Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

29 Mayıs '12

 
Kategori
Deneme
Okunma Sayısı
86
 

Geçmişin sayfalarında gezinti

Geçmişin sayfalarında gezinti
 

Bir kez daha inandım hayatın sürprizli olduğuna. Hele kendini berbat hissederken gelmiyor mu bu sürprizler, tepeden tırnağa mutlulukla doluyorum.

Dün akşam üzeri Facebook'a göz atayım derken yeni bir arkadaşlık isteğiyle karşılaştım. Baktım ki o da ne, liseden bir kız arkadaşım. Şaşkınlığımı tarif edemem. Hemen yazışmaya başladık; neredeyiz, ne yapıyoruz, evlendik mi, boşandık mı, çocuğumuz var mı falan. Meğer geçtiğimiz Cumartesi bizim lisenin günü varmış, epeyce bir arkadaş toplanmışlar. Beni de sormuşlar birbirlerine, hiç bir haber alamadıklarını söylemişler. Bir çoğu birbiriyle en az ayda bir görüşüyormuş. İlişkilerini koparmamışlar, ne güzel.

Sonra bugün, çok iyi hatırladığım başka bir arkadaşım, adaşım, arkadaşlık isteği göndermiş, onunla henüz yazşmadık ama, bol bol yayınladığı fotoğraflara baktım. Dünkünden daha fazla şaşırdım. O kadar çok lise arkadaşım vardı ki bu fotoğraflarda ve hemen hepsinde eskiden kalan, onları tanıyabilmemi sağlayan bir şeyler vardı ki duygulanmadan edemedim. Hatta öğretmenlerimiz vardı hâlâ görüştükleri. Bir gün içinde hepsini birlikte tek tek görmek, incelemek hafif yollu bir şokla birlikte tuhaf bir de haz verdi.

Benden hiç haber alamadıkları çok doğru. Sır oldum adeta, çok şey yaşayıp çok şeyi sığdırdığım o yıllar sanki hiç yaşanmamış gibi davrandım, sanki yoktu o yıllar, hafızamın bir köşesini kesip atmıştım sanki. İstemedim, kimseyi aramak sormak, o yılları hatırlatacak bir kimse ya da olayla karşılaşmak.

Oysa ben ilkokul öğretmenim ve arkadaşlarımla bile görüşüyorum. Bu başka bir şey...

(Sebebini kimse sormasın, anlatmam)

Adaşımın profilinden çıkıp onun listesindeki diğer lise arkadaşlarımın profillerine daldım sonra. Gerçekten tuhaf bir duyguydu. Peşinden lise yıllığımı çıkarıp baktım tek tek sayfalara.

Ne kadar genç, çocuksu yüzler vardı karşımda. Kimler hayatta ne olmak istemiş, şimdi ne olmuş? Ben ne olmak istemiştim, ne oldum?

Bir çok insan Facebook'u zaten bu amaçla kullanıyor galiba; ben ise hiç aramamıştım eski okul ya da çocukluk arkadaşlarımı. İyi oldu, iyi ki aramış bulmuş beni arkadaşım. Bunun verdiği mutluluk sayesinde halet-i ruhiyemi değiştiriverdim bir anda.

Esen kalın. 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Merhaba Nurten Hanımcım,birkaç ay evvel aynı duyguları ben yaşadım ve biliyorum.Ama ben jet hızıyla harekete geçtim daha doğrusu ben geçmezdim hemen belki ama arkadaşlarım öyle istediler ve çok uzaklardan evime geldiler.Binbir heyecanla karşıladık onları eşimle ve uzun saatler konuştuk eskileri ama Nurten Hanım meğer ben bu kadar fazla heyecanı artık kaldıramaz olmuşum onu öğrendim.Sonrasında uzun süre kendime gelemedim.Şimdi görüşüyoruz ve Haziran sonu Ankara'da buluşacağız sınıfça.Bu güzel paylaşımın için teşekkürler kalbini sevdiğim güzel kadın.

Şennur Köseli 
 29.05.2012 10:51
Cevap :
Merve için söylediğimin aynısını size yineliyorum Şennur hanımcım. İyi ki varsınız, sizi seviyorum. Moral ve güç oluyorsunuz bana.   29.05.2012 23:40
 

Hatırlanmak çok güzel. Unutulmamak, bulunmadığınız bir ortamda adınızın anılması, güzel iz bırakmak... bazen bende hiç anımsamadığım zamanlara gidebiliyorum. Taa ilkokul 1.sınıf arkadaşımı görme şansım oluyor. Arkadaşlıklar güzel, dostluğa çevirebilmek daha da güzel. Ama en hoşu da her seferinde aynı zevkle yazınızı okumak:) sevgiler

Merve Ballı Acar 
 29.05.2012 10:05
Cevap :
Merve'ciğim, şu melankolik akşamıma renk veren övgün için teşekkür ederim. İyi ki varsın.  29.05.2012 23:38
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 314
Toplam yorum
: 619
Toplam mesaj
: 16
Ort. okunma sayısı
: 1170
Kayıt tarihi
: 07.08.11
 
 

Üsküdar İstanbul doğumluyum ve halen burada yaşıyorum. Okumak, yazmak ve seyahat etmeyi çok seviyor..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster