saygılarımla...  31.08.2014 12:44
 

Modern hayatta artık böyle evler yok. Varsa yoksa apartman daireleri..Onlar da ev değil, in.. Keşke kentlerimiz böyle tek katlı, iki katlı evlerle, yuvalarla dolu olsa. Hayır. Şimdi "Dönüştürücüler" var. Tümünü alıp beton yığınına dönüştürüyorlar. Sonra...Sonra.. İşte halimiz..

Erdal Ceyhan 
 31.08.2014 11:04
Cevap :
Evet hocam beton yığınlarının içinde şimdiki insanlar. O binalar bana ruhsuz ve soğuk gelir hep. Ama mecburen ikamet ediyoruz. Dönüştürücüler sayesinde çocuklar çocukluklarını yaşayamıyor. Saygılar. ..  31.08.2014 12:50
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 146
Toplam yorum
: 1191
Toplam mesaj
: 1
Ort. okunma sayısı
: 748
Kayıt tarihi
: 02.05.14
 
 

İnsanları ve yaratılmış tüm canlıları severim. Yazmak amatörce de olsa hayatımda bir süredir var...

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster