Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

18 Haziran '20

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
170
 

Eski Radyolar Gibi...

“Hayat çok tuhaf.Çocukken zaman çok yavaş geçer. Sonra bir de bakmışsın 50 yaşına gelmişsin ve çocukluğundan ne kalmışsa geriye bir kutuya sığmıştır. Tozlu bir kutuya…”*

Eski evlerde tavan araları vardı. Evin büyükleri dışında pek kimsenin uğramadığı, umursamadığı, unuttuğu bir dünyaydı burası. Atmaya kıyılamayan eski eşyalar saklanırdı burada.

Her biri anılarla yüklü eskimiş, eksilmiş, eprimiş eşyalar.

Ne atabilmişizdir, ne de alıp kullanabilmiş…

Vakti geçmiş, modası geçmiş, zamanın gerisinde kalmışlardır.

Eski radyolar gibi…

Siyah-beyaz televizyonlar gibi…

Sararmış resimlerle dolu aile albümleri gibi…(Mesela annemin, büyük, büyükannemin gelinlik resimlerini hala neden sakladığına bir türlü akıl erdiremem.)

Annemin çeyiz sandığı gibi…

Ah, o çeyiz sandığı… içinde tüketilmiş bir ömrü, nakışlarda saklı kalmış göz nurunu, artık kullanılmayan yün yorganları lavanta, naftalin ve beyaz sabun kokuları içinde özenle saklar.  Hiçbir zaman kullanmayacağımızı bildiğimiz halde, zamanında bizi sımsıcak ısıtan o demir döküm sobayla bir gönül bağımız vardır sanki. Belki de çocukluğumuzda salonun ortasında gürül gürül yanarak bütün evi ısıtan, bizi sıcacık sarıp sarmalayan sobaya vefa borcuydu ödediğimiz…

Ve o irili ufaklı bir dolu kutu, kutu, kutu…

Bir gün birinin onlara dokunmasını özleyerek zamansız bir bekleyiş içindeki kutular…

Her şey Amelié’nin filmde söylediği gibidir, “…çocukluğundan ne kalmışsa geriye bir kutuya sığmıştır. Tozlu bir kutuya.”

Bebeklik giysilerinden, kesilmiş ilk saçına; ilk patiğinden, kolu bacağı kırık ilk bebeğine kadar tozlu bir kutunun içinde hala o günkü kokularıyla saklıdırlar.

&

Yaşlandıkça –ya da yaş aldıkça diyelim-  bir tavan arasına döner yüreğimizde.

Kimsenin uğramadığı, umursamadığı, unuttuğu…

Eski eşyalar yerine anılar biriktirmişizdir.

Biri gelsin, mazinin tozlu raflarındaki anılara dokunsun isteriz

Kuytularımızda özenle sakladığımız, bir türlü unutamadığımız yitirilmiş dostluklar, yarım kalmış aşklar, keşkeler, belkiler, umutlar… ve bir yaşama sığdırılmış onca güzellikler ebedi bir sessizliğe gömülse de, anımsadığımızda dudaklarımızın kenarında kendiliğinden oluşan gülümseme, içimize yayılan sıcaklık  onların hala canlılığını koruduğunu anlatır bize.

Oysa çoktan yaşanmış, bitmiş, zamanı geçmiştir…

Eski radyolar gibi

Siyah beyaz televizyonlar gibi

Sararmış eski fotoğraflar gibi…

Bizim hikâyemiz gibi…

 

*Amelié /replik

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

"Yes aldıkça bir tavan aralığına döner yüreğimiz de..." ifadesi son derece anlamlı ve etkileyiciydi.Kaleminize ve ruhunuza sağlık Melek hanım.

Ersin Kabaoglu 
 18.06.2020 17:29
Cevap :
Teşekkür ederim Ersin Bey.  18.06.2020 22:53
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 232
Toplam yorum
: 1832
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 2028
Kayıt tarihi
: 26.09.07
 
 

Burada yazarken kim olduğumuzun, ne olduğumuzun bir önemi olmadığını düşünüyorum. Önemli olan yaz..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster