Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

18 Kasım '10

 
Kategori
Kişisel Gelişim
Okunma Sayısı
1082
 

Hayata Yaşamak İçin mi Geldik?

Hayata Yaşamak İçin mi Geldik?
 

Hayata Dair Notlar, No:3
Evet. Başlıktaki sorumuzun cevabı “Evet”. Ancak sadece “evet” diyerek geçebileceğimiz bir soru olmadığı söylemeye gerek yok. Öyle olsa bu yazı dizisini yazıyor olmazdık.

Birçoklarının “elbette yaşamak için geldik” diyeceğini söylemek anormal sayılmaz. Ki soruya yüzeysel bakıldığında hakikaten de öyledir. Canlı diye nitelendirdiğimiz her ne varsa, elbette yaşamak için vardır. Bitkiden tutun her türlü hayvana kadar canlı addettiğimiz her şeyin gayesi yaşamaktır. Yaşamak ve üremek. Hayatın tabiatı budur…

Ancak biz konumuz gereği insan hayatından bahsettiğimiz için bu soruyu insan özelinde ele almak ve üzerine hiç olmazsa birkaç dakika düşünmek suretiyle eğilmeliyiz ki diğer canlılardan gerçekten de farkımız olduğunun ayırdına varabilelim. Aksi halde ne kendimizi ne de hayatı tanıma şansını bulabiliriz.

Çeşitli meclislerde edilen sohbete iştirak edemesem de dinlemek suretiyle dikkat kesildiğim anlarda, kafatasıma duvar çivisi çakılıyorcasına şiddetli bir ağrının saplandığı hissini veren sloganlardan bir tanesi işte tam da konumuz olan hayatın gayesi ile ilgilidir. “Abi hayata bir daha mı geleceğiz, hayatımızı yaşayalım!”

Cümlenin gelişinden gideceği istikamet belli ve çıktığı ağzın sahibinin bakış açısı ile görüş keskinliğini gayet iyi yansıtan kısa bir cümle. Kişi özelinde kimsenin görüşüne bir şey diyemem. Eleştirilecek yanları olsa dahi hicabım ulu orta bu fikirlerimi serdetmeme mani olur ve çoğu kez sükutu tercih ederim.

Genelinden olaya yaklaştığımızda bu satırları yazarak bir nevi söylemem gerekenleri yazıya dökerim ki, istifade etme vadesi gelen herkes bunun hayrını görebilsin. Yoksa kerametim kendimden menkul iken kimselere had bildirecek, yön gösterecek derece küstahlık değildir gayem.

Başlığa dönecek olursak bu hayata gelmeyi tercih etme şansımız varmış da, hayatın hangi aşamasında ve neresinde doğacağımızı belirleme iradesine sahipmişiz gibi konuştuğumuz için sual ve cevapta bir garabet var diyorum. Ne gelişimiz ne de gidişimiz iradi. Doğumumuza dahlimizin olmadığı kadar ölüm biçimimiz ve zamanı konusunda da bilgimiz yok (İstisnai ölümlü intihar vakaları hariç, ki onlarda da hastalıklı ruh halinin tezahürü olan bir seçim söz konusu olduğundan irade zayıflığı mevcuttur. Arzu edilirse bu bahsi de sonra açarız)…

Evet, hayata bir daha gelme şansın yok. Bunun farkındasın. Bir daha gelemeyeceksem o zaman şimdi istediğim gibi yaşarım dediğin anda olası sonuçlarına da katlanacağın bir yarın hazırlamış oluyorsun ki, bu da zamanı geldiğinde azap çekeceğin bir durum hasıl edebilir. Nasıl ki insan yaşlanınca gençliğinde yaptığı bazı hatalardan vidan azabı çekerse aynısı “hayatını yaşayanlar” için de geçerli olabilir. Hem de dünya sonrası…

Hayatı yaşamak tamam, nefes alacaksın, yiyeceksin, içeceksin… Ancak diğer canlılardan farkın ne? Onlar da yapıyor bunları. İçgüdüsel olarak yiyorlar, içiyorlar, ürüyorlar. Biz insanız diyorsak bir farkımız olmalı değil mi? “Efendim medeniyet, teknoloji, bilim gibi meziyetlerimiz var. Bizim onlardan farkımız budur” denilebilir. Amenna! Doğrudur, bu sayılanlar bizim diğer canlılardan farkımızdır. Peki ama madem ki günün birinde ölüp gidiyorsak, kendimizi bu kadar paralamaktan ne çıkarımız var? Deliler gibi çalışmaktan zevk mi alıyoruz? Aldığımız zevk ise bize ne kalıyor geriye?

Ekmekle de doyuyor bu karın, pastayla da. Ekmeğe ulaşmak daha kolayken ne diye bir yerimizi yırta yırta çabalıyoruz da kek yapıyoruz. Daha iyi lezzet almak için bunca çileye değer mi? Yoksa bunlarda farklı hikmetler mi var? Nedir acaba? Bu hayatta bir gayemiz yok ise ne içindir bu kadar terakki?

Teknoloji teknoloji diyoruz da neden teknolojiden de şikayet ediyoruz? Sabahın köründen akşamın kör karanlığına kadar çalışarak hem gençliğimizi hem de sağlığımızı heba ediyorsak karşılığı iki dilim kek yemek midir? Yahut akşam iki duble içince hesap fit midir? Bu hızlı döngü başımızı döndürmüyor mu?

Yıllarca çalışıp didindikten sonra emekli olduğumuzda elimizde ne kalıyor? Sağlığımızın ve gençliğimizin yerini kazandıklarımız doldurabiliyor mu? O boşluğu doldurmak için para, mal, mülk, şan, şöhret yetecek mi? İsmini bile duymaktan sürekli kaçtığımız ölüm son hızla bize yaklaşırken daha ne kadar kaçabileceğiz ondan? Kaçabilecek miyiz?

Bu dünyada hayatımızı yaşayabiliriz, buna mani yok. Peki bunun karşılığında neleri kaybedeceğiz. Denilebilir ki ölünce toprağa karışıp, yok olup gideceğiz. Olabilir. Belki de öyle olacak (haşa!).

Diyelim ki öyle oldu. Yani ölünce her şey bitti. Yani yok olduk. O zaman zaten yaşadıklarımız da kimsenin bilmediği ve görmediği bir boşlukta kaybolup gidecek. Anlık zevklerin vereceği hiçbir şey de olmayacak. Yani “hiç” olacak bir yaşam için mi buradayız o zaman? Bu ne saçma bir düzendir ki eninde sonunda “hiç” olmak için evreni mükemmel bir düzenekle kurgulamış ve boşu boşuna bizi yaşatıyor! O zaman bu hayat neden çıkmış?

Öyle oluyorsa o zaman bizden önce yaşayan nesillerin bahtı kara talihi kör müymüş? Düşünsenize bundan bin yıl önce bir kabilede cahil bir köle olarak dünyaya geldiğinizi. Ne suçunuz vardı da köle geldiniz hayata? Eğer burada çektiğiniz zulümün ve eziyetin bir karşılığı yoksa yani hayat adil değilse ne olacak? Bizi kabımızda ve kalıbımızda tutan bir güç yoksa, her şey başıboşsa bırakalım bu düzeni, herkes yiyebildiğini yesin, götürebildiğini götürsün…

Öyle değil. O yüzden içimiz rahat. O nedenle çektiğimiz sıkıntılara katlanabiliyoruz. Onun için bu kadar çalışıyor ve ilerlemeye gayret ediyoruz. Yani bu dünyadan sonra da bir hayat formu olduğuna inandığımız için kafayı yemiyoruz. Bir an için yok olacağımızı düşünmek bile psikolojimizi bozar.

Zaten de yok olmayacağız. Belki form değiştireceğiz, belki şekil, belki mahiyet. Ama mutlaka bir başka hayat tarzına, bir başka yaşam faslına geçeceğiz. Kaldığımız yerden devam etmek üzere. Unutmayın ki bu dünya hayatı ebedi yaşama nispetle yıllarca müptelası olunan heyecanlı bir dizi filminin içerisinde birkaç dakikalık kısacık bir sahnedir.

O sahneyi iyi değerlendirmek ve kalan bölümlerde daha iyi roller oynayabilmek için elimizdeki fırsatı iyi değerlendirmeliyiz.

Sevgi, hürmet ve muhabbetle..

Murat HACIOĞLU

www.murathacioglu.com

Hayata Dair Notlar, No:1 Hayatı Yaşamak Ama Nasıl?

Hayata Dair Notlar, No:2 Hayatımı Yaşıyorum

Hayata Dair Notlar, No:3 Hayata Yaşamak İçin mi Geldik?

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

"Gülelim, oynayalım, kâm alalım dünyadan" diyenler de var; benim gibi "İnsanlığın kültürel evrimine katkıda bulunmak için yaşıyorum." diyenler de var; "Bu dünya öteâlemde yaşayacağımız yerin sınav salonudur." diyenler de var. Kimin doğru veya haklı olduğunua karar verecek konumda olmadığımızı düşünüyorum; çünkü bence henüz o aşamaya kadar gelişmedi bilinç derinliğimiz. Esin verdiniz, teşekkürle, selamla, saygıyla... MS

Mehmet Sağlam 
 22.11.2010 23:27
Cevap :
Elbette ölümden sonrasını tetkik edecek bir teknlojimiz yok henüz. Kimbilir belki ilerde olur.. Hayat güzel bir nimet. HAkkını vermek lazım. Testilerimizi taşırmadan doldurmak hakkımız. Testinin sahibi bir gün testiyi geri istediğinde "yaw biz onu yolda kırdık" demeyelim de :)) Sevgi, hürmet ve muhabbetle  22.11.2010 23:56
 

bugüne kadar öyle yada böyle geldik. Bundan sonrasıda hakkımızda hayırlısı ne ise o olsun..Saygılarımla..

Siel Vertu 
 19.11.2010 0:11
Cevap :
Tevekkül insanı rahatlatan en güzel yöntemlerden birisidir. İnsan yapabileceklerini yaptıktan sonra artık çaresizliğini ve acizliğini kabullenip kendini sahibinin eline bırakırsa rahat eder. Bu bir çocuğun yolda yürürken annesinin elinden tutması gibidir. Kendi ayakları üzerinde yürür ancak annesinden de destek alır, yani yürümeye gayret eder ama annesi ne yana giderse ona eşlik eder :) Sevgi, hürmet ve muhabbetle  19.11.2010 11:14
 

Dünya hayatının geçiciliğini ve ölüm gerçeğinin bir yok oluş olmadığını ne kadar güzel anlatmışsınız.....Teşekkür ederim Murat Bey güzel yaznıız için.. Allah herkese bu gerçeği bilerek ve hiç unutmayarak yaşamayı nasip etsin. Çok selam ve saygılarımla.

Öğretmenım 
 18.11.2010 23:32
Cevap :
Dilimizin döndüğünce öğrendiklerimizi, bildiklerimizi, inandıklarımızı yazıya dökmeye gayret ediyoruz işte. Allah gayretimizden ve samimiyetimizden razı olur inşaAlllah. Sevgi, hürmet ve muhabbetle  19.11.2010 11:17
 

Böyle olumlu zaman yapan yazıları seviyorum. Ahret inancı olan için zaten bir problem yok. Öbür dünyaya hazırlık için inançlı kişi bu dünyada hayatı güzelleştiren bir ahlâk disipliniyle yaşar. Ahret inancı olmayan veya bundan sık sık kuşkuya düşen insanın savlağı (sloganı) da "dünyaya bir daha mı geleceksin, hayatını yaşa" deyişidir. Eğer bu deyiş temelinde hayatın zevklerini kendinden başkalarına eziyet ederek elde eden kötülüğü yücelten bir yaşam tarzı seçilmemişse hayat bunu zaten umursamaycaktır. Bu durumda herkesin "doğdum-bencil hayatımı yaşıyorum" deme ve yapma özgürlüğü vardır. Ancak doğal kural gereği bu insanlar "öldüm ve yok oldum" diyemeyeceklerdir. Onların yerine ölenin varlığından haberdar olanlar geleceğe bir olumsuz örnek yaparak, "doğdu-hayatını yaşadı-öldü ve yok oldu" diyeceklerdir. İşte ölümden sonraki geleceği isteyen kişi sadece kendi hayatını yaşamaz, başka hayatların kendinde ve kendiyle yaşamasına izin verir, el verir. Bundan ötesi hayatı yaşamak olur. sevgiler

Muharrem Soyek 
 18.11.2010 12:21
Cevap :
Güzel felsefik katkınızdan dolayı teşekkür ederim. Hayatı yaşamaktan çok hayatı güzel yaşamak adına sizin de belirttiğiniz gibi kişilerin sadece kendi hayatlarına değil başkalarının hayatlarına da olumlu katkı yapabilmesi mühimdir. Hayatı salt bir zaman geçidi gibi görmek hayatın güçlükleri karşısında bizi kırılgan yapar. Kompleks bir form olan hayatın bir çok açıdan değerlendirilmesi bu minvalde önem arzeder.. Sevgi, hürmet ve muhabbetle  21.11.2010 15:43
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 660
Toplam yorum
: 3284
Toplam mesaj
: 140
Ort. okunma sayısı
: 1612
Kayıt tarihi
: 08.12.08
 
 

Allah kimisine “Yürü ya kulum” demiş. Ben onu “Yürü, yaz kulum” anladım. Yürü anca gidersin manas..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster