Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

16 Ekim '08

 
Kategori
Haber
Okunma Sayısı
10700
 

Fazıl Hüsnü Dağlarca'yı kaybettik

Fazıl Hüsnü Dağlarca'yı kaybettik
 

Son 40 yıldır “Türkçe’nin Yaşayan En Büyük Şairi” olarak anılan, Çağdaş Türk Şiiri’nin kurucularından Fazıl Hüsnü Dağlarca, dün hayata gözlerini yumdu. Ünlü şair, kalp ve böbrek yetmezliği nedeniyle tedavi görüyordu

Türk şiirinin anıtlaşmış kalemi Fazıl Hüsnü Dağlarca, tedavi gördüğü Başkent Hastanesi İstanbul Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi’nde dün akşam saatlerinde hayata gözlerini yumdu.

5 Temmuz tarihinde diyaliz sırasında fenalaşıp bilinci kapanan Dağlarca, 15 Nisan’da kalp ve böbrek yetmezliği teşhisiyle tedavi altına alınmıştı. O günlerde hastane odasından Milliyet’e konuşan Dağlarca’nın sesi hayli iyi geliyordu. “Sağlığım iyiye gidiyor ama ne zaman taburcu olacağım belli değil” diyordu.

Şiire adanmış 75 yıl
40 yıldır olduğu gibi, düne kadar da “Türkçe’nin Yaşayan En Büyük Şairi”ydi Fazıl Hüsnü Dağlarca. Dün saat 17.00 sıralarında bu sıfattaki ‘yaşayan’ kelimesi düştü sadece. Adı, aynı sıfatı paylaştığı, sayılı şairin yanına eklendi, artık hayatta olmayan.

“Ne korkuyorsun uyanıp geceleri / Ölüm, yaşayacağını yok edebilir / Yaşadığını değil.” demişti bir şiirinde. Ölüm sadece yaşayacağını yok etti. Türk şiirinin haritasında çok geniş bir alana yayılan ‘yaşadıkları’ ise baki kalacak. Peki 75 yılı şiire adanmış 94 yıllık ömründe neler yaşadı Dağlarca?

Şiir yazan asker
26 Ağustos 1914’te İstanbul’da doğdu. Süvari yarbayı Hasan Hüsnü Bey’in oğlu olan Fazıl Hüsnü Dağlarca, Kuleli Askeri Lisesi’ni ve Harp Okulu’nu bitirdi. 1935’te piyade subayı olarak Doğu ve Orta Anadolu’nun, Trakya’nın pek çok yerini dolaştı.

1950’de kıdemli önyüzbaşı rütbesindeyken, şiirle daha fazla ilgilenmek için askerlikten “ağlayarak” ayrıldı.

Sonra da ne zaman bir manga asker görse gözleri dolu dolu oldu. Ayrılmak zorunda kaldı çünkü şiir yazdığı saatleri subaylıktan çaldığı için rahatsızlık duyuyordu.

Şiirler mahkemelik etti
Bir süre Basın Yayın Genel Müdürlüğü’nde çalışan şair, 1952-60 yılları arasında Çalışma Bakanlığı’nın İstanbul İş Müfettişliği Örgütü’nde görev yaptı.

1960’ta İstanbul Aksaray’da Kitap adlı ‘efsanevi’ kitabevini açtı. Vitrininin “Karşı Duvar Dergisi” adını koyduğu bir köşesine 15 günde bir değiştirdiği şiirlerini astı. Astığı şiirler yüzünden mahkemeye düştüğü de oldu, şiirleri geciktirdi diye okurdan azar işittiği de...

1960-1964 yılları arasında Türkçe adlı dergiyi çıkardı. Uzun yıllar Türk Dil Kurumu’nun yönetim kurulu üyeliğini yapan Dağlarca, TDK 12 Eylül sonrası kapatılınca arkadaşlarıyla birlikte Türk Dili Dergisi’ni hazırladı.1970’ten sonra kendini yalnızca şiire verdi. Ve hayatının sonuna kadar da yalnızca şiirle var oldu.

Öyküden çabuk vazgeçti
Dağlarca, şiirle çocuk yaşlarda tanıştı. Altı kardeştiler; ablaları da, ağabeyleri de edebiyatla yakından ilgilenirken babası, gazetelerin tefrikalarını okuyordu Dağlarca’ya. Kendisi okumaya başladığında ise sevdiğini fark etti. Yazmaya çalışınca, yazabildiğini gördü. Hatta bir ara ablasının etkisiyle öykü yazmayı da denedi ama ‘duyarlılığı uzatan’ bu türden, kısa sürede vazgeçti. O günden sonra şiirle birlikte büyüdü Dağlarca, şiiri büyüttü.

İlk şiiri 1933 yılında İstanbul dergisinde yayımlandı. İlk kitabı “Havaya Çizilen Dünya” ise Harbiye’den subay çıktığı gün olan 30 Ağustos 1935’te. Genç bir subayın duygu ve dünyasını yansıtan bu kitapla birlikte Cumhuriyet dönemi gizemci şiir geleneği içindeki yerini aldı. 1940’ta çıkan ikinci kitabı “Çocuk ve Allah”, Türk edebiyatının başyapıtlarından biri olarak anılageldi. Oysa ona göre bu kitap “başyapıtlarının anasıydı”. Asıl başyapıtı ise “başıydı”.

‘Tek başına bir okul’
Büyülü dili ve simgesel anlatımı; imgenin sonsuz dünyasındaki uzun yolculuğunun ilk
adımlarını bu iki kitapla attı. Eleştirmenlere göre 75 yıllık şiir serüveninde hiçbir kuşak ya da akıma öncülük etmedi Dağlarca, ne Hececiler’den oldu ne Garip Akımı’ndan ne de İkinci Yeni’den. Doğan Hızlan’ın deyişiyle “Tek başına bir okul”du o. Cemal Süreya “Dağlarca için en büyük tehlike, bir benzerinin ortaya çıkmasıdır” demişti. Ve hiçbir zaman da benzeri olmadı. Taklit edilemedi.

1968’de ABD’deki Uluslararası Şiir Forumu, her ülkenin ‘yaşayan en büyük şairi’ni seçti. Yarışmanın Türkiye jürisi oybirliğiyle Yaşayan En Büyük Türk şairi olarak Dağlarca’yı gösterdi. Ölümüne dek, tam 40 yıl bu sıfatla anıldı Dağlarca.

“İçinin hikayesi insanda akıyorsa şair olur” demişti. Onun şiirinde de odak noktası insandı, kullandığı dil, Türkçe ise ‘ses bayrağı’... Uzun şiir kariyerinde, odağını tarihten, coğrafyaya, savaşlardan, dünya meselelerine, yurt sevgisinden, baskılardan, özgürlüklere, doğadan, hayvanlara kadar çok farklı alanlardan imgelerle besledi; insanı didik didik etti. Şiirindeki içerik zenginliği göz kamaştırdı. Dizelerine dökülen hümanist bakış, son şiirlerine dek varlığını sürdürdü.

140’ı aşkın kitaba imza atan Dağlarca’ya en çok sorulan sorulardan biri de “verimliliği”ydi. “Ben verimli değilim. Verimliliğin içindeyim. Şiir bir ağaçsa ben ağacın ta kendisiyim. Çıkan işler ise benim yapraklarımdır” diye yanıtladı soranları. Şiir yazmadığı her saniyeyi ise yaşanmamış saydı.

Şiirleri İngilizce, Fransızca, Almanca ve Rusça’nın yanı sıra birçok dile çevrilen Fazıl Hüsnü Dağlarca’nın son kitabı “içeri sait faik” 2008’de yayımlandı. YKY etiketiyle basılan kitaptaki bütün şiirler Türk öykücülüğünün büyük ismi Sait Faik’e dairdi. (Kaynak:Milliyet)

Fazıl Hüsnü Dağlarca’nın gidişi edebiyat dünyası için büyük kayıp. Bir yıldız kaydı. Dağlarca’ya rahmet diliyorum.

ÖLÜ

Hangi mahallede imam yok,
Ben orada öleceğim.
Kimse görmesin ne kadar güzel,
Ayaklarım, saçlarım ve her şeyim.

Ölüler namına, azade ve temiz,
Meçhul denizlerde balık;
Müslüman değil miyim, haşa,
Fakat istemiyorum, kalabalık.
Beyaz kefenler giydirmesinler,
Sızlamasın karanlığım havada.
Omuzlardan omuzlara geçerken sallanmayayım,
Ki bütün azalarım hülyada.

Hiçbir dua yerine getiremez,
Benim kainatlardan uzaklığımı.
Yıkamasınlar vücudumu, yıkamasınlar,
Çılgınca seviyorum sıcaklığımı...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

YÜCE ALLAH HERKESE SAĞLIKLI ve UZUN ÖMÜRLER VERSİN..! RAHMETLİ "FAZIL" AMCA (94) SENE YAŞAMIŞ..ŞÖYLE BİR KISA İNCELEMESİNİ YAPTIM.."ilk öğrenimini Konya, Kayseri, Adana ve Kozan'da, orta öğrenimini Tarsus ve Adana ortaokulunda yapmış" TEKRAR ALLAH RAHMET EYLESİN.! :-( SEVGİLER ve SELAMLAR...! :-)))

Necip Köni - Adana / TR 
 17.10.2008 16:21
Cevap :
Rahmetli Dağlarca bir çınardı, ruhu şad olsun. Teşekkürler Abi... Sevgiler.  17.10.2008 16:57
 

Daha daha daha şiir deme zamanıdır, daha fazla şiire sarılma!

Şahin Yamaner 
 16.10.2008 23:18
Cevap :
Sayın Yazarım şiirler gerçekten klasik. Hepsi çok güzeller. Duyarlılığına teşekkür ediyorum... Sevgiler.  16.10.2008 23:47
 

gerçekten çok büyük bir üstadı kaybettik onu sagken çok görmek isterdim ama olmadı mekanı cennet olsun

serhan simsek 
 16.10.2008 18:17
Cevap :
Sayın Serhan sefalar getirdin... :( En üzücüsü de hayattayken istenilenlerin yapılamaması galiba. Duyarlılığına teşekkür ediyorum... Sevgiler.  16.10.2008 18:35
 

Dağlarca'nın'' Mustafa Kemal'in Kağnısı ''şiirini seneler önce sanırım lise 1 de şiir yarışmasında ezbere okumuş ve ödül almıştım( yediyordu Elif kağnısını kara geceden geceden...) dizesi kulaklarımda hep..Başımız sağ olsun...

Tunay 
 16.10.2008 13:32
Cevap :
Sayın Yazarım teşekkür ediyorum. Sevgiler...Yediyordu Elif kağnısı/ Kara geceden geceden/ Sankim Elif uzuyordu, inceliyordu/ Uzak cephelerin acısıydı gıcırtılar/ İnliyordu dağın ardı, yasla/ Her bir heceden heceden.  16.10.2008 14:16
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 1930
Toplam yorum
: 7351
Toplam mesaj
: 429
Ort. okunma sayısı
: 643
Kayıt tarihi
: 11.11.06
 
 

  Hayatı ciddiye almam, emeği çok ciddiye alırım. Dünyanın en vazgeçilmez üçlüsü; çocuklar, çiçek..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster