Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

14 Ekim '10

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
637
 

Jale'nin günlüğü-3(şüphe!)

_Kist alındı kızım! Kurtuldun artık, üzülme!

_Ne kisti?

_Jale kızım, saklama bizden! Rahminde kist olduğunu neden gizledin kızım?

_Heee, şey, evet, evet gizledim doğru!

_Tamam işte, kurtuldun artık!

_Sahiden mi? Bitti mi?

_Doktorun tehlikenin geçtiğini, iyi olacağını söyledi kızım.

_Doktorum mu?

_Evet, doktorun kızım! Eğer biraz daha geçikilseydi, kanser tehlikesi olabileceğini söyledi.

_Hımmm, kanser demek?

_Neyin var kızım? Neden söylediklerimi tekrar edip duruyorsun?

_Yok, yok, yok birşey anne! Daha kendime gelemedim, ondandır!

_Haklısın kızım! Narkozdan öyle geç uyandın ki çok korktuk inan!

_Korkma anne! İyiyim ben.

_Peki kızım! Doktorun ağrı kesici iğne vuramayacak maalesef!

_Neden?

_Narkozdan geç uyandığın için, üzerinden en az üç saat geçmesi gerekiyor kızım.

_Ağrım var anne!

_Biliyorum kızım ama, şuan yapacak birşey yok şimdilik! Bak ben yanındayım, daha iyi olacaksın merak etme!

_Offf, çok ağrım var anne!

_Dayan kızım, kanaman kesilmiş, ağrın da geçecek, dayan!

_Offfff, kötü, çok kötüyüm!

Annem, kürtaj olduğumu bilmiyordu. Doktorum, ben narkozdan uyanmayınca telefon rehberimi karıştırmış ve annemi çağırmıştı. Fakat, anneme yalan söylemişti. Bebeğimi aldırdığımı, annemden gizlemişti. Kist yalanını atmış ve beni büyük bir sıkıntıdan kurtarmıştı.

Doktorun söylediği yalana sevinmem mi yoksa üzülmem mi gerektiğini bilemiyordum! Taciz şüphesi ve beynime parça parça gelen taciz görüntüleri beni çileden çıkarıyordu. Melek yüzlü doktorum bana tacizde bulunmuş muydu? Bu şüphe aklıma geldikçe ağrılarım artarak dayanılmaz hale geliyordu.

Taciz görüntüleri, parça parçaydı ama, oldukçe netti. Bu görüntülerdeki tacizci, açık be açık doktorumdu. Bütün bu gördüklerim bir hayal olamazdı! Mümkün değildi bu. Hepsi, beynimin yarattığı hayali resimler miydi? Bu korkunç şüphe beynimi kemirmeye devam ederken, olanları anneme anlatamamak yüreğimi yakıyordu. İçinden çıkılmaz bir labirente girmiştim. Her dönemeçte başka bir engelle ve sorunla karşılaşıyordum. Sonumu tahmin bile edemiyordum. İçimdeki korkunç şüpheyle boğuşmaktan başka yapabileceğim birşey de yoktu aslında. Annemin elini sıkıca tuttum. Onun dualarına ben de eşlik ettim. Bekliyorduk!

DEVAM EDECEK...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 369
Toplam yorum
: 494
Toplam mesaj
: 67
Ort. okunma sayısı
: 1903
Kayıt tarihi
: 11.08.08
 
 

1965 doğumluyum.. İstanbul'da oturuyorum.. Edebiyatla ilgiliyim.. Öykü ve denemelerim var.. Öykül..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster