Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

12 Nisan '07

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
2722
 

Evladına hayatı zehir eden annelerimiz

Evladına hayatı zehir eden annelerimiz
 

Ülkemizde, bazı anneler farkında olmadan evlatlarına hayatı zehir edebiliyorlar. Bu arada kendileri de mutsuz oluyorlar. Ama mutsuzluklarının sebebinin evlatlarına karşı yanlış davranışları olduğunu anlayıp da değişen annelerimiz pek az.

''Size Anne Diyebilir miyim?'' ve benzeri programları günlerce seyrettik! Evlenmek için, milyonlarca insanın izlediği bir programa çıkma cesareti gösteren evlatları gördük! Hemen hepsi annelerinin maymunu gibiydi. Hiçbir şahsiyet sergileyemediler. Anneleri ne derse ona göre hareket ettiler. Ara sıra saygısızca çıkışlar sergiliyorlardı. Bu da mutlaka yapımcıların senaryosu gereğiydi. Semra kaynananın oğlunun başına gelenlerin sebebi neydi acaba? Ben yorum yapmayacağım bu konuda. Nasıl olsa herkes biliyor.

Tabii ki annelerimize saygı göstermeliyiz. Bizleri dokuz ay on gün karnında taşıyan, türlü fedakarlıklarla büyüten bu kutsal insanlara saygı göstermek boynumuzun borcu. Ama bu saygı evlatları esir haline getirmemeli. Belirli bir yaşa gelmiş evlatlar artık kendileri kararlar verebilmeli. Hayvanlar bile yavrularına belirli bir zaman, aşırı ilgi gösterirler. Geliştikten sonra serbest bırakırlar. Birçok annenin gözünde yaşlı evlatlar bile çocuktur. Bu tür bir yetiştirmenin Türk toplumu üzerinde çok kötü tesirleri olduğu, etrafımızdaki beceriksiz, kişiliksiz, cahil bırakılmış insanların davranışlarından anlaşılıyor.

Annelerini çok sevmelerine rağmen, ''Ah bana biraz daha anlayışlı davransa, çocuk muamelesi yapmasa, evlilik müessesemize karışmasa, eşimle aramı açmasa, insanların yanında beni rezil etmese vs.'' diye düşünenleri ben normal hayatta sık sık görüyorum. ''Annemi çok seviyorum ama benim hayatımı kararttı'' diye yakınan yakınlarım da var. Bu yazıyı yazmaktaki gayem bizleri bin bir eziyetle büyüten saygıdeğer annelerimizi kötülemek değil. Onların bazılarının istemeyerek evlatlarına kötülük etmeleri konusunu değerlendirmek. Böylece bazı annelere de düşünme fırsatı vermek.

Bazı anneler ya çok cezacı oluyorlar, ya da çok vurdumduymaz. Korkutarak çocuk eğitenler çoğunlukta. En ucuz korkutma sözleri de ''Akşam baban eve gelince söylemezsem'' Bu durumda çocuk babasından korkacak ve saygı duyacak. Korkuyla duyulan saygı geçici oluyor. Günün birinde korku kavramı ortadan kalkınca saygı olgusu da onunla birlikte yok olabiliyor.

Ablamın oğlu 18 yaşındayken, okuldan gelmeden önce annesi komşu ziyaretinden vaktinden önce dönerdi. Neymiş, CANER okuldan gelecekmiş... Eeee... Dolaptaki yemeği ısıtamazmış da yiyemez, aç kalırmış. 18 yaşındaki genç hazır yemeği ısıtmaktan aciz bir durumda yetiştirildi. Kalktığı yatağı düzeltmeden evi terketti. Ben eleştirdikçe, rica ettikçe de kötü dayı oldum.

Şimdi Caner çok fazla becerisi olmayan, akmayan, kokmayan bir delikanlı. Askerliğini bitirdi. Orada da bir şeyler öğrendiğini zannetmem. Zira komutan şoförü filan derken kaytarıcı bir posta bulmuştu kendine. Aptal çocuk değil ama davranışları pek akıllı değil. Ver eline çekiçle çiviyi, hangisini duvara çakacağını düşünür. Beceriksiz çocuklar o kadar çok ki ülkemizde. Bunlar hep anne şefkatinin çok fazla veya çok az olmasından kaynaklanıyor. Her şeyi annesi yapıyor çoğu çocukların. ''Dur çocuğum sen bilmezsin'' cümlesiyle başlıyor diğer cümlelerin çoğu. Evlilik programlarındaki çocukları gördük. Çoğu anasının kuzusuydu. Anasının sözünden dışarı çıkmıyormuş görünümü veriyorlardı. Oy toplamak için. Çünkü Türk toplum yapısının buna oy vereceğini biliyorlardı.

Evlatlarımızı hiç gelişmeyecek çocuklar olarak görmemeliyiz. Onlara şahsiyet kazandırmak bazen zor da olsa, bu konuda gayret göstermeli, her hatasını bir şamar gibi yüzüne vurmamalı, başarılarını görmeli ve takdir etmeliyiz. Hep eleştirmekle netice alınmıyor, methetmesini de bilmeliyiz.

Türkiyemizin, kendinden emin, iyi yetişmiş, kendi başlarına doğru kararlar verebilecek, akıllı ve çalışkan gençlere ihtiyacı var. Anasınının babasının korkusuyla, tir tir titreyen, şahsiyeti gelişmemiş, ürkek ve kötü meziyetli gençler ülkenin başına bela olmaktan öte gidemezler.

Çocuklar, anne babaları vasıtasıyla dünyaya gelseler de onların malı değildir. Hele evlenip yuva kuran evlatlar artık çocuk olmaktan çıkmışlar, toplumun yetişmiş, olgun fertleri durumuna gelmişlerdir. Anne baba bu evlatlara karşı sevgi ve şefkat duygularıyla yaklaşmalı, onların hayatına yön verme gayretleri içine girmemelidir. Evliliklerde mutsuzlukların ve boşanmaların çoğu anne babaların evlatlarına hakimiyetlerini devam ettirme ve onları yönetme arzularından kaynaklanmaktadır.

Bir de bilhassa annenin evladını eşinden kıskanması durumu vardır. Evlenen evladın eşini sevmesinde kıskanılacak bir durum olmadığını kavramalı aksine bu durumdan mutlu olmalıyız.
Mustafa Mumcu 12 Nisan 2007, saat: 02:46
Rezzan Dangal bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

oldukca gec bir yorum olacak ama.milliyet bloga yeni üye oldum. ve yeni okudum yazınızı. yazdıklarınıza katılıyorum.gözlemlerininzde kesinlikle haklısınz.bende 2 ewladı olan bir anneyim. kızım üniversıte mezunu calısıyor.oglum lisede. atatürk türkıyesine layık , kendi ayakları üzerinde duracak sekilde yetıstırdım onları.işine yeni basladıgında kızıma yazdıgım, mektubumu ilerleyen günlerde sizlerle paylaşmayı düşünüyorum.sanırım bircok anneye örnek olabilecek bir yazı. güzel ve bence yaşanılası tek yer olan izmire selamlar.hoşçakalın.

bengü sahan 
 29.11.2008 23:38
Cevap :
Sevgili Bengü Hanım, yazım biraz da tecrübelerime ve benim yaşadıklarıma dayanıyor. Perperişan vaziyetler yaşadım. Hâlâ da tam düzeltemedim. 07. 12. 1999'de vefat eden, nur içinde yatasıca anneme bu durumları çok önceden söyledim ama anlatamadım. Sanki benim can düşmanım gibi davrandı. Tabii ki istemeyerek ve sevgisinin ölçüsünü tartamayarak. 49 yaşındaydım Almanya'dan temelli döndüğümde. Almanya'ya yerleşmeyi teklif ettim kabul etmedi. Anneme yaşlılığında güzel bir evlatlık yapmak istedim. Temelli dönüşümün ana nedeni ANAM'dı. Ama maalesef evlatlık yaptırtmadı bana. Kendi istediği gibi olmamı istedi. 49 yaşındaki bir insanı, ki Almanya'da bile belirli kariyerim vardı, beceriksiz, her şeyi yanlış yapan birisi olarak algıladı. Hep bana yardım etmek istedi. Oysa ben ona yardım etmek, evlatlık yapmak için gelmiştim. Anlatamadım. Asla vefat etmiş annemi kötülemek amacım yok. İnşallah cennet mekanıdır. Ama annelerin bir kısmı belki yararlanır. Yazacaklarınızı merakla bekliyorum. Saygılar.  30.11.2008 0:11
 

Ama kimse yorum yapmamış. Belli ki analarımızı incitmekten çekiniyoruz. Saygı duyuyorum. Bu yazımı okuduktan sonra etkilenen ve evlatlarına karşı davranışlarını analiz edip biraz değişmeye karar veren analarımız varsa çok mutlu olurum. Saygılarımla. Mustafa Mumcu

Mustafa Mumcu 
 17.04.2007 2:43
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 325
Toplam yorum
: 2858
Toplam mesaj
: 684
Ort. okunma sayısı
: 3031
Kayıt tarihi
: 10.04.07
 
 

06. 06. 1945 İzmir doğumluyum ve İzmirli olmaktan da gurur duyuyorum. 1968 yılında birkaç yıllığın..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster