Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 
 

Hülya Balaban Özdemir

http://blog.milliyet.com.tr/balaban

22 Ekim '15

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
241
 

Hayatın içinden akıp geçiyoruz, farketmeden!

Hayatın içinden akıp geçiyoruz, farketmeden!
 

( resim internetten alıntıdır)


Ne titrler, ne makam , ne mevki hiçbiri baki değil, hepsi bir aldatmaca ,bir avuntu,bir kandirmaca, oyalamaca… Tek bir gerçek var, hepimiz birgün öleceğiz. Ama sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi bu dünyaya dair tutunabilecek ne varsa ,hepsine fazlasıyla bağımlı hale gelmişiz.

Kocaman insanlar hala çocuk,biraz büyüyenlerse  ergen.Toplum olarak büyümemize ve birey olmamıza izin verilmiyor . Aileler kendileri için çocuk yapıyorlar ve ona  istedikleri formu verebilmek için de uğraşıp duruyorlar. Kimse büyüyemiyor bu yüzden de…  Başkalarına takdim edilecek bir obje haline getirilen çocuktan da mutlu olmasını bekliyoruz. Olamıyor , çünkü kendi olamayan biri  ne birey, ne insan ,ne de mutlu olabiliyor. Hayatı boyunca birileri onu alkışlasın, onaylasın ve takdir etsin istiyor . Bu gerçekleşmediğinde de hayatla yüzleşmeye başlıyor ki ; o zamana kadar hayata dair yapmamış olduğu birçok yüzleşmeyi yapmamak için kaçtıkça,hayat farklı sınavlarla yoluna çıkıyor, bazen farkına varması geç ve de güç oluyor. Ama gerçek şu ki;
 hayat yüzleşmeden kimsenin peşini bırakmıyor.

Üzerine basarak tırmandığınız insanlar,birer birer  karşınıza çıktıkça ya pişman olup yolunuzun yanlış olduğunu anlıyorsunuz ya da yüzleşmek zor olduğu için kaçış yolu ve çıkış arıyorsunuz. Mantık kılıfına uydurduğunuz hiçbir mantık da sizi mutlu etmemeye başladığında ,bilin ki yolunuz yanlış. Edepli edebinden susar, edepsiz ben susturdum zanneder  diye çok iyi bir söz var.

Dost diye yanımda yürüyebilecek insan isterim .Yüzüme dost görünüp arkamdan sırtıma bıçak saplamaya çalışanı da görmem. Çünkü arkama dönüp bakmam.Hayat ileriye doğru akar,geride sadece geçmiş zaman kalır. Ama arkadaki herkes bıçağı saplayanı görür , diyelim ki kimse de görmedi ,ama  ya sen ? Bunu vicdanına sığdırıp bununla yaşamayı nasıl göze aldın? Bir şeyler uğruna feda ettiklerin? Ahlakın, insanlığın, vicdanın? Hepsini birden mi kaybettin , bu kadar mı kör oldu gözlerin ? Hayat denen bu rüyadan uyanacağız hepimiz, burası sadece bir sahne; yani her şey bir kurgu. Sana söyleyebileceğim tek bir şey var; birilerinin üzerine basarak çıktığın her yerde huzuru  bulamazsın.  Huzur insanın kalbindedir ve kötülük yaparak canını yaktığın herkes kalbindeki huzuru gölgeler.Gölgeler arasından güneşi görmeye  çalışmak insanı yorar. Oysa güneş hep aynı yerde ve inan bana gölge olmadan güneşi izlemek inanılmaz keyifli, bunu bir kere yaşayabilseydin; hiçbirşey için güneşini vermezdin.

Herkes yüreğinin ekmeğini yer; yüreği büyük olanın ekmeği de büyük olur ve bir o kadar insana verecek ekmeği de bol olur.

HAYAT;

Seni seviyorum;  Yüreğimle görmeme izin verdiğin için,

Beni affet ; Anlayamadığım zamanlarda yaptıklarım için,

Özür dilerim; Geç fark ettiğim için,

Teşekkür ederim; Ben olmama izin verdiğin için.

 

 

     

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 14
Toplam yorum
: 0
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 196
Kayıt tarihi
: 05.06.14
 
 

Yaşarken öğrenen, öğrendikçe meraklanan,meraklandıkça araştıran, dünyanın ve yaşamın amacını bulm..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster