Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

09 Ekim '10

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
645
 

Jale'nin günlüğü(devam)-(anılar canlanıyor)

Kürtaj sonrası, doktor, beni yeniden uyutmuştu. Kısa aralıklarla iki kez narkoz verilmesi, beni, dönüşümsüz derin bir uykuya sokmuştu. Kabusa benzeyen rüyalar gördüm. Çocukluğumun karanlık anılarıyla boğuştum.

Annemin uzaktan akrabası olan o genç, zemin katında, beni kıskacına almıştı. Ne bağırabiliyor, ne de çırpınabiliyordum.

O beni soymuyordu. Kıyafetlerim, olduğu gibi, üzerimde duruyordu. Kulak memelerimde nefesini hissediyordum. Sırtım o'na dönük olduğu için, bana neler yaptığını göremiyordum. Pantolonuma, sürtünen birşey vardı. Kısa bir süre sonra, o'nun nefesleri hırıltıya dönüştü. Beni fazlasıyla korkutan bu hırıltılar sırasında, çıplak kollarımın sıkılıp morartıldığını biliyorum. Sonra, benii bıraktı. Her zamanki gibi koşarak kaçtım oradan.

Ben, oraya bir daha gitmeyeceğimi, ağlayıp zırlayarak anneme anlattım. Yere yatmış, ağlarken, bir taraftanda tepiniyordum. Sekiz yaşında bir çocuktum ne de olsa. Yerlere yatıp tepinmekten başka, kendimi nasıl ifade edebilirdim ki?

Annem, o kadar gürültü ve patırtıdan sonra pes etti. O sırada, babam da anneme fazlasıyla yüklendi. Kadıncağız, boynunu büküp, küçük kardeşimi de yanına alarak o'nlara gitti. Ben, babamın kollardında ağlamaya devam ettim.

Fakat, rüyam hiç bitecek gibi değildi. Kabuslarım artarak devam ediyordu. Karanlık kuyulara düşüyor, yerin altındaki ateşlerde yanıyor, görünmez eller tarafından işkenceler çekiyordum.

Cehennemin mağaralarından kaçmaya çalışırken, arada bir, dış sesleri duyabiliyordum.

_Uyan Jale! Uyan!

Ruhum, kabuslarımın sonu gelmez labirentlerinde dönüp dururken, gücümün yavaş yavaş tükendiğini hissediyordum. Beyazlara bürünmüş insancıklar görmeye başladım. Benden çok ufaklardı. Beyazlı, minik insanlar her yanımı sardı. Bütün vücudumda dolaşıyorlardı. Bütün güçleriyle beni, bu derin uykudan uyandırmaya çalışıyorlardı. O'nların. Vücudumdaki koşuşturmaları sonucu, her yanım karıncalanmaya başladı. Adeta titriyordum. Büyük bir titreşimden sonra, korkudan, bağırarak uyandım.

Gerçek kabusum, uyandığımda başladı. Bana tacizde bulunan doktorun yanında annem duruyordu. Neler oluyordu?

Beynim sürekli olarak bu soruyu tekrarladı. Annem, şefkatle eğilip, beni yanaklarımdan öptü. Hiçbirşey olmamış gibi davranıyor ve uyandığıma çok sevindiğini söylüyordu.

DEVAM EDECEK...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 369
Toplam yorum
: 494
Toplam mesaj
: 67
Ort. okunma sayısı
: 1903
Kayıt tarihi
: 11.08.08
 
 

1965 doğumluyum.. İstanbul'da oturuyorum.. Edebiyatla ilgiliyim.. Öykü ve denemelerim var.. Öykül..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster