Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

03 Mayıs '12

 
Kategori
Gezi - Tatil
Okunma Sayısı
1681
 

Güneydoğu gezisi (1) Peygamberler şehri Urfa/Akçakale

Güneydoğu gezisi (1) Peygamberler şehri Urfa/Akçakale
 

Tatil deyince benim aklıma otel- deniz- güneş- kum üçlüsü dörtlüsü değil de dere tepe dolaşmak, yeni yerler görmek, keşfetmek, tanımak geliyor.  Bu sefer de yolum Şanlıurfa-Mardin çevresine düştü.  Uzun süredir görmek istediğim yerlerdi oralar.  Arkadaşımın teklifiyle niye olmasın dedim ve kararımızı verdik. Bir tura katılıp gitmek daha kolay olurdu belki ama biz kendi maceramızı kendimiz yaratmak istedik, uçak biletlerimizi aldık ve ver elini Şanlıurfa dedik.

Arkadaşımın yeğeni Urfa’nın Akçakale ilçesinin bir sınır köyü olan Ekinyazı köyünde kutsal öğretmenlik görevini yapan bir genç kız ve okulunun bahçesinde bir lojmanda diğer öğretmenlerle birlikte kalıyor. Hem onu göreceğiz hem de çevreyi.  Öğretmen kızımızın kardeşleriyle birlikte biz dört kişi küçücük lojman odasında kendisinde misafir olduk.

Peygamberler şehri denen, birçok medeniyete ev sahipliği yapmış, ipek yolunun önemli duraklarından biri Urfa. Uçağımız koca koca tarlaların ortasında sanki terk edilmiş gibi yalnız başına duran pist dediğimiz tek bir beton yola sabahın ilk ışıklarıyla birlikte demirden bir kuş gibi süzülerek indi. Zaten İstanbul’dan günde tek bir uçuş varmış. Küçücük havaalanında tek bir uçak yolcularını indirdi ve gitti. Ve maceramız başlamış oldu.

Bekleyen Havaş otobüsüne bindik ve Urfa’nın merkezine doğru yola çıktık. Urfa, büyük caddeleriyle modern ve eskinin karışımı yapısı ile modern alışveriş merkezleri ve eski çarşılarıyla karmaşa yaratan büyük ve renkli bir şehir.  Hiç vakit geçirmeden Akçakale’ye giden bir minibüs bulup bindik.  Şoför ve muavin gürültülü bir şekilde Arapça olduğunu tahmin ettiğim kendi dillerini konuşuyorlardı. Öyleymiş nitekim. Meğer Akçakale’de herkes Arapça konuşuyormuş. Minibüs ahalisine baktığımda elbiseli ve başları poşulu sert görünüşlü erkekler ve renkli kıyafetli suskun kadınlar doluydu.  Merakla etrafıma bakındığım o kadar belliydi ki muavin olan kişi hocam hocam diye tanıtım sohbetine başladı.   

Yol boyunca uzanan yemyeşil bereketli tarlalar görüyorduk ve ne ekildiğini merak edip sordum. 90 lardan sonra GAP projesi ile birlikte çoğunlukla pamuk ve buğday ekiliyormuş. Gerçekten uçsuz bucaksız tarlalar göz alabildiğine uzanıyordu. Harran ovasının en bereketli toprakları imiş söylediğine göre buralar.

50 km. yaklaşık bir saat sonra Akçakale’ye vardık.  Burası Urfa’dan daha da farklı bir yer bilmediğimiz bir dünya gibi göründü bize. Akçakale Urfa’nın Suriye sınırına sıfır noktada bulunuyor ve Suriye’ye açılan kapılarından biri ama şimdi aktif değilmiş. Aktif olan kapı biraz daha ötede olan Ceylanpınarı kapısı.

İlçe nüfusunun tamamına yakını Arap kökenli ve giyimleri ve yaşantıları ile Arap kültürünün Türkiye’deki uzantısı sanki. Her yerde arap kıyafetli uzun elbiseleriyle renk renk poşulu koyu esmer erkekler ve pırıl pırıl renkli simli üzeri işlemeli uzun elbiseleriyle ve başlarında mor eşarplarıyla esmer kadınlar vardı. Kadınlar sanki erken yaşlanmış gibiydiler ve çoluk çocuk herkes bağıra çağıra Arapça konuşuyordu.    

Biz dört kişi ellerimizde valizlerimiz Ekinyazı köyüne giden minibüse gittik. Eski minibüs kalabalıktı ve ilçede gördüğümüz ilginç görüntülerin on misli fazlası köye giden minibüsteydi. Hemen ön yerlerdeki erkekler kaldırıldı ve biz yerlerine oturtulduk. Samimi ve saf halleriyle ahali pek bir sevimli geldi ilk bakışta. İki kişilik koltuklarda üç kişi oturduğumuz düşünülürse, eşyalarımız da kucağımızda, boş yerlerde de köye götürülen çeşitli malzeme ve çuvallar olduğu halde tıklım tıkış yola koyulduk. Adeta zaman içinde geriye yolculuk yapıyorduk. Eski Türk filmlerinden anımsadığım üzere “bir tavuklarımız eksik” deyip katıla katıla gülüyorduk pek de belli etmemeye çalışarak. Dışarıda da aynı Yaşar Kemal’in romanlarındaki sarı sıcak tabirine uygun bir güneş ve biz ter içinde yol alırken birden arabayı kenara çekti şoför.  

Etraf ta tenha, hiçbir ev ve insan yok ve tek tük geçen arabalar ve üstümüzde güneş. Ve bizde şok. Araba çalışmıyor, bozuldu. Gar gar gar almıyor marş, şoför uğraşıyor kaputu açmış tamir etmeye çalışıyor ama yok olmuyor. Motordan anlayanlar teker teker bir el attılar ama hayır çalışmıyor. Kaldık öylece yolda. Cep telefonlarına davrananlar kendi dilleriyle konuşuyor ve bir gürültü gidiyordu. Bir yarım saat kadar o sıkışık düzende sıcak altında bekledikten sonra nihayet başka bir araba geldi ve bizi alıp yola koyuldu.

Ve nihayet köye ulaştık. İşte köyün sağlık ocağı, tek eczanesi, tek bakkalı, okul ve bahçesinde lojmanı ile karşımızdaydı. Köy de bunların arkasında sessiz sedasız yerini almıştı. Sanki yaşamıyormuş gibi. Köyün rengi tamamiyle toprak rengi, evler topraktan çatısız hepsi aynı biçim. Geceleri çatılarda yatıyorlar.

Burada kumalık çok normal görünüyormuş. Adamların çoğunun iki veya üç karısı var, çocuklar ayrı annelerden, kalabalık bir şekilde yaşıyorlar kendi hallerinde. Üzerine kuma gelmesini istemeyen kadın da durmadan çocuk doğuruyormuş. Ayrıca son zamanlarda moda olan Suriye’den gelin almak bol miktarda var burada. Çünkü ucuz geliyorlarmış. Genç gelinler adamın ikinci, üçüncü karısı olarak para karşılığı Türkiye’ye gelip yerleşiyormuş.  Hasattan gelen para ile ya büyük oğlunu evlendiriyor ya da adam kendi evleniyormuş. Ve çocukların çoğu kimliksiz, ayrıca Türkçe öğrenmek de sanki istemiyorlarmış, bu konuda öğretmenler zorlandıklarını söylüyorlar.

Ayrıca kaçak elektrik de çok fazla burada. Elektrik faturası sadece devlet kurumlarına geliyormuş. Geceleri de sık sık elektrikler kesiliyor, ama niye kesildiğini de herkes biliyormuş. Ya kaçak birileri geliyor ya da gönderiyorlarmış elektrikleri kesip. Halk aslında fakir değil, hasattan veya kaçaktan kazanıyor. Evlerin önlerinde son model arabalar var ama çocukların ayakları yalınayak ve kirli giysilerle okula geliyorlar. Sümükleri devamlı akıyor ve kirliler.

Öğretmenlerde tedirginlik vardı, hareketleri ve giyimleri ölçülü idi. Balkona bile çıkıp oturmadıklarını gördüm. Arada camlarına taş atıyorlarmış söylediklerine göre. Belki ergen çocuklar bilmiyorum. Ben yine de iyi niyetimi bozmadım. Akşam biraz köyü dolaşmaya çıktık ve okulun bahçesindeki çardakta oturmayı denedik. Hava kararmıştı ve birden hızla atılmış güm diye bir taş düştü orta yere. Okul çitinin dışından atıldığı belliydi ama önemsemiş görünmemek için kalktık ve içeri girdik.

Urfa’daki ilk günümüzü de böylece tamamladık.

(Devam edecek)

Şükran Demirtaş

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Şükran Hanım, resim galerinize bakmıştım. Yazınızı da okuyunca bilgiler somutlaştı. Sosyal yaşamla ilgili gözlemler, bilindik söylemleri doğruluyor. Ülkemizi güllük gülistanlık göstermeye hiç gerek yok. Gerçekler gözler önünde. Önemli olan bu gerçekleri saklamak değil, sosyal yaralara çozüm yolları üretmek, tedavi etmektir. Yazınızda bütün çıplaklığı ile sergilediğiniz medeni kanuna aykırı çarpık ilişkiler, tam da mevcüt yönetimin anlayışına uygun. Sosyal görünüm moralimi bozmuş olsa da, güzel yazınızı ve seyahat izlenimlerinizi okumak beni mutlandırmaya yetti. Selam ve sevgilerimle.

Hızır Kabil 
 03.05.2012 19:05
Cevap :
Teşekkür ederim Hızır bey, beğeniniz ve güzel yorumunuz için. Ben gezmeyi çok sevmemle birlikte gezdiğim yerleri tanımayı, kültürünü anlamayı, araştırmayı da seviyorum, şimdi de tanıdığım yerleri böyle yazılarla tanıtmayı da sever oldum. Bizler büyük şehirlerde kendi hayatlarımızı yaşarken, çok başka köşelerde çok farklı hayatlar da yaşanıyor. Ve oradakiler kadın olsun, erkek olsun ne insan haklarından haberdarlar ne de kendi haklarından. Sadece onlara öğretilen şekilde yaşıyorlar.Ve biz ne kadar bağırırsak bağıralım kadın hakları ve insan hakları diye onlar bildiğini okuyor. Ve kullanılıyorlar. Saygı ve sevgilerimle...  04.05.2012 18:51
 

Merhaba Şükran Hanımcım doğunun bir çok ilini,ilçesini dolaştım ilk tayin yerim zaten doğu idi ve kendi isteğimle gittim, oralara hizmet aşkım vardı hep.Çok anılarla döndüm bazılarını anımsadığımda gözlerim dolar.Yazınızın devanımı bekliyorum selam ve sevgilerimle.

Şennur Köseli 
 03.05.2012 13:32
Cevap :
Ne güzel, çok seviniyorum böyle duyduğum zaman. İsteyerek doğunun ücra köşelerine halka hizmet için hizmet aşkıyla gitmek herkese nasip olmaz.Takdir ettim Şennur hanımcım. Bir kere daha sevdim. Oradaki insanların insanca muameleye o kadar ihtiyaçları varki sorma. Gözleri gülüyor onlarla konuşurken. Teşekkürler, selamlar ve sevgilerimle...  03.05.2012 15:33
 

Yazının bütününü değerlendirirsek eğer Şükrancığım, o bölgelerin ne kadar ihmal edildiği anlaşılıyor. O yöreleri ben de çok merak ediyorum ama sanırım görmek kısmet olmaz.İstihdamın olmadığı, halkın kendi çabaları ile ayakta durmaya çalıştığı yerde haliyle illegal yollar, legalleşiyor. Bir de şu çok eşlilik konusuna takıldım. Biz kentlerde kadının hakkı, hukuku diye bağarınırken oralarda kadının adı bile yok;((( Sevgilerimle canım, devamını bekliyorum.

Ay Şen 
 03.05.2012 11:33
Cevap :
Canım benim, biz ne kadar büyük şehirlerde kendi ayaklarımızın üzerinde durup kendimizi özgür hissetsek ve kendi kendimize kadın hakkı diye bağırsak da ordaki kadınların gerçekten adı yok. Ve işin kötüsü de kadının kendi haklarından haberi yok. Üzerine kuma gelmesin de başka bir isteği yok. Onun için de habire doğuruyorlarmış. Çünkü hasatın parası oğlanların evlenmelerine gitsin, başka kadına değil. Başka bir dil konuşuluyor, başka kıyafetler giyiliyor görsen sanki Türkiye değil de başka bir ülkedeyiz gibi. İşte böyle arkadaşım. Sevgilerimle...  03.05.2012 13:10
 

Ne güzel anlatmışsınız, memleketim olduğu halde hiç gidip göremedim. Kısmet olmadı ne yazık ki. Mardin-Şanlıurfa görmek istediğim yerler arasında başta geliyor oysa. Emeğinize sağlık Şükran Hanım,selamlar.

Merve Ballı Acar 
 03.05.2012 10:35
Cevap :
Merve'cim ülkemizi seviyorsak bütün köşeleri hakkında az da olsa fikir sahibi olmamız önemli. Bu yüzden değişik kültürleri incelemeyi seviyorum. Ve de şiddetle tavsiye ediyorum. Bir fırsat yakala da gör bak ne değişik yerler var. Teşekkürler, sevgiler...  03.05.2012 13:11
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 249
Toplam yorum
: 1562
Toplam mesaj
: 40
Ort. okunma sayısı
: 2089
Kayıt tarihi
: 19.03.11
 
 

Doğup büyüdüğüm şehirde, İstanbul'da yaşıyorum. Emekliyim. Gezmeyi, görmeyi, keşfetmeyi sevdiğim ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster