Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

27 Mayıs '16

 
Kategori
Psikoloji
Okunma Sayısı
320
 

İnsanlar Cennet ve Cehenneme neden inanırlar?

İnsanlar Cennet ve Cehenneme neden inanırlar?
 

Özellikle İdealist felsefenin temel dayanağı olan Cennet ve cehennem, tek tanrılı dinlerle ortaya çıkmış bir düşüncedir. Ve böylece tek tanrılı dinlerin en önemli propoganda araçları Cehennem ve Cennet olmuştur.
 
Her üç tek tanrılı dinlerin düşünce yapılarından cennet ve cehennemi çıkarın, görülecektir ki, o çok büyütülerek kutsanan dinlerden en ufak bir şey kalmayacaktır. Ve çok kısa bir süre içerisinde de yok olup gideceklerdir. O zaman makalenin başlığında olduğu gibi, şu soruları sorarak cevabını aramaya çalışalım.
 
Tek tanrılı dinler icat olduktan bugüne kadar, ölen hiçbir insanın öldükten sonra geri gelmediği. Aynı zamanda bu dünyada yaşarken de cennet ve cehennemi gören kimse bulunmamaktadır. O halde, insanlar bilmedikleri ve görmekdikleri soyut bir şeye nasıl oldurda, bin yıllardan daha fazla inanırlar? Her şeyden önce şunu rahatlıkla söyleyebiliriz.
 
Tek Tanrılı dinler ve bu dinlerle bağlantılı olan birçok konu ve temalar, tamamen psikolojiktir. Çünkü dinlerin varlığı ve oluşumu insanların psikolojik (Ruhsal) olarak, dünyada yaşanan doğa olayları başta olmak üzere, birçok fizik icatlarına anlam veremedikleri için Tanrı, din, cennet ve cehennemi icat etmişlerdir.
 
Özellikle Tek tanrılı dinler icat olmadan önceki toplumsal yönetimler olan Kral Tanrılar döneminde, Krallar ve dalkavukları insanları adeta hayvan derecesinde görüp, her türlü işkenceyi yaparak ezip aşağılanmakta idiler.
 
Bilindiği üzere, her türlü düşünce ve oluşumun ortaya çıkması, insanların yaşamış oldukları sosyal koşullar doğrultusunda var olur. Kral Tanrıların toplumu her türlü aşağılayıp horlamaları neticesinde insanlar, insanlıktan çıkmışlardı.
 
Böyle bir yaşam içerisinden kurtulmak ve bir daha aynı duruma düşmemek için, o günün İdealist felsefeci ve Peygamberleri, eskiden bilinenlerden tamamen farklı ve günün koşullarında her insanın kolayca akıl yürütüp çözemeyeceği bir ideoloji üreterek bunu başarabilmişlerdir.
 
Bu da Çok Tanrılı (Polotoist) ve Çift Tanrılı (Dualist) dinler döneminden gelen Tanrıcılık anlayışından yola çıkılarak, Gök ve Tek Tanrı kültürünü icat edilmişlerdir.
 
Hemen akabinde bunu topluma anlatıp kabullendirmek için de, din denilen İdeoloji ile teorisi geliştirilip propogandası yapılmıştır. Din teorisinin toplumu daha uzun süre kendi çatısı altında toplayabilmesi için, insanların psikolojik (Ruhsal) ve sosyolojik duygularına hitap eden şu ilkeler ön plana çıkarılmıştır.
 
Birincisi; Tek ve Gök Tanrı. İkincisi Cennet ve Cehennem. Üçüncü; Gök Tanrı'nın gönderdiği iddia edilen emirleri tartışmasız kabul etmek ve bu doğrultuda yaşamak. Dördüncüsü ise; her din kendi bölgesel yapısına göre ibadet şekillerini dayatmasıdır.
 
Dikkat edilirse, ifade etmiş olduğumuz dört şart içinden en etkili olanı ve de insanları sürekli korkutarak bu dini yapılara bağlayan nokta, Cennet ve Cehennemdir.
 
Çünkü dinlerin kurallarına göre yaşamayan her insanın gerek bu dünyada gerekse öbür dünyada Cehennemde yanacağı ve daha kötü işkenceler içerisinde yaşayacağıdır. Böylece insanların tüm duygu ve düşünceleri tek bir noktada toplanmıştır.
 
Sürekli ve ağırlıklı olarak din, Cennet ve cehennem konuları üzerinde toplanan insan duygu ve düşüncesi, diğer yaşamsal duygu ve düşüncelerini sıradan ve de önemsiz görüp, sadece tek yönlü yaşamaya çalışır.
 
Bu duygu yoğunluğu ile yaşayan tüm toplumlara bakıldığında, görülecektir ki, her konuda diğer toplumlardan daha geride bir yaşam sürdürmektedirler.
 
Din korkusu ile yaşayan toplumlar, adeta ölümü gösterip sıtmaya razı etmek örneğinde olduğu gibi, gerek bu dünyada gerekse öbür dünyada, önce cehennem yaşamını arkasından cennet yaşamını vaad etmek, dinlerin varlığının en büyük kaynağı olduğunu göstermektedir.
 
Şunu her insanın bilmesi gerekir. Maneviyata (Psikoloji) hitap eden tüm düşünceler (İdealizm) her şeyden önce insanın korktuğu noktalar olan güç dengesine oynamaktadır. İnsanın bu güç dengeleri ise, Maddi ve Manevi noktalarıdır.
 
Maddi nokta; bir insan eğer ekonomik ve askeri olarak fakir ve kendi haline yaşayorsa, sürekli zengin ve askeri açıdan güçlü olan insanların emrinde ya da kontrolunda kalması.
 
Manevi olaraksa; her şeyden önce çeşitli nedenlerden dolayı belirli bir seviyede eğitim alamayan insanlar, doğayı ve birçok supriz olayları anlayamama ve de çözememesi neticesinde, bu konular hakkında sürekli kendisini rahatlatacak ya da aydınlatacak kişilere ihtiyaç duyması.
 
İşte Metafizik Felsefeyi (İdealizm) temel alan Dinler, maddi ve manevi olarak kendisini donatmış insanların (Peygamber veya Liderler) öncülüğünde şu şekilde işlenir.
 
Önce insanlar Cehennemin gücüyle korkutulur, arkasında da biraz rahatlatmak için Cennetin varlığı ve yaşamı hissettirilir. Böylece kitleleri her zaman dini şemsiyeler altında tutmayı başarmaktadırlar.
 
Dine inanıp sıkıca ibadetlerini yerine getiren insanlar, hem Cuma Namazlarında hem de diğer zamanlardaki Namaz ve ibadetlerde, dini görevlilerden sürekli şu vaazları duyarlar.
 
Suç ve günah işleyenlerin hepsi, Cehennemde yanarak eza ve ceza içerisinde ruhlarını yaşatacaklardır. Bunun hemen arkasından, Cennette öyle bir yaşam var ki, bir erkek yetmiş Huri ile birilikte sonsuza dek en güzel zevkleri tadacalardır der.
 
Hutbe ve vaazlarda diğer genel konulara zaman zaman değinilse de, en sonunda yine cehennem ve cennetle bağlantı kurularak sonlandırılır. Çünkü cehennem korkusunu (Fobi) direkt ve dolaylı işlemeyen hiçbir dini vaaz ve ifadeler, toplum üzerinde etki yaratmamaktadır.
 
İnsanlar korkup bu dünya ve öbür dünyadaki cehennem yaşantısına inanmasalar ne dine, ne de Tanrıya ihtiyaç duymayacaklardır. İşte onun içindir ki, hiçbir zaman görmedikleri ve asla göremeyecekleri cennet ve cehenneme inanmanın kısa özeti, bu ifadelerden ibarettir diyebiliriz.
 
Cemal    Zöngür

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Ruhsal bağlantı ya da manevi gücümüz inancımız, ancak cennet-cehennem vaadini ve korkusunu ben de çok doğru bulmuyorum. Bir aksak karınca öyküsü vardır çok sevdiğim, "aksak karınca almış bir eline su dolu bir kova, diğerine de yanan bir Meşale, görenler sorar ey karınca kardeş ne bu telaş nereye? Karınca şu elimdeki su ile Cehennemin ateşini söndüreceğim, bu elimdeki Meşale ile de Cennetin mumunu yakacağım ki; Şu insanlar cennet umudu ve cehennem korkusundan kurtulup sadece insan oldukları için bir birlerine değer versinler der. Yani abartıyoruz her şeyi bizler, elinize sağlık selamlar

Cemile Torun 
 24.07.2016 1:05
Cevap :
Cemile Hanım yorumunuzla katmış olduğunuz değere teşekkür ederim. Çok güzel bir karınca örneği vermişsiniz. Bu örneğin gerçeği Kızılbaş Alevilik'deki İnsan olmadan ve insanın değeri bilinmeden, diğer tüm din ve inançların hiçbir kıymetinin olmadığı ifadesinin en güzel özetidir. Selamlar   25.07.2016 12:43
 

Cesur bir yazı da evrendeki varlığı ispat edemediğimiz için Tanrı denilen bir gücün varlığını (haşa yok olsa bile) kabul etmek zorundayız.Beni bağlayan burası.Arta kalan konulardan emin değilim.Bu arada dünyada gerçekten inanan sayısı kaç bilmiyorum da doğru yanlış, bunların inançları da önemli.

Kerim Korkut 
 10.06.2016 13:44
 

Cennet cehennem pekiştireçtir kardeşim... Öğrenmede pkiştireçler vardır öğrenci onlarla daha kolay öğrenie. Aferin denirse öğrenci bundan sevinç duyar daha çok aferin almak için daha çok çalışır ve öğrenir. ve yine korkutularak da öğrenci çalışıp öğrenmeye yönlendirilir. Cennet cehennem de aynı şekilde başvurulan yollardır. Din daha çok cahillerin doğru işler yapmaya yönelmesine yönelmiştir. Bunun için de cennet ve cehennem pekiştireçlerini kullanmıştır. İyi yaparsan öyle yaşarsan yerin cennettir yanlış yaparsan ve öyle yaşarsan yerin cehennemdir denilerek insanlar doğru yola çekilmek istenmişlerdir. O günlerin imsamlarında cahillik egemendi ve cahilin de en büyük özelliği korkak olasıdır ve yeni korkulara dayanamamasıdır. O günün erdemli insanları cahil insanları özellikle cehennem korkusuyla korkutarak ve cennet sevgisiyle teşvik ederek daha düzgün yaşama geçirilmişlerdir. İncili bilmiyorum ama Tevratın ilk şeklinde cennet cehennem geçmiyor. İkinci ahitte geçiyor. Saygılarımla...

Halil Güven (Sökeli) 
 28.05.2016 12:10
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 56
Toplam yorum
: 87
Toplam mesaj
: 7
Ort. okunma sayısı
: 549
Kayıt tarihi
: 27.03.16
 
 

Eğitim: Yüksekokul, Meslek: Yönetim, İlgi Alanım: Tarih, Felsefe ve Sosyoloji üzerine araştırma. ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster