Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

04 Şubat '08

 
Kategori
Psikoloji
Okunma Sayısı
713
 

Geceye tutundum

Geceye tutundum
 

İşte o andı… Bilmediğim zamanlarda olmayı, bilmediğim yüzleri görmek istediğim; kelimeleri sıra sıra yapıp dizdiğim, sesleri en uzak sahillere göndermek isteğim andı… İşte o andı… Yani geceye sığındığım, sarıp sarmaladığım; kokusuyla kendimden geçtiğim, şefkatiyle huzur bulduğum andı… İşte o an geçmesin diye dua ettiğim, tekrar tekrar yaşamak istediğim andı… O an yalnızlığımın en güzel hali, geceye tutunduğum zamandı…

“İnsan neyi sever” sever dedi gece… “Bitmek tükenmek bilmeyen hüzünleri sakladım içimde. Senden, ondan, sevdadan, küçücük yüreklerden, hayatın çemberinden geçmiş hayatlardan, safi gönüllerin dilekleriyle dolup taştım hep… Sende yalnızlığınla tutundun. Sana da yer var” dedi… Sevindim… Çünkü tutunduğum geceydi… Tutunduğum karanlık yüzünün ardında saklanan güvendi… Geceye tutundum ben… Güçlü kollarıyla tuttu ellerimden ve sakladı içinde… Güvendim ben…

Hayatın içinde iyi ya da kötü bağlanmak ister insan… Bildiği, tanıdığı bir yalnızlık ister… Bildiği, tanıdığı bir hayat ister… Ama bilmediği zamanlarda gezen umutları da taşımak, o umutlarla yürümek ister… Kendini bu hayattan çekip, yeni bir boyutta arındıracak, yenileyecek umutları taşımak ister… İşte o zaman geceye tutunmalı, yıldızlara yüklemeli umutları… Ve beklemeli… Gecenin huzuru vereceği anı beklemeli..

Şimdi gecenin orta yerinde durdum ve dinledim… Her bir yıldıza bir dilek yükledim… Sana, bana, ona hepimize yeterdi.. Geceydi tutunduğum, binlerce yıldızdı umutlarımı taşıdığım… Bilirdim güçlü kollarıyla beni çekip çıkarırdı hayattan… Bilirdim onca yalnızlığıma ses olurdu… Ve bilirdi gece kulağımı fısıldayacağı kelimeleri… Beklerdim… Geceydi tutunduğum…

Fotoğraf : Recep Güleç

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

çok zaman. Ruhum ferahlamak istediğinde, kadife bir gökyüzüne bakarım, yıldızlar olmazsa bulutlar bana yol gösterir. Hele de ay var ise vazgeçilmez o tutuştan. Sevgilerimi iletiyorum Seda'cığım.

nilgun 
 06.02.2008 0:17
Cevap :
İşte ben o huzuru seviyorum. O sessizliğ... Yani gecenin huzurunda kendi iç sesimi dinlemeyi seviyorum... Sevgimle...  06.02.2008 18:52
 

Can dost,kusura bakma ama ilk aklıma gelen şey"gece de sana tutundu mu?"sorusu oldu.Şaka ya da muziplikten değil.Sahi,gece sana seslendi mi?Yada tuttu mu gece de seni?Sevgilerimle.

Ahmet AYDIN 
 05.02.2008 22:29
Cevap :
Muziplik olduğunu düşünmedim... Gecenin o sessizliğinde kendine sığınır insan ve o duyduğu aslında kendi iç sesidir. Böyle olumlu olmayı kendine değil geceye ya da başka bir şeye yüklemeyi tercih eder... Gece bana tutunmadı... Ben gecenin içinde kendi kendime sığındım, tutundum...Yalnız kalma isteği ve iç hesaplaşma yani... Sevgimle, saygımla...  06.02.2008 18:51
 

Bazı geceler biraz hüzün çöker insanın kalbine. İşte o zamanlarda ben perdeyi açıp gökyüzüne bakarım. Aya, yıldızlara... Sanki onların ışığı tutup başka bir yana çeker ruhumu... Çok uzakta sessiz huzurlu bir yere... Ve bunun için bilirim ki; aslında o hüzün ruhun huzur arayışıdır. Sevgimle sana her zaman...

Fulya 
 05.02.2008 18:54
Cevap :
O sessizliği seviyorum... Ürkütücü görünen o karanlığı da... Ben gecenin o tuhaf huzurunda kendime tutunuyorum... En güzeli de bu galiba... Sevgimle...  06.02.2008 18:47
 

Ah gece gibis, insanın kendiyle yüzleşmesi gibisi mi var!

Ali Gülcü 
 05.02.2008 13:16
Cevap :
Sevgili Ali, işte anlatmak istediğim bu.. Gecenin sessizliğine sığınmak... Yani kendinle başbaşa kalıp, içhesaplaşmalarla doğruya ulaşmaya çalışmak... Sevgilerimle...  06.02.2008 18:46
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 194
Toplam yorum
: 2196
Toplam mesaj
: 2
Ort. okunma sayısı
: 1515
Kayıt tarihi
: 04.08.06
 
 

1981 yılında aslında istenmiyor olsam da geç alınan karardan dolayı hayattayım:)) Haritacıyım ve işi..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster