Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

24 Nisan '12

 
Kategori
Anılar
Okunma Sayısı
636
 

Eyüp Lisesi'ni hatırlamak

Eyüp Lisesi'ni hatırlamak
 

2008 yılında ehliyet sıvanım sırasında karşılaşmıştım Eyüp Lisesi'nden ebebiyat öğretmenim Güzin Hoca ile. Aradan 4 sene geçmesine rağmen beni bir bakışta hatırlamıştı Güzin Hocam. Hemen kısa ama sıcacık bir sohbet geçti aramızda. Onunla konuşurken kendimi yeniden 17-18 yaşlarımda gibi hissettim, sanki ben hala duvarları yeşil boyalı o okulun, Eyüp Lisesi'nin, öğrencisiydim. Güzin öğretmen biraz sitemli biraz da kırgın gibi bir soru sordu bana. "Neden arada sırada okula uğramıyorsun?"

Hayatımda sıcacık bir yeri var duvarları yeşil boyalı okulumun. Her ne kadar duvarları artık yeşil olmasada zihnimde ve yüreğimde hep yeşil kaldı duvarlarının rengi. Eyüp Lisesi'nde öğrenci olduğum yıllarda sevmediğim ve neredeyse her davranışlarını eleştirdiğim öğretmenlerimin sayısı, sevdiklerimden ve takdir ettiklerimden çok ama çok daha fazla idi. Aradan yıllar geçince anladım ki, aslında duvarları yeşil Eyüp Lisesi'ni, benim gönlümdeki Eyüp Lisesi yapan iyisi ya da kötüsüyle onun bir parçası olan herşey idi. Zamanında sevemediğim hocalarımı aslında onları anlayamadığım için sevemediği gördüm. Kim bilir o yıllardaki yüreğim ve zihnim onları anlamak için yeterince olgun değildi belki de. Bugün ise Eyüp Lisesi'ni benim anılarımdaki Eyüp Lisesi yapan herşeyi ve herkesi öylesine seviyorum ki...

Güzin Hocama o gün söyleyemedim ama ben yüreğimdeki Eyüp Lisesi'ni ve hocalarımı anılarımda çok sık ziyaret ederim. Zihnimle ve yüreğimle yaptığım bu ziyaretlerde en çok okulumun bahçesinde gezinmeyi severim. Benim kalbimdeki duvarları yeşil boyalı Eyüp Lisesi'nin bahçesinde hala Metin Hoca sinirli bakışları ile öğrencilere fırça atar, Erkan Hocam ve Ramazan Hocam hala okulun girişindeki bankta sigara içer. Sadiye Hocam hala havalı ve kendinden emin yürür okulun koridorlarında. Aynur ve Mukaddes Hocalarım hep güler yüzlü hep sevecen. Gülcan Hoca kendince hep şık, bize göre ise hep rüküş. İngilizce bölümünün penceresinde Faruk Hoca hala dışarı bakıyor benim yüreğimdeki o okulda. Arkadaşlarım koşuşturuyor etrafımda, kimisi seviyor kimisi sevmiyor beni; tıpkı benim o günlerde onların kimisini sevip kimisini sevmediğim gibi.O günlerde sevsekte sevmesekte biribirimizi bugün hepsini anımsarken yüzümde içimi ısıtan bir gülümseme beliriverir.

Birgün kalkıp gitsem Eyüp Lisesi'ne....Birbirine benzer mi benim zihnimdeki Eyüp Lisesi ile gözlerimin gördüğü bugünün Eyüp Lisesi? Orada bıraktıklarımı bulabilir miyim yeniden?

Yıllar geçti...Hem ben hem Eyüp Lisesi değişti. Zaten hangi varlık bu dünyada değişime direnebildi ki? Zihnimdeki ile gözlerimin gördüğü benzemezse birbirine yaralanmaz mı geçimişin hatırası? İnsan içinde büyük bir hüzün hissetmez mi? İşte ben hep bundan korktum ve mezun olduktan sonra hiç gidemedim okuluma ama onu ve anılarımı her gittiğim yere götürdüm. Onu her özlediğimde yüreğimdeki duvarları yeşil boyalı o okulu anılarımda hep ziyaret ettim ben.

Geçmişten bugüne yüreğinde Eyüp Lisesi'ni taşıyan herkese sevgi ve selamlarla,

Umut DAĞ

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Toplam blog
: 12
Toplam yorum
: 0
Toplam mesaj
: 2
Ort. okunma sayısı
: 417
Kayıt tarihi
: 05.04.12
 
 

İstanbul dogumlu; Almanya'da yasıyor. ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster