Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

25 Şubat '12

 
Kategori
Deneme
Okunma Sayısı
60
 

Kaçan trenler

Şu an arkama dönüp baktığımda bir arpa boyu yol katedemediysem, kaçırdığım onlarca trenin cemeresini çektiğimdendir. Her tereddütlerimde yaşadığım tökezlemeler yüzünden tutunmaya ramak kala kaçırdığım bu trenler, kararsızlığımın ve şüphelerimden duyduğum huzursuzluğun üzerime yığdığı ağırlıktan dolayı ezilmelerim, sorumsuz ve varlığın hafifliğine doğru kaçışlarım, ne ileri gitmeye ne de geri dönmeye yüz bulamadığım bir ara evrende sıkışıp kalmama neden oldu. Bu sıkışmaların aynısını kalbimde hissetmem ise sıkıntılar ve stresler içerisinde bocalama arefesinin habercisi olmaya devam etti. Bu korku ise paranoya takıntısını hapsetti bedenime. Hipokondriyak bir zaman tüneli oluştuğunu görüyorum anılarımdan bu güne geçiş sağlayan..

İnsan nedense hayatında kurduğu hayallerin, yaptığı planların ve tuttuğu hesapların hiç mi hiç kendisini tatmin etmediğini görünce vaz geçmek zorunda kalıyor hesap tutmaktan ve plan yapmaktan. Ama bir türlü hayal kurmaktan vazgeçemediğimi fark ediyorum ve histerik bir şekilde damarlarımın melankoli ile dolduğunu hissediyorum. Aylık veya mevsimlik bir döngü olsa gerek bu bendeki kronik hesaplaşma. Ama her muhasebede karşıma çıkan küçük hatalar, her döngüde cari açığın biraz daha artması ile borçlanıyorum, en çok da gönül borcuma faiz biniyor. Bir piyango çıkmaz ise yakın zamanda, haciz memurları kapımı çalıcak, ne var ne yok götürecekler benden..

Nasıl? diye soruyor insan her çaresiz kaldığında kendine. Nasıl oldu da böyle oldu? Yoksa gerçekten kaderimizde böyle yazılı olduğu için mi sadece? Hani kaderi değiştirebiliyorduk, hani bizim tercihlerimize göre ilerliyordu yaşam? Bu biraz okul yıllarımı hatırlattı kendime. Düşük not alınca hoca verdi, yüksek not alınca öğrenci aldı oluyordu ya sanırım insan başarılı olunca kendisine pay biçiyor, başarısız olunca da kadere..

Babamın evlendikten hemen sonra İstanbul'dan gelen iş teklifini reddetip, Bandırma'da kalması ilk dönüm noktasıydı kaderimin şekillenmesinde. Böylelikle çocukluğum Bandırma'da geçti. Abimin sürekli evden kaçıp kaybolması da, daha merkezi bir mahalleden kenar mahalleye taşınmamıza ve hayatımın ilk zamanlarını daha küçük hayallerle yaşamama neden oldu. Yani tamamen şu anki düşüncelerimden uzak ve sığ bir toplum içerisinde ilk kez var olmanın sıkıntılarını uzun süre çektim. O etkileri üzerimden atmak hiç de kolay olmadı. Din ve mahalle rejiminin etkisi altında, hayatın gerçeklerini keşfetmekte oldukça geç kaldım. Şehrin modern kültürü ve samimi ilişkilerini çok çok sonra keşfettim. Yani hayata bikaç sıfır yenik başladım..

İlk kez 11 yaşında çıkıp farklı bir yerde yaşama şansı yakaladım. O da tesadüf eseri abimin peşine takılıp güreş sporuna başlamamla oldu. Milas güreş eğitim merkezini, Türkiye güreş okulları elemelerinde başarılı olarak kazandık. Bir sene orda apayrı bir dünya gördüm ama yine beni tatmin etmeyecekti. Çünkü her ne kadar başka bir kültür olsa da büyükşehir yaşantısı kadar derin değildi. İlişkiler basit ve düşünceler sığ idi. Utangaçlık ve çekingenliğim ilk darbelerini de burada yaşadım tabi ki. Hiç kimseye kendimi ifade edip, derdimi anlatamadım. Yanımda bir aile desteğim olmadığı için ordan ayrıldım ve bir daha da geri dönmedim. Spor akademisyenliği trenini kaçırdığımı ise çok sonradan fark ettim..

İkinci dönüm noktası ise Bandırma'ya döndükten sonra babamın bize sunduğu imkanları ciddi bir şekilde değerlendirmemem oldu. Önce ud kursuna gönderdi, sonra da resim kursuna. Ben o zamanlar ikisini de eğlence olarak gördüğüm için üzerine fazla düşmedim. Derslerim çok iyi idi ve lise olarak klişe bir düşünce ile Anadolu ve fen liselerini hedefliyordum. Abim ise resim konusunda hem ilgili hem de başarılı idi. O resimi tercih etti ve lisede İzmir Güzel Sanatlar lisesini kazandı gitti. Ben ise olayın hala şaka ile gerçek arasında gidip geldiğini zannederken kendimi  Bandırma Anadolu lisesinde buldum. Oysa zamanında müzik ya da resimden birini tercih etmiş olsaydım, ya da gerçekten birisi beni bu konuda yönlendirseydi şu an akademik bir sanatçı olma fırsatını kaçırmayacaktım..

4 yıl boyunca kendimi, sonunu bilmediğim bir tünelin içinde yolculuk etmeye bıraktım. Sonunda ne olacağını ve nereye çıkacağımı bilmiyordum. Doğaçlama bir lise hayatında aklımda hep başka yerlere kaçıp gitme düşüncesi vardı ama bir rehber olmadığı için ne yapacağımı bilmiyor, başkaları ne yapıyorsa onları gözlemliyordum. Derken öss sonuçlarına göre biraz da abimin etkisiyle İzmir'i tercih ettim. Biraz bilgisizlik, biraz da kimsesizlik yüzünden belki o zaman karşıma çıkan İstanbul fırsatını görüp ona göre tercih yapmış olsaydım, şimdi belki de İstanbul'dan çoktan sıkılmış ve yurtdışına gitmiş biri olma fırsatını kaçırmayacaktım..

Üniversite okumuş olmak için ne olduğunu bilmeden girdiğim istatistik bölümünden sıkılmam da fazla uzun sürmemişti. Daha birinci sınıfta aklıma tiyatro sevdası girdi. Amatör tiyatrolar ve belediye tiyatroları da kesmeyince kendimi konservatuarların kapısında sınava girmeyi beklerken buldum. Kursların çok pahalı olduğunu öğrenince kendi kendime hazırlanmıştım sınavlara. Daha önceden de bir deneyimim ve herhangi bir torpilim olmadığı için sınavlarda başarısız oldum. Belki daha önce bilinçli bir şekilde araştırıp hazırlansaydım, aileden maddi ve manevi destek görseydim (ki çoğu ailelerin tiyatroya karşı olan standart düşünceleri ve önyargıları bu şekildedir)  şu an alaylı değil de okullu bir oyuncu olma fırsatını kaçırmayacaktım..

Çocukluğumdan gelen utanma ve çekingenliği İzmir'de üzerimden tamemen atmıştım. Özellikle de tiyatro rahatlık ve sosyal iletişim konusunda çok şey katmıştı bana. İzmir'in ve İzmirlinin rahat yaşam tarzına ayak uydurdum kısa sürede ancak hatunların uçsuz buçaksız derinliklerinde kayboldum. Platonik bir çocuğun saf duygularını, saf hayallerini ve hayata bakış açısını 180 derece değiştiren bu kayboluş olmuştu. İçine düştüğüm bu labirentten çıkışı bulana kadar doğal olarak bir sürü kişi ile birlikte oldum. Bu birliktelikler hep çıkışı bulmak için bir umut ışığı idi ancak bir süre sonra çıkış mıkış hikaye oldu. Labirentin sokaklarında takılı kalmak memnuniyetinde bir istikbalsizlik, bir sorumsuzluk bir tembellik nusibetine yakalandım. Belki de bu yüzden, tanrıdan dilediğim kişi karşıma çıktığında, onunla beraber bu labirentten çıkma trenini kaçırdım..

Şuan istanbulda yaşıyorum. Henüz 4 aydır sadece.. bilgisizlik, tecrübesizlik, kararsızlık ve en kötüsü geçmişle gelecek arasındaki ara evrende sıkışıp kalmamdan dolayı bir sürü tren kaçırdım ve kaçırmaya da devam ediyorum. Burası İstanbul ve her dakika bir tren kalkıyor meçhule doğru. İstiklal'deki tramvayın arkasından koşup tutunanlar gibi herkes bir trenin peşinde koşuşturuyor hergün. Ama ben kaçırıyorum ve kaçırdıkça da kendimle hesaplaşmaya devam ediyorum. Bu döngü, bu bahtımı ne zaman terk edecek, işte o zaman ben de bi trenin koltuğuna oturmadan o tren kalkmayacak..

ULAŞ TUZAK

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 149
Toplam yorum
: 30
Toplam mesaj
: 4
Ort. okunma sayısı
: 239
Kayıt tarihi
: 03.05.11
 
 

1987 Bandırma doğumlu yazar; İzmir, İstanbul, Ankara ve Bodrum'da yaşadıktan sonra tekrar İzmir'e..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster