Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 

31 Ekim '09

 
Kategori
Güncel
Okunma Sayısı
839
 

İki dil bir bavul'u anlamak

İki dil bir bavul'u anlamak
 

Çocuklara yaşanılası bir dünya bırakalım


Sabah gazetede ‘’İki Dil Bir Bavul’’ filminin tanıtım yazılarını okudum. Öğleden sonra arkadaşım telefon etti. Akşam, İzmir Sinemasında filmin galasının olduğunu, Yönetmenin ve film ekibinin orada olacağını, filmin öncesinde ve sonrasında söyleşi yapılacağını bildirdi. Gidecek halim olmamasına rağmen geliyorum dedim. Birkaç arkadaşıma daha haber verdim. Altı arkadaş 21.15’te filmi izlemek üzere yerlerimizi almıştık. Başrol oyuncusu Emre Aydın’ın köye gelişi, lojmanı, okulu, öğrenci arayışı derken film aktı gitti. Bazen güldük, bazen öğretmenin sabrı karşısında içimiz daraldı. Çocukların sevimliliği, ailelerin yoksulluğu, yörenin kıraçlığı her ayrıntı son derece yalın ve önyargısız verilmişti. Kimse rol yapmıyordu. Çocuklar bazen kameraya baksalar da çoğunlukla kameranın varlığının farkında değillerdi. Öğretmen Emre Aydın’ın sık sık annesiyle yaptığı telefon görüşmeleri sayesinde, duygularını ve düşüncelerini öğrendik. Kısaca film övgüye ve görülmeye değer. Çarpıcı bir anlatımla, izleyiciyi kavrayan içine çeken başarılı bir yapım. Işıklar yandığında salondan yükselen alkış sesleri de beğeninin kanıtıdır sanırım.

Doğu ve Kürt halkı sorunları ile ilgili pek çok film izledim. Yıllar önce yurt içinde ve yurt dışında pek çok ödül alan Handan İpekçinin ‘’Büyük Adam Küçük Aşk’’ filminden sonra en çok etkilendiğim ikinci film bu oldu diyebilirim. Filmin eleştirebileceğim en büyük eksikliği sosyoekonomik faktörleri es geçmesiydi.

Sıra yönetmenin film hakkındaki açıklamalarına geldi. Filmi bir kamera ve iki mikrofonla çektiklerini, hasta olmadıkları sürece lojmanda kaldıklarını anlattı. İzleyicilerden biri, ‘’Burada işlemek istediğiniz konu asimilasyon mu yoksa çocukların aptallığı mı, başvurulan şiddeti niye göstermediniz’’ gibi absürt sorularla söyleşiyi germek istedi.

Yönetmen, amaç asimilasyonsa bu nasıl bir asimilasyondur ki yıllardır bir halka ana dilini unutturamamıştır diyemedi.

Soruların sahibine, batılı bir öğrenci olarak ilkokul öğretmenimden gördüğüm fiziksel ve ruhsal şiddeti anlatmak isterdim.

Soruların sahibini, Karaburun’a götürüp, ortasından lağım suyu akan yamru yumru köy sokaklarında yürütmek isterdim.

Soruların sahibini, Karaburun’a götürüp taşımalı eğitimle köylerden merkeze getirilen öğrencilerin kılık kıyafetlerini görmesini isterdim.

Soruların sahibine, taşımalı eğitim öğrencilerine devlet yardımı olan yemek dağıtılırken, merkezden gelen öğrencilerin ekmeğin arasına konulmuş erişte, bulgur pilavı ya da daha lüks olanı patates kızartmasıyla nasıl karın doyurduklarını göstermek isterdim.

Soruların sahibine ilköğretim yedinci sınıf öğrencilerinin verdiğim en basit hikâye kitabını kem küm okuyuşlarını, dördüncü sınıfların ise henüz okumayı tam sökemediklerini göstermek isterdim.

Soruların sahibine derse sarhoş giren öğretmenin ‘’buradan ötesi Yunanistan, beni Yunan adalarına mı süreceksiniz’’ dediğini göstermek isterdim.

Soruların sahibinin birkaç öğün rast gele birkaç ailenin sofrasına oturup ne yediklerini görmesini isterdim. Tarhana çorbası ve salata veya bulgur pilavı ve cacık veya patates kızartması veya patlıcan biber kızartması.

Soruların sahibine hiç ihtiyacı olmadığı halde kışın kaymakamın kapısına dizilip kömür ve erzak yardımı alan, kolayca yeşil kart çıkaran, yeşil kartı elinden alınmasın diye sigorta yaptırmayan Kürt vatandaşları göstermek isterdim.

Soruların sahibine bir karış kar yağdığında inanılması güç bir şekilde yolları kapanan köyleri ve merkez dâhil günlerce elektriksiz kaldığımızı göstermek isterdim.

Halkların kardeşliğine inanmış, halkların kurtuluşunun ancak birlikte gerçekleşebileceğini savunan biri olarak terör bitsin barış gelsin diye ahkâm kesenlere, bu uğurda canı alınan Uğur Mumcu’yu ve tespit ettiklerini doğru anlamayı öneriyorum. Uyuşturucu, terör ve PKK gerçeğini anlamadan üç beş çapulcunun kahramanlar gibi dağdan inişini alkışlayan ve ne yazık ki bu ülkede aydın sınıfından sayılan aymazlar uyanmadan üzerimizde oynanan oyunlar tükenmeyecek. İki halkta çok acılar çekti. İki halkın üzerimden birileri çok nemalandı. Oyun hala devam ediyor. Oyun demişken Eşref Bitlis Paşayı anmadan geçmek olmaz.

Gün, sen şucusun sen bucusun gibi sığ söylemler yerine okuyup aydınlanıp akılcı davranışlar sergileme günüdür.

narçiçeği

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

malesef bu DTP'lilere mi yoksa onun silahlı ayakları olan PKK'lılara mı demek lazım siz avrupa'da nasıl konuşur nasıl derdinizi anlatırsınız..inanını şu an en çok merak ettiğim konu bu?..Ağzına sağlık nar çiçeğii..

Sami Murat 
 10.11.2009 17:57
Cevap :
Çok doğru. İşin bu tarafı aklıma gelmemişti. Almanya da Kürtçe eğitim var mı acaba? Teşekkürler, sevgiler, selamlar...  11.11.2009 14:42
 

Bunları günde üç öğün yatırırp döğeceksin. Ara öğün niyetine ıslatmayı da unutmayarak. Hani derler ya "ya dayak yememiş, ya da soru sormayı bilmiyor"... Tabi soru sorabilmek için akıl gerek, gören göz gerek, izan gerek, vicdan gerek... İçerde hainlik kaynayınca, sorular da böyle oluyor doğal olarak. Üzüldüğüm hem hain olup hem hainlik ettiklerinden karın doyurmaları.. Duyarlılığına yüreğine sağlık.

Ahmets 
 04.11.2009 15:56
Cevap :
Ahmet bey, onları yatırıp dövmeyeceğiz. Aksine bağrımıza basacağız, eğiteceğiz. Türkiye bir mozaik. Aramıza şer tohumları serpip halkları birbirine düşürmeye ve bundan çıkar sağlamaya çalışanlara karşı koyacağız. Gidiş hayırlı bir gidiş değil Ahmet bey. Her iki tarafın bunu görmesi şart. Teşekkürler, sevgilerimle...  05.11.2009 0:05
 

Sen nelere kâdirsin:) Boşuna değil mavi sevdam. Sevgiler, yasemin kokularından yansıyan mavilerle.

derinmavi.. 
 03.11.2009 19:50
Cevap :
Mavi sonsuzluğu, özgürlüğü, huzuru çağrıştırır. Bu nedenle de seveni çoktur. Benden de sevgiler mavilim, mavişelime...  03.11.2009 20:51
 

Sorun sadece fakirlik değil, aynı zamanda uzun yıllar boyunca Kürt vatandaşlarımızın kimliklerinin inkar edilmesi, onlara akıl almaz işkenceler uygulanması ve zorla Türkleştirilmeye çalıştırılmalırıdır. İşin ekonomi, eğitim boyutu vardır ve çok önemlidir ancak Kürt vatandaşlarımıza reva görülen insanlık dışı uygulamalar, bok yedirmeler, zorla Türküm, doğruyum, çalışkanım diye bağırtmalar bir halkın direk etnik kimliğine yöneltilmiş ve hiçbir onurlu halkın kabullenemeyeceği davranışları unutmayalım. PKK'lılar gökten zembille inmedi, hepsi bu ülke topraklarından çıktı, anne ve babaları güneydoğuda yaşayan vatandaşlarımız. Dağa çıkışları nasıl engelleyeceksiniz, ve dağdakileri indirmeden terör meselesini nasıl halledeceksiziniz? Mesele budur. PKK'lıların boyunlarını bükerek tıpış tıpış gelip bizi affedin diyerek teslim olacaklarını mı düşünüyorsunuz? Bu memleketi seviyorsak, barış ve huzur istiyorsak, herkes elbirliği ile barış sürecine katkı vermeye çalışmalı.

ali akpinar 
 03.11.2009 11:58
Cevap :
Ali bey, kayıtlı üye değilsiniz. Kimliğinizden kuşkulu da olsam yorumunuzu yayınlıyorum. Türkiye'de yaşıyoruz. Bu ülkeyi Arnavut, Kürt, Çerkez demeden bir halk bütünleşerek kurtardı. Zorla Türkleştirmeye çalışmak söyleminiz doğru olsaydı bunca yıldır neden gerçekleşmedi? Asimilasyon diye sızlanmalar da yalan. İşkence gören sadece Kürtler mi olmuştur bu ülkede. Bu yıl karakolda dayakla ölen kaç kişi sayabiliriz. Hadi bir gösteri yürüyüşü yapalım polisin orantısız gücü tepemize biner mi binmez mi? Hangi onur? Kızını satıp PKK'ya komisyonunu veren onur mu? PKK Emperyalistlerin Türkiye'nin başına sardığı bir piyon örgüttür. Asala'dan sonra tarihteki yerini almıştır. Kürt ve Türk anaları ağlamasın diyoruz elbette. Ellerindeki kanı silmeden dağdan ineni alkışlayacak değiliz. Alkışlanacak ne yaptılar bu vatan için? Öldürdükleri devrimci öğretmenlerimiz için mi, yaktıkları iş makinelerimiz için mi hangi vatansever davranış için onları alkışlayacağız.  03.11.2009 21:17
 
 
Toplam blog
: 74
Toplam yorum
: 1164
Toplam mesaj
: 290
Ort. okunma sayısı
: 1532
Kayıt tarihi
: 17.06.07
 
 

Emekliyim ama, yaşamdan değil; işimden. Eşim ve iki kızımla birlikte İzmir’de yaşıyoruz. Yazmak, oku..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster