Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

03 Nisan '07

 
Kategori
Anılar
Okunma Sayısı
687
 

Hastanede 80 gün

Hastanede 80 gün
 

Evet; söylerken dile kolay gelen tam 80 gün. Bundan tam 7 yıl öncesi. Muhteşem umutlarla dolu milenyumun Nisan ayı. Baharın güzelliklerini beklediğimiz Nisan artık bizim için hayatımızı bir anda değiştiriveren mimli bir ay olacaktı sonrasında…

Her zaman yaptığım gibi bir Cuma akşamı ailemi ziyaret etmek için herşeyden habersiz çıktığım İzmir-Balıkesir yolunun bir daha beni geri döndürmeyeceğini nereden bilecektim… Evime gidip, annemin bana kapıyı açıp, sarılıp, içeri girer girmez ‘’gel bak ben güzel kızıma neler yaptım’’ cümlesini duymayı hayal ederek süren yolculuk…Üniversite ve çalışma hayatım İzmir’de geçtiği için karşılıklı özlemimiz yıllardır dolu dizgin her zaman… Neyse, karşılamaya eniştem gelmişti. Sessizdi; ama bilmeyince neler olduğunu, canı sıkkındır deyip sorgulamadım sebebini…Hava karardığı için önce ne yöne gittiğimizi anlamadım…Ama hastanenin önüne geldiğimizde eniştem gözlerimdeki kocaman soru işaretlerine bakarak , ‘annenin tansiyonu yükseldi ve onun için buradayız’ dedi…Bu kadar basit olmadığını o an anlamıştım…

Koşarak annemin bulunduğu bölüme ulaşmaya çalışıyordum. Koridorlar bitmek bilmiyordu. Ve en son REANİMASYON yazan kapının önünde ablamı ve babamı gördüm. İlk 24 günümüzü geçirdiğimiz kapı…Kalabalıktı…Ablam ve babam olanları anlatıyorlardı. Annem o gün öğleden sonra beyin infarktüsü geçirmiş..Durumu kritikmiş..Kulaklarım dinliyordu ama gözlerim orada, o yatakta yatanın annem olduğuna inanamıyordu…O bölümde herkes hasta gibiydi ama annem makyajıyla, her zamanki bakımlı görüntüsüyle oraya ait değildi.. O hepimizden genç ruhuyla, enerjisiyle orada yatıyor olamazdı…

O akşam başlayan 80 günlük hastane yaşamı sanırım şu an sahip olduğum yaşımın üzerindeki olgunluğu ve hayata artık başka bir pencereden bakmamı sağladı…

Reanimasyon sürecinde günlerimiz beklemekle ve dua etmekle geçiyordu. Hastalığıyla ilgili bilgiler alıyor, araştırmalar yapıyorduk..Bir de doktorların bile bu konuda ikiye bölündüğü bir konu vardı. Komadaki bir hastanın sizi duyup duymayacağı. Biz şansımızı deniyorduk. Annem baharı çok severdi.Yanına girmemize izin verdiklerinde gidip dakikalarca O’na baharı anlatırdım…Dakikalarca konuşurdum uyansın artık diye…Geri dönmesi gerektiğini ısrarla anlatırdım…

Umutlarımızın tükendiği 4. günde birdenbire yaşanan hareketlilik ve doktorların ‘Beyindeki ödem solunum merkezine indi. KAYBEDİYORUZ’ sözleri de çaresizliğin ve hayatın ne olduğunu öğretti 28 yaşında bana…

Doktorlar bilir…Bazıları kitap harflerinin dışına çıkmazken, bazıları biraz daha cesur olurlar…İşte babamın da böyle cesur bir meslektaşı babama ‘’Bana yetki ver.Ben hastamı mezara koyup, üstünü örtmeden vazgeçmem’’ dedi. Yapacağı 2. deneme ya anında ölüme götürecek, ya da bize geri getirecekti annemi…Çaremiz yoktu başka…

Zaten bizi bırakıp gidiyordu melek annem…Ve kabul ettik…

Sessiz ve korkulu bekleyiş çılgın doktorun ‘’ evet annenizi geri döndürdük; ama artık siz onun sağ tarafı olacaksınız ve dili olacaksınız ‘’ sözleriyle son buldu…Bu da yeni bir şoktu…Ama olsun bize geri dönmüştü ya biz onun her şeyi olmaya zaten hazırdık… 20 gün daha Reanimasyonda tutuldu.Biz bu sürede sabırla bekledik ve bu bekleyiş sırasında diğer hastaları ve hasta sahiplerini de gözlemliyorsunuz farkında bile olmadan…Ve pencereler çoğaldıkça çoğalıyor…O güne kadar hayatta neleri pas geçtiğinizi, ne kadar saçma şeylere takılıp kaldığınızı düşünüyorsunuz.İlk günden beri sorduğunuz neden benim melek ruhlu, herkese iyilik eden annem bu durumda sorusu bile anlamını yitiriyor.Oraya gelen minicik bedenlerin günahı ne olabilirdi ki onlar da oradaydı…

25. gün…Odaya çıkarılışı…Karanlığın içindeki küçük ışık…

Annem artık bizimle…

Doktorlar ve hemşireler neler yapmamız gerektiğini anlatıp, bundan sonraki yaşantımızda olması gerekenleri öğretiyorlar. Konuşamayacak olması zorlayacak diyorlardı. Ama biz aramızdaki iletişimi gözlerimizle sağlayacak kadar sıkı bir telepatiye sahiptik annemle…Bunu daha iyi anlamıştım bu olayda… Şimdi sıra bizdeydi..Tıpkı annemin biz küçükken sabırla yedirdiği yemekleri biz ona yedirecek, ilk adımlarımızı atmaya çalışırken onun yaptığı gibi elinden tutacaktık…O hep bize dimdik ayakta durabilmeyi ve hayatla mücadeleyi öğretmişti…Ve işte mücadele başlamıştı tam anlamıyla…

Odaya çıkarıldıktan sonra yaptığımız detaylı işleri anlatıp da sıkmayacağım sizleri…Ama şunu söylemek isterim ki insan denilen varlık öyle bir güce sahip ki; her ortama ve şarta alışıp sanki hep öyle yaşıyormuş moduna girebiliyor. Ben yapamam, ben dayanamam, bana göre değil gibi cümleler inanın anlamsız… Her şeye dayanıyor, yapmamız gerekiyorsa her şeyi yapabiliyoruz…

Ve inanır mısınız? O günlerde öyle büyük bir acı yaşıyorken bile, bir an geliyor gülüyorsunuz…Acıkıyorsunuz…Hastanede bir yandan yapmanız gerekenleri yapıyorken; bir yandan da 8 yıllık çok sevdiğiniz işinizden 2 cümlelik bir faksla istifa ediyor, kopamam dediğiniz şehirden kopuyor ve sonsuza kadar süreceğini sandığınız ilişkinizi bitirebiliyorsunuz….

Hastanedeki 80 gün sonunda tüm hayatınız değişmiş oluyor…

80.günün sonunda, tedavimize devam edeceğimiz ve yeni hayatımıza başlayacağımız evimize annemi de alıp gidiyoruz…

Annemin bana kapıyı bir daha açamayacağı kapının önü bile farklı artık…

Annem sen benim yanıma kalansın….Annem ben senin yanına kalan…

Sen üzülme…Sözlerin hep yüreğimde…

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

ablacım sen harıka bı evlatsın ya hayırlı evlat dedıklerı boyle oluooo... ıns annecığın cok ıı olur bunu butun kalbımle ıstıorum allahında sana sabır vermesını senı tanıdığıma cok sevındım hayat mucadelende sana basarılar!!!

merve ekinci 
 13.07.2007 16:56
Cevap :
TEŞEKKÜRLER MERVECİM...BEN DE SENİ TANIDIĞIMA ÇOK MEMNUNUM. ZOR GÜNLER OLDUKÇA GERİDE KALDI VE BU ŞEKİLDE YAŞAMAYA ALIŞTIK SANIRIM...İNSANOĞLUNUN ALIŞAMAYACAĞI ŞEY YOK... VE HAYAT MAALESEF HERKESE ADİL DAVRANMIYOR... KUCAK DOLUSU SEVGİLERİMLE...  13.07.2007 17:08
 

Sevgili Annenizin hastalığına üzüldüm, geçmiş olsun. Mücadelenizde başarılar dilerim, inşallah sizlerle sag salim başınızda olur.Onu sevgiyle kucaklıyorum, dua edeceğim, iletiniz bunu lütfen...Esen kalınız...

Portakal Çiçeği ve FISILTI 
 09.04.2007 0:38
Cevap :
ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM...ŞU AN OLDUKÇA İYİ...GÜZEL DİLEKLERİNİZİ İLETECEĞİM...SIKINTILAR GERÇEKTEN PAYLAŞTIKÇA AZALIYORMUŞ... PAYLAŞIMINIZA DA AYRICA TEŞEKKÜRLER...SAĞLIKLA VE MUTLULUKLA KALMANIZI DİLERİM...  09.04.2007 2:40
 

yazını okuyunca inan çok duygulandım zaten sırf inan sana içimden geçenleri yazabilmek için kendimi bu siteye kayıt ettim. bende babamı 1ay önce akçiğer kanseri yüzünden kaybettim.ve her aklıma geldiği zaman kendimi tutamıyorum bilmiyorum annen hala yaşıyomu, inşallah yaşıyordur ve yüce allahım hiç bir zaman başından eksik etmesin.ben babamı 80 günü bırak 1 hafta bile doya doya öpemedim dağ gibi adam 1haftada bir deri bir kemik oldu ve haftanın sonunda kaybettim.hani gerçekten insan kendi kendine söylenirya ailemden biri ölse yapamam ,yaşayamam ölürüm.bunlar gerçekten olduğu zaman (yüce allahım okadar büyüksün ki nasıl bir sabırdır bu).sen kuuna nasıl bukadar sabır verebiliyorsun sana şükür.

yağmurun perisi 
 07.04.2007 23:23
Cevap :
ÖNCELİKLE BABANIZIN MEKANI CENNET OLSUN...SİZE DE BAŞ SAĞLIĞI VE SABIR DİLİYORUM.İNANIN ÇOK ÜZÜLDÜM VE EVET ANNEM YAŞIYOR...7 YILDIR BEN ONUN SAĞ TARAFI OLMAYA ÇALIŞIYORUM...HASTANE GÜNLERİNDE ANNEM İÇİN GÖZLERİ KAPALI EVDE UYUYOR GİBİ OLSA BİLE YAŞASIN DİYE DUA ETTİM HEP...VE ÇOK ŞÜKÜR Kİ ŞU AN EPEY TOPARLADI...AYNI MASADA YEMEK BİLE YİYEBİLECEK KADAR...ALLAH KİMSEYE BAŞIMA VE BAŞINIZA GELEN GİBİ ANİ ACILAR VERMESİN DİLERİM...BU KADAR İÇTEN BİR YORUM YAPIP BENİ DUYGULANDIRDIĞINIZ İÇİN ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM...BU DUYGU PAYLAŞIMINI YAŞAMAK ÇOK GÜZEL...SAĞLIKLA VE MUTLULUKLA KALIN...  08.04.2007 2:56
 

Ve neredeyse aglayarak okudum..Benim de hastane günlerim geldi aklıma..Annem aynı rahatsızlıktan iki kere hastaneye yattı ve.. ikincisi aldı götürdü..Ne olur ona sımsıkı sarılın.sevgi en güzel ilaç...Büyük geçmiş olsun...kucak dolusu sevgilerimle...

sema öztürk 
 06.04.2007 21:59
Cevap :
ÖNCELİKLE ANNENİZ İÇİN MEKANI CENNET OLSUN DEMEK İSTİYORUM...VE SİZİN DE BAŞINIZ SAĞOLSUN...SEVGİNİN VE İLGİNİN GÜCÜNE İNANIYORUM VE ELİMDEN GELENİ YAPMAK İÇİN TÜM HAYATIMI SIFIRLADIM...YAŞANILANLAR HİÇ KOLAY DEĞİL...PAYLAŞIMINIZ İÇİN TEŞEKKÜR EDERİM...SAĞLIKLA VE MUTLULUKLA KALIN...  06.04.2007 22:18
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 7
Toplam yorum
: 50
Toplam mesaj
: 8
Ort. okunma sayısı
: 7315
Kayıt tarihi
: 20.03.07
 
 

9 Eylül Ünv.'de Satış Yönetimi okumama rağmen ideallerim uğruna çabaladım ve piyasamızın tabi..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster