Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

01 Kasım '06

 
Kategori
İş Yaşamı - Kariyer
Okunma Sayısı
3309
 

Fazla mesai melankolisi

Fazla mesai melankolisi
 

Akşam oldu, servisler plazanın kapısına yanaştı. Tüm çalışanlar işlerini hızlandırdı. Telaşla servise yetişmeye çalışıyorlar. Benim böyle bir telaşım yok. Çünkü benim işten çıkış saatim belli değil. Ben bir denetçiyim. Beni işe alırken kimse 0900-1800 çalışacağımı söylememişti.

Tüm çalışanlar iş yerini terketti. Dağılan bir ilkokulu izliyor gibiyim. Hepsi neşe dolu, hele ki bugün cumaysa, değmeyin keyiflerine.

Annem arıyor, her akşam ısrarla arıyor. "Yemeğe gelecek misin?" Hayır anne, yemeğe gelmeyeceğim, peki anne doğru dürüst bir şeyler yemeğe çalışırım.

Bir sessizlik çöktü. Bütün denetim ekibinin odası ve muhasebe servisi arasında yaptığım ring servis, fotokopi makinası ile olan güreşim ve müşteriye neyi ne için istediğimi anlatma çabam nihayet bitti. Artık oturup çalışabilirim.

Temizlik görevlilileri geldi. Hızlı hızlı, üstten bir temizlik yapıyorlar. Seviyorum onları. Mis gibi "Fabuloso" kokuyor ortalık. İşlerini bitecek ve gidecekler.

Ekip şefimiz yemek siparişi verelim diyor. Daha doğrusu benden yemek siparişi vermemi istiyor. İşe benden iki yıl önce başladığı için benden herşeyi ama herşeyi isteme hakkı var ve o bunu kullanıyor. Peki, verelim yemek siparişini. Salatanızı nasıl arzu edersiniz? Tavuklu, hellimli, ? Deniz mahsülü salatamız kalmadı malesef! Siparişin verilmesi ve bize ulaşması bir saat. Yemeği yiyip ortlalığı toplamamız ise yarım saat. Mecburen sohbet ediyoruz onbeş dakika kadar. İşte mesainin iki saati gitti bile.

Tekrar açıyoruz bilgisayarlarımızı. Kah çalışıyorum kah hayallere dalıyorum. Yaratıcı bir fikir gelmiyor aklıma. Ekolojik bir çiftlik kursam diyorum. Ne kadardır maliyeti? Ne kadar büyük bir arsa lazım acaba? Türkiye'nin neresi uygundur bunun için? Dedemin Çanakkale'de bir arsası var ama küçük galiba orası. Hem Çanakkale'de olur mu bu iş? Olur yahu neden olmasın.

İrkiliyorum aniden. Benim adım geçti. "Efendim" diyorum. Bir soru soruyor ekip şefim. Dilim döndüğünce anlatıyorum. Anlamıyor fakat. Bende çok hevesli değilim daha iyi anlatmak için. Saat onbire geliyor. "Bak onu not al, yarın müşteriye soralım" diyor. Sor demek istiyor. Sormuştum zaten. Fakat anlamıyorsun sen, ne yapabilirim? Diyemiyorum tabi. Isıra ısıra yara oluyor dilim. Köprüyü geçiyorum, dayı demek durumundayım. Hiç yakıştıramıyorum kendime bu alttan almaları.

Derken saat onikiyi geçiyor. Ben farkında değilim çünkü windowsun saatini bozmuşum saati farketmek istemiyorum. Jim, Hendrix dinliyorum, başka türlü uyanık kalamam çünkü. Artık çıkalım yavaş yavaş diyor ekip şefim. Aman bir seviniyorum, anlatamam. Derken hevesim kursağımda kalıyor. Kerem, senden bir ricam var diyor. Akşam eve gidince şu işi bitirebilir misin, yarın sabah bakalım. Akşam mı? Ne akşamı? Saat oniki otuz. Akşam biteli dört saat olmuş. Yeni güne beş saat kalmış. Hangi akşam? Dilimi ısırıyorum. Tabi diyorum. Köprüyü geçiyoruz. Hem çok iyi bir firmada çalışıyorum. Burada çalıştığım bir yıl, başka bir işte çalıştığım üç yıla bedel. Tabi yaparım.

Evlere dağılıyoruz. Fakat benim çalışacak halim kalmamış artık. Saati beş buçuğa kuruyorum. Saat yedide işteyim. Ekip şefim geldiğinde işim hazır. Buyrun. Saat dokuz oluyor, personel yeniden işe geliyor. Bilgisayarlar yavaş yavaş açılıyor. Çaylar ve poğaçalar eşliğinde yarım saatlik sabah keyfide yapılıyor. Saat onda benim mesaimin üçüncü saati tamamlanıyor. Biraz dinlenmem gerek. Tuvalete gidip kapıyı kitliyorum. Klozete oturuyorum. Kafamı arkamdaki duvara dayıyorum. Sadece beş dakikaya ihtiyacım var. Sakinleşiyorum. Burada geçireceğim bir yıl başka bir işte geçireceğim üç yıla bedel. Devam.

K.

Benzer içerikli bir yazı için: "İşkoliklerin toplam kaliteye zararları" http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=12833

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

düzgün bir işyeri yokmu,yoksa bizemi denk gelmiyor arkadaş.Anlamadım gitti.Bak yine damarıma bastın.Bırakacağım en sonunda çalışmayı,ne halim varsa göreceğim ondan sonra.Sevgiyle kal...

emel dedeoglu 
 03.08.2007 22:06
Cevap :
vallahi ben çok hayal ettim, sonunda düzgün bir iş yeri buldum. kurtuldum oradan artık. size de mutluluklar dilerim. her şey gönlünüzce olsun. K.  04.08.2007 9:13
 

yine bir film izlettin bana, bu defa ki gri idi. Umarım geçer , dilerim geçer, gülerek ve mutlu çalıştığın ve sinerji dolu bir işi yürekten diledim senin için. Sevgiler.

nilgun 
 03.08.2007 17:38
Cevap :
Merhaba Nilgün. GEçti o günler çok şükür. İki sene önceki anılarım onlar. Gerçi belirtmemişim ama... Çok teşekkür ederim iyi dileklerin için. Sevgiler. K.  03.08.2007 20:54
 

ruhunu evde bırak! bu lafı bir yerlerde duymuştum ama nereden hatırlamıyorum. İşyerleri genellikle kişiselliğe kapalı, mekanik yerlerdir. bu yüzden de çalışanların o gün ne tür bir haleti ruhiyede oldukları ne 2 dk. önce işe başladığı için üst olanların ne de senden iş gelmeyince amirinden azar işitenlerin umurunda olmaz olamaz. bence bu meseleleri ve sana "çalışan" muamelesi yapanları gerçekten de ciddiye alma, içinde bulunduğun durumla dalga geçebilirsen en güzeli. bu arada işinin gereğini de yap elbette. o zaman herşeyden daha az etkilendiğini ve evinde ruhunu bırakmış olduğun gibi bulduğunu da göreceksin bence. selam ve sevgi

Başak ALTIN 
 22.12.2006 23:08
Cevap :
Başak, ben de zaten clark kent ve süperman yazımda bu soruya cevap arıyordum. esas kimliğimizi evde bırakıp yan bir karakter olarak işe gitmek...haklısın sanırım bunu yapacağım. yapmak zorundayım...Keşke her daim bunları yazan karakter olarak kalabilsem diyorum...Fakat olamıyor işte....K.  23.12.2006 8:33
 

Sorum kaba olmuş sanırım.Özür dilerim.Blogunu çok geç bir saatte okudum.Son zamanlarda bende bişeyler için kendimden özveride bulunuyorum.Üzerine canım hiçbirşey yapmak istemiyor.Bu kadar çok çalışıpta bişeyler yazabileni kıskandım sanırım.Taktirlerimi ileteyim.Tüm yazdıklarını o akşam tamamlayamamıştım..Belki bitince dediğin olur. İyi yazmalar.

DUYGU GÜRGEN 
 13.11.2006 9:27
Cevap :
Merhaba, bende cevabımın kaba olduğunu düşünüyorum fakat fazlasıyla alınmıştım okuyunca. umarım kırmadım seni. sağduyun sayesinde bu yanlış anlaşmayı çözdüğümüz için çok mutlu oldum. Neden yazıyorum, çünkü yazdıkça hafifliyorum. Odaklanıp hakkını vererek yapabildiğim tek şeyin yazmak olduğunu fark ettim. Şu anda mesajlaşmamız beni çok mutlu ediyor. "Ne kadar çokmuşuz" diye bir yazı yazmıştım, orada Blog ortamında duyduğum mutluluğun sebebini anlatmaya çalışmıştım. O yazı neden yazdığımın cevabı. Blog yazmayı düşünüyor musun? Bekliyorum yazılarını. K.  13.11.2006 12:29
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 295
Toplam yorum
: 3950
Toplam mesaj
: 280
Ort. okunma sayısı
: 726
Kayıt tarihi
: 28.09.06
 
 

Bugün ölseniz mesela, ya da hafifletelim biraz hadi, bu giriş çok karamsar oldu. Bugün ortadan kay..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster