Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

04 Ekim '07

 
Kategori
Psikoloji
Okunma Sayısı
374
 

İnsan hikayeleri 4

İnsan hikayeleri 4
 

Ben iflah olmam artık diyordu genç kadın... Ben öldüm artık...
Saat gece yarısını çoktan geçmişti... Sokak lambasının aydınlattığı, loş odanın içinde ağır adımlarla dolaşıyor, yoruluyor, oturuyor, kalkıyor yine yürüyordu...

İcini acıtıyordu düşünmek... İçini yakıyordu... Boğazında düğümleniyordu hıçkırık... Ağlayamıyordu...
Anıları silip atmak istiyordu... Anılar üstüne üstüne geliyordu... Kaçıp gitmek istiyordu... Taş gibi ağırlaşıyordu yüreği... Çakılıp kalıyordu... Ağıt oluyordu acı, diline düşüyor, alev alıyordu bedeni...

"Uyan gecemin aydınlığı, uyan yaralarımı saran, derdimin dermanı, dostum, arkadaşım, anam, babam, kardeşim, sevgilim... Uyan... Uyan... Düşlerin mi çok güzel, uyanmaya mı korkarsın...Yok gözlerin... Karlar ülkesinden mi sevgilin, ellerini hep ona mı verirsin... Soğuk ellerin... Seni benden alanı mı seversin, seni benden alan mı daha çok sever seni... Uyan... Uyanda gidelim düşler sokağına, sen mızıka çal ben şarkılar söyleyeyim..."

25 Yaşındaydı... İkisi de... Çocuklukları, gençlikleri, acıları, sevdaları, mutlulukları paylaşmışlardı... Kim bilir kaç asır önceden beri aynı yürektiler...

Mızıka çalardı adı çilliydi... Çilli derdi ona...
Şarkı söylerdi... Adı kıvırcıktı...kıvırcık derdi ona...

Denize taş atalardı, bahçelerden erik çalarlardı, yalınayak yürürlerdi sokaklarda... Ağaçlarda kuş yuvaları ararlardı...İlk çocukluklarıydı, aynı sokağın çocuklarıydı... Annelerinden bile önce sevmişlerdi belki birbirlerini... Bahçelerde solucan arayıp kavonozda beslerdi Çilli... İpek böceği büyütürdü Kıvırcık... Geceleri pencereden kaçıp çatıda yıldızları seyrederlerdi... Bazan kaybolurlardı, tüm mahalleli arardı... Sonraları arayan soran olmazdı kaybolduklarında bilirdi herkes, düşler sokağına kaçtıklarını... Eğlenirlerdi, kahkahaları bölerdi bultları, sıkıntıları... Onlar gülünce herkes gülerdi... Sokak gülerdi, ağaç gülerdi, gece gülerdi... Kapı zillerini çalıp kaçarlardı, kimse kızmazdı...
İlk gençlik, ilk aşka düştüğü zamandı ikisininde... Aşkı anlatırlardı, sevdaları çoğaltırlardı... İlk acılarını aynı anda tadmasalarda aynı acıyı hissetmişti yürekleri... İki can dost, etle tırnak, iki kocaman yürekti onlar...
Hayata isyan savurudu Çilli, ağlardı Kıvırcık... Alışamayıp düzene kaçarladı... Hayalleri öyle büyüktü ki, öyle hayaller büyütürlerdi ki...

Sonra bir akşam üstü çekip gitti Çilli... Koca dünyada yapayalnız kalıverdi kıvırcık...
Ağıtlar yaktı ardından... Tüketti isyanı büyüte büyüte...

Ben öldüm dedi, ben de öldüm... Resimler yaktı... Yok saydı Çilli'yi... Yok saydı yaşanan herşeyi... Hatırlasa bir an bile hatırlasa ölecekti tekrar...
Ve her ekim ağıtlar yaktı, içini yaktı, kalbini yaktı... Anıları yaktı...Ve on birinci yılında yitirdiği en güzel varlığı, son kez andı...

"Uyan sevgilim, uyan kalbimin yarısı... Hayat acı, tek koydun ya beni, tutamadım hayatı, tutunamadım hayata... Uyan kardeşim, dostum, iki gözüm... Uyan da yıldızları seyredelim. Sen mızıka çal ben caw bella'yı söyleyeyim... Böyle ayrılık görmemiştir dünya dünya olalı... Böyle ayrılık olmaz, uyan...."

Sokak lambasının aydınlattığı loş odasında avaz avaz ağlıyor, ağladıkça yüreği yıkanıyordu...

Buda bir insan hikayasi yaşanmış ve yaşanmakta olan...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Ölen belki de kurtuluyor gidiyor. Ya geride kalan her gün ölmüyor mu? Canım benim güzel bir öyküydü. Sevgilerimle

Abla 
 08.10.2007 22:59
Cevap :
Güzel yüzlü güzel yürekli Sevim ablam katkıların için çok teşekkür ederim. Sevgiler  08.10.2007 23:44
 

Böyle dostluklar var olduğunda, Tanrının büyüsü kaplamalı her tarafınını.. bozulmamalı... Bozulacağı anda donup kalmalı... Zaman hüzün ve acı vermemeli ne yaşayana ne de okuyanlara.. ve bir şiir geldi aklıma. Gençtik, birbirimizi tertemiz bir aşkla seviyorduk. O gecenin hiç bitmeyeceğini sandık. Verilen sözler, gülümseyen gözler ve sımsıkı tutulan eller.. Bir rüyaydı sanki... Sevgi ve saygılarımla kalın efendim.

Ermert Revsen 
 06.10.2007 0:28
Cevap :
Çok güzel bir şiir gerçekten. İnsan hikayelerim devam edecek, gördüğüm her olayın içine atıp kendimi yaşamasam da hissetmeye çalıştım hep... Sevgiler  06.10.2007 12:37
 

Emin ol onu senden alan, onu daha çok seviyor. Ölüm o kadar da kötü değil diyordu bir filimde yaşlı bir bilge. Hepimizin gideceği o gümüş kıyıları çoook özlüyorum. Bizden önce gidenleri, güzelce uğurlayalım. 3 önce kaybettik bir ablamızı, gencecikti. Gülüşünü hatırlıyorum Müzeyyen Ablamın. Ona tutunarak yaşayan bir anacığı vardı, hiç evlenmemişti, ama hayat doluydu. İftarda gülüp eğlendi, sonra aniden gitti işte. 5 kişiye can verdi organları. Yine yaşıyor birilerinde. Tek tesellimiz, onu bizden çok seven birine gitti. Orada acı da yok. Hep mutlu olurlar inşallah, bu öyküdeki ve diğer gidenler.

Kwan Yin 
 04.10.2007 22:09
Cevap :
canım bu içten yorumun inan çok güzel. Ölüm hep var da bir yanımızda, kabullenmek mi zor bilmiyorum işte... Sevgiyle kal  04.10.2007 22:15
 

ellerimizin ,yüreğimizin taa içinden akıp giden insanlar ,canlarımız...sevgiler.

deniz rüzgarı 
 04.10.2007 22:01
Cevap :
isyanı sevmem de bir söz vardır; Allah iyi kullarını önce alırmış' derler ya... Acı birşey yani doğrumu bilmem ama öyleyse derim ki'dünya kötülere kalsın diye mi?... Sevgiler...  04.10.2007 22:16
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 90
Toplam yorum
: 2077
Toplam mesaj
: 290
Ort. okunma sayısı
: 863
Kayıt tarihi
: 19.05.07
 
 

 Ama hayatın farkındayım. Hem güzel, hem acı. İyi midir farkında olmak? Yoksa iyi midir farkında ol..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster